Στο σχολικό βιβλίο των κειμένων νεοελληνικής λογοτεχνίας θεωρητικής κατεύθυνσης της τρίτης λυκείου, υπάρχει ένα πραγματικά υπέροχο ποίημα. Δεν είμαι ιδιαίτερα λάτρης της ποίησης, για να είμαι ειλικρινής. Ίσως φταίει που δεν την κατανοώ πάντα, ίσως φταίει ότι πολλές φορές δε μου λέει και πολλά, ίσως φταίει που είμαι φαν του πεζού λόγου μιας κι αυτός μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή ποιητικός, ακόμα και περιεκτικός. Όπως και να χει, υπάρχουν κάποια ποιήματα που αξίζει να τα διαβάσεις, να ασχοληθείς λίγο παραπάνω μαζί τους, ακόμη κι αν δε σου αρέσει η ποίηση - καλή ώρα! Και για να επανέλθω στο προκείμενο, καλούμαι να αποκαλύψω τον τίτλο του ποιήματος καθώς και την ποιήτρια. Ο λόγος για το Πληθυντικός αριθμός της Κικής Δημουλά. Υπέροχο. Υπέροχο. Πραγματικά υπέροχο! 

Όταν διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα/διήγημα/άρθρο μας ξυπνάνε ιδέες, αναμνήσεις, πιστεύω. Ο ίδιος μηχανισμός ισχύει και για τα ποιήματα. Μερικά εκ των οποίων δεν είναι τόσο δυσνόητα ή ακατανόητα πολλές φορές. Παρακάτω ακολουθούν, όπως πάντα, προσωπικές απόψεις σε συνδυασμό με το προαναφερθέν ποίημα: 

Κική Δημουλά- Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας

όνομα ουσιαστικόν 

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμόυ, 

γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού, 

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ποτέ δεν επιλέγουμε για ποιον θα νιώσουμε ή ακόμα και το τι θα είναι αυτό. Τούτη η επιλογή είναι σα να μας έχει στερηθεί/αφαιρεθεί εκ γενετής και δυστυχώς δεν μπορούμε να την αποκτήσουμε όσες προσπάθειες κι αν επιχειρήσουμε να κάνουμε. Λένε, πως ο έρωτας είναι κινητήριος μοχλός, μια δύναμη ακατανίκητη, η απάντηση σε όλα. Αν δε το πιστεύετε δεν έχετε δει ερωτευμένο να χαμογελά σαν ηλίθιος δίχως λόγο. Και τονίζω το δίχως λόγο, γιατί ο ηλίθιος δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ο ερωτευμένος, όμως; Αλλά κι αν έχετε δει και δεν το πιστεύετε, τότε δεν έχετε υπάρξει κι εσείς ποτέ ως ένας ακόμη ηλίθιος. Κρίμα. Πολύ κρίμα. Όποιος δεν είχε την τύχη και την ατυχία να ερωτευτεί δε ξέρει τι χάνει. Όχι να ζήσει πλατωνικό ή ανεκπλήρωτο έρωτα, αλλά αληθινό, μη ουτοπικό χειροπιαστό και μη. Λένε, πως ο έρωτας είναι ασπίδα για τα πάντα δεινά. Τούτη η ασπίδα, όμως, μπορεί να στραφεί πολλές φορές εναντίον σου, να μετουσιωθεί σε ξίφος -ή γιαταγάνι, αν προτιμάτε- και να σε τρυπήσει. Μπορεί να στριφογυρνάει στην πληγή σου αενάως δίχως σταματημό, όσο κι αν προσπαθείς να πάψει. Ο έρωτας δεν παύει, τυφλώνει, εξαϋλώνεται, διαφεύγει από τα σφιχταγκαλιασμένα σου χέρια, χάνεται όταν δεν το περιμένεις κι όταν δεν τον θρέψεις σωστά. Κι ύστερα, απομένεις εσύ ο ανυπεράσπιστος, δίχως τον έρωτα -σου- να σε προστατεύει. 

Ο φόβος

όνομα ουσιαστικόν,

στην αρχή ενικός αριθμός

και μετά πληθυντικός:

οι φόβοι.

Οι φόβοι

για όλα από δω και πέρα.

Δίχως τον έρωτα-ασπίδα, φοβόμαστε. Όσο φοβόμασταν και πριν, αλλά και περισσότερο. Πόσο μπορεί να φοβάται ένας άνθρωπος ώστε να αποτραβιέται από τον ίδιο τον έρωτα προτού τον εξαφανίσει; Τόσο ώστε να τον κυριεύσει και να τον αφήσει να λειτουργεί πρώτος απ' όλα. Ο φόβος μας αποτρέπει από το να κάνουμε όσα πραγματικά θέλουμε. Φοβόμαστε να προσπαθήσουμε με τον κίνδυνο της αποτυχίας στην άκρη του μυαλού μας. Φοβόμαστε να ερωτευθούμε γιατί η ασπίδα μας έπαψε να είναι άμυνα κι επιτρέπουμε στον φόβο να μας προστατεύει. Ο φόβος, ο ρίψασπις. Φοβόμαστε μη χάσουμε τον έρωτα και τον διαγράφουμε από τον φόβο μας. Οι φόβοι σαν πληθύνουν έχουν την τάση μα και τη δύναμη να κυριεύσουν όσα δε μπόρεσαν πριν. Τότε είναι που απαιτείται περισσότερη αυτοκυριαρχία από ποτέ. Γιατί αν οι έρωτες είναι ανυπεράσπιστοι, οι φόβοι δεν είναι. Αντιθέτως, είναι καλά ταμπουρωμένοι στα χαρακώματα του μυαλού μας και μας απαγορεύουν, υποδεικνύοντας μας κάθε πράξη. Μια πράξη, η οποία τελείται  υπό την επήρεια του φόβου, είναι πιο ανυπεράσπιστη κι απ' τον πιο αδιέξοδο έρωτα που μας προκαλεί τον αρχικό μας φόβο. Φοβού τον φόβο, μοχλό την ακινησίας και δημιουργό ζωντανών αγαλμάτων. Φοβού μα μη φοβού.

Η μνήμη,

κύριο όνομα των θλίψεων,

ενικού αριθμού,

μόνον ενικού αιθμού

και άκλιτη.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Το ότι όλα ξεκινούν από το μυαλό, τούτον τον περίεργο μηχανισμό, είναι διαδεδομένως γνωστό. Κι αν η σκέψη πυροδοτείται από εξωτερικά ερεθίσματα συνήθως, είναι πολλές κι εκείνες οι φορές που την θέτει υπό λειτουργία η μνήμη. Η Μνήμη, μοιάζει με φύλακας με ανδρόγυνη μορφή που αλληλοτροφοδοτείται από τους Φόβους. Η Μνήμη τους εξαπολύει εναντίον σου κι εκείνοι της ανταποδίδουν την χάρη, δίνοντας της περισσότερη ενέργεια από ποτέ. Δίχως τους φόβους, η Μνήμη εξασθενεί και σταδιακά χάνεται, μα παραμένει άυλη για τη στιγμή και μόνο που θα χρειαστεί να την επαναφέρεις στην αρχική της θέση. Το δύσκολο με το να διαχειριστείς τη μνήμη είναι πως δεν μπορείς να την ελέγξεις -όπως τον έρωτα ή τον φόβο. Είναι πρακτικώς και φαινομενικά αδύνατο να επιχειρήσεις την παραμικρή προσπάθεια διαχωρισμού των ποιοτικά αρεστών αναμνήσεων από τις ποιοτικά άχρηστες. Αυτή την ιδιαιτερότητά της, εκμεταλλεύεται η Μνήμη προτού αφήσει ελεύθερους τους Φόβους. Όση προσπάθεια κι αν καταβάλλει κάποιος στο να την τιθασεύσει, θα αστοχήσει. Μόνο όταν αποδεχτεί την ίδια την Μνήμη ως Ανάμνηση τότε μπορεί να σηκώσει και πάλι την ασπίδα που του είχαν πετάξει μακριά οι Φόβοι. Μια ανάμνηση και τίποτα παραπάνω. Μια ανάμνηση.

Η νύχτα,

όνομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού,

ενικός αριθμός. 

Πληθυντικός αριθμός

οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω και πέρα. 

Αν οι μέρες δίχως φόβο και μνήμη μοιάζουν ουτοπία, οι νύχτες χωρίς έρωτα φαντάζουν πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, που δεν μπορείς να ελέγξεις. Οι νύχτες είναι το πιο δύσκολο κομμάτι μιας ημέρας, όσο κι αν αυτό φαντάζει τραγελαφικό. Τις νύχτες οι σκέψεις παίρνουν τη μορφή σκιών, σκιών δίχως σάρκα κι οστά, σκιών δίχως πρόσωπο μα με φωνή. Φωνάζουν, ουρλιάζουν, επιδιώκουν. Αποζητούν την επαναφορά της μνήμης, των φόβων μα πάνω απ' όλα του έρωτα. Τις νύχτες χωρίς έρωτα πρέπει να φοβάσαι. Τις νύχτες χωρίς έρωτα πρέπει να θυμάσαι. 

Η μαύρη γάτα

Ερωτεύτηκα. Κατά κούτελα και κεραυνοβόλα. Μη πλατωνικά με αποδείξεις λατρείας κι όρκους αιώνιας αγάπης εκατέρωθεν. Love is in the air και τα συναφή! 

Όποιος είπε ότι την εποχή της κρίσης, δεν ερωτεύονται οι άνθρωποι, δεν γνώρισε το kindle της Amazon!

Πιο ελαφρύ από το πιο λεπτό βιβλίο που είχες ποτέ σε κάνει να πιστεύεις ότι το μέγεθος τελικά, όντως μετράει - όταν μπορείς να χωρέσεις 1400 περίπου βιβλία σε μια τόσο μικρή συσκευή!

Που λέτε, το άνοιξα, το φόρτωσα τα τσαμπέ βιβλία που χα κατεβάσει (ο Τσάμπας ζει!) και το έθεσα κατευθείαν σε λειτουργία. Για να βάλω τα e-books σε φακέλους, έπρεπε να κάνω register στο Amazon, γιατί αλλιώς δεν μου δινόταν η επιλογή. Το κανα κι αυτό κι άνοιξα ένα για τεστάρισμα. Η οθόνη πραγματικά σου θύμιζε βιβλίο για να μην πω ότι ήταν και καλύτερο, αφού μπορούσες να την προσαρμόσεις στα δικά σου γούστα αλλάζοντας γραμματοσειρά, επιλέγοντας πόσες λέξεις θα φαίνονται σε κάθε σειρά ή περιστρέφοντας την οθόνη. Και φυσικά όταν βαρεθείς να διαβάζεις, είτε επιλέξεις να κλείσεις τη συσκευή είτε να την βάλεις σε κατάσταση αναμονής και μετά μπορείς πάλι να βρεθείς πάλι στην σελίδα που ήσουν. Μεγάλη ευκολία αν είσαι απ' τους τύπους που διαβάζουν πάνω από 1 βιβλίο ταυτόχρονα - καλή ώρα σαν κι εμένα! Το μεγαλύτερο ατού του, όμως, είναι το ενσωματωμένο λεξικό. Μην περιμένετε αγγλοελληνικό, βέβαια. Περί αγγλοαγγλικού πρόκειται, αλλά είναι πραγματικά εξυπηρετικό. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μετακινήσεις τον κέρσορα μπροστά απ' την λέξη που θες και η ερμηνεία της σου εμφανίζεται αυτόματα, όπως κι η επιλογή να κρατήσεις σημειώσεις. Ευκολίίίία! 

Ασπρόμαυρο Google!

Επιπλέον, διαθέτει έναν browser της πλάκας (ασπρόμαυρος), που σου επιτρέπει ένα λιλιπούτειο σερφάρισμα. Να' ναι καλά το ασύρματο! Θέλει προσοχή, όμως, γιατί αν αρχίσεις και κάνεις κλικ κλικ κλικ κλικ πριν φορτώσει εντελώς η σελίδα, θα κολλήσει. Και δε το θέλουμε κάτι τέτοιο!! Για Google, Wikipedia, Imdb, Facebook, Twiiter και τα λοιπά, είναι μια χαρά, αν και το kindle χωρίς πληκτρολόγιο -που έχω εγώ- σε δυσκολεύει κάπως στην πληκτρολόγηση με την έννοια της ταχύτητας. Δε θα γράψεις τόσο γρήγορα και θα σου παίξουν και τα νεύρα και θα βαρεθείς και θα βγεις εκτός γιατί γράφεις 5 λέξεις σ' ένα λεπτό. Αλλά ούτως ή άλλως, αν θες να λιώσεις στο ίντερνετ δε θα μπεις απ' το kindle, απ' τον υπολογιστή σου θα μπεις! Είπαμε, το kindle το πήραμε για να διαβάζουμε, όχι για να γκομενίζουμε στο facebook!
Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι μια καλή κι οικονομική αγορά αν όντως διαβάζετε πολλά βιβλία ξενόγλωσσα. Κι ελληνικά θα βρείτε αλλά σίγουρα όχι τόσο πολλά κι σίγουρα όχι δωρεάν. Θα κάνει απόσβεση σε κανένα τρίμηνο ίσως και λίγο παραπάνω. Όσο για εσάς που χρησιμοποιείτε συχνά Μέσα μαζικής μεταφοράς- ή αλλιώς Μέσα Μεθοδικής Μαλάκυνσης- θα σας φανεί σωτήριο. Το τέσταρα στο μετρό και το 20λεπτο Χαλάνδρι- Μοναστηράκι πέρασε ανεπιστρεπτί. Ούτε που το καταλαβαίνεις!

Το συμπέρασμα: If I could I would make sweet love to him!

Browse by collections (left)                                                                 A song of ice and fire Vol. III (right)

Είναι διεθνώς (ξεκαβάλα μωρή το καλάάάάμι, λέμε!) γνωστό ότι έχω σκαλώσει με την σειρά Game of Thrones. Το λέω, το ξαναλέω, το γράφω, το ξαναγράφω και δε βαριέμαι ΠΟΤΕ, σε αντίθεση με σας! Αλλά τι να κάνουμε; Δε μπορούμε να τα χουμε όλα στη ζωή! Όπως εγώ δε μπορώ να έχω τρεις -όχι έναν, τρεις!- δράκους στον ώμο μου, έτσι κι εσείς δε μπορείτε να με κάνετε να πάψω! Οκ, παρκάρω ένα λεπτό κι έρχομαι...!

Που λέτε, δε μου 'φτανε η σειρά, βούτηξα και στα βιβλία. Φαντασίας κι ογκώδη, το καλύτερό μου. Αλλά επειδή αυτά τα έχω ξαναπεί (εδώ) , θα προχωρήσω στο προκείμενο: ο δεύτερος τόμος της σειράς, A clash of Kings, είναι και πάλι στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Που σημαίνει, ότι έφτασα μέχρι και την τελευταία σελίδα! Ω θεέ, τι κόλλημα είναι αυτό που 'χω φάει; Ήθελα, λέει, να το τελειώσω πριν το Πάσχα για να μη κουβαλάω το τέρας μαζί μου στην Αθήνα, αλλά τώρα με βλέπω να κουβαλάω τον τρίτο τόμο. Αν και το βρήκα ηλεκτρονικά και θα το περάσω στο kindle μου -όχι που δε θα έπαιρνα, το θύμα καταναλωτισμού! Anyways, το θέμα είναι ότι είμαι μπροστά γιατί την Κυριακή προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου και περιμένω εναγωνίως! 

Στο βιβλίο, τώρα. Στο επίπεδο οπτικής γωνίας αφηγητή, δεν έχει αλλάξει κάτι από το προηγούμενο. Δηλαδή, ο αφηγητής είναι τριτοπρόσωπος σε κάθε ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο -όπως και στον πρώτο τόμο- τιτλοφορείται με το όνομα ενός ήρωα κι αφηγείται τα σκηνικά που τον περιβάλλουν. Εκείνο που προστίθεται είναι νέοι ήρωες ή μάλλον αρκετοί νέοι ήρωες. Τόσοι , που η μνήμη σου αρνείται να συγκρατήσει τους δευτερεύοντες. Επιπλέον, νέες τοποθεσίες και αρκετές σκηνές πολέμου/βίας/ναυμαχίας σε τοποθετούν σε νέα σκηνικά, τα οποία είναι φυσική συνέχεια του προηγούμενου. Η αλήθεια είναι πως εκεί με τα καράβια και τα ονόματά τους, τα 'χασα. Το 'χω γενικά αυτό: να μη διαβάζω περιγραφές και σκηνές πολέμου. Δεν είναι του γούστου μου. Αν και στο συγκεκριμένο πολλές φορές έκανα εξαίρεση γιατί μπορώ να πω πως σαν γραφή δεν είναι κουραστική. Τα αγγλικά αναλόγου περιεχομένου είναι που σε κουράζουν καμιά φορά. Αλλά αυτό δεν είναι πάντα πρόβλημα.

Μιας κι ανέφερα περιεχόμενο, να σας συμπυκνώσω σε μέσες άκρες τι περίπου συμβαίνει. Όσοι ανησυχείτε για spoilers καλά κάνετε κι ανησυχείτε - γι αυτό αν είναι παραλείψετε αυτό το κομμάτι. (Δεν αναφέρω κι ιδιαίτερες σημαντικές εξελίξεις, αλλά για καλού και για κακού...)

Η ιστορία, μας έχει αφήσει με τον Robb να τον αποκαλούν king of the North, τον Renly να το χει σκάσει, τον Stannis, μεγάλο αδελφό του Robert να έχει μάθει για το μπάσταρδο τον Joffrey, τον Tyrion  ως Δεξί Χέρι του μπάσταρδου (ειλικρινά μ' εκνευρίζει ο ξανθός μπάσταρδος- γι αυτό και τον αποκαλώ συνέχεια έτσι!), την Sansa φιλοξενούμενη/φυλακισμένη στην πρωτεύουσα, την Arya ως αγόρι να το σκάει μετά τον αποκεφαλισμό του πατέρα της, τον Jon στο Τείχος, τους μικρούς Bran και Rickon στο Winterfel, την βασίλισσα Cercei να συνεχίζει τις αιμομιξίες της με τον ξάδελφό της και να κυβερνά μέσω του μπάσταρδου, τον  Jamie φυλακισμένο του  Robb, την μητέρα του, Catelyn, συντετριμμένη και την  Daenerys με τρεις δράκους στον ώμο και μια χούφτα Dothraki να την ακολουθούν. 

Μετά απ' όσα έχουν συμβεί, τα Westeros βρίσκονται ξαφνικά με 4 βασιλιάδες. Αν ο 1 είναι σκατά, φανταστείτε τι συμβαίνει όταν μπαίνουν στο προσκήνιο 4! Ο Robb, ως βασιλιάς του Νότου, θέλει να εκδικηθεί για τον πατέρα του. Ο Renly θέλει να πάρει τη θέση του ανιψιού του γιατί και το ανίψι είναι μπαστάρδι και θεωρεί ότι ο μεγάλος του αδελφός, Stannis, δεν πρέπει να στεφθεί βασιλιάς γιατί δεν έχει ούτε μπορεί να προκαλέσει την αγάπη του λαού, όπως ο ίδιος. Ο Stannis, από την άλλη, το 'χει βάλει στόχο να καθίσει στον σιδερένιο θρόνο, μέχρι να παγώσει ο κώλος του γιατί δικαιωματικά του ανήκει. Στην προσπάθεια του να το καταφέρει, ασπάζεται μία νέα θρησκεία καίγοντας τους Επτά. Εδώ μπαίνει κι η Melisandre, η κόκκινη ιέρεια του θεού του Φωτός. Στον Stannis, βλέπει τον θεό της και οι σκοτεινές δυνάμεις που φαίνεται να κατέχει, τίθενται υπό την υπηρεσία του. Το νεαρό μπάσταρδο πάλι, έχει ξεφύγει ακόμη περισσότερο και σκοτώνει για πλάκα, ενώ ταπεινώνει τη νεαρή  Sansa με κάθε ευκαιρία, η οποία ομολογουμένως έχει αρχίσει και τα παίζει! Όσο για τη μάνα των Stark βρίσκεται αντιμέτωπη πολλές φορές με τον ίδιο της τον γιο, τον Robb, καθώς ο νεαρός έχει αντρέψει και φαίνεται πως έχει φύγει απ' τα φουστάνια της. Ο Tyrion από την άλλη, φουλ ερωτευμένος με την πάρτη της ιερόδουλης (μιλάω σαν κιουρία!), κάνει τα πάντα για να προστατέψει εκείνη, τον ίδιο και τον οίκο του, ενώ η Arya περνάει κι αυτή της αρκούδας τα πάθη, αλλά ως γνωστόν η μικρή έχει κότσια κι αντοχές! Οι μικροί Stark ζορίζονται κι αυτοί, αλλά δε θα σας πω γιατί.... κι αυτό επειδή σε αυτό το κομμάτι υπάρχει αρκετό σασπένς κι ανατροπή!  Ο χιονάτος (πρβλ. Jon) βολοδέρνει στα βόρεια ενώ παράλληλα αγωνιά για το τι συμβαίνει στα αδέλφια του. Κι εδώ έχουμε ανατροπές -προς το τέλος. Last but not least, άφησα την αγαπημένη μου, Daenerys, η οποία έχει εξελιχθεί σε μια δυναμική γυναίκα που δεν μπορούν να την τουμπάρουν με τίποτα, λέμε! Οι δράκοι της μεγαλώνουν σταδιακά κι εκείνη ψάχνει εναγωνίως χρήματα για να μισθώσει καράβια. Θα τα βρει, δε θα τα βρει... θα το δείτε!  

Αυτά εν ολίγοις, για το τι περιλαμβάνει το δεύτερο βιβλίο. Τώρα, από άποψη πλοκής, μπορώ να πω ότι αρκετές φορές ήθελα να "πηδήξω" κεφάλαια για να μάθω τι γινόταν σε συγκεκριμένες καταστάσεις, αλλά δεν το έκανα. Για την ακρίβεια δε το κατάφερα γιατί ζαλιζόμουν απ' τις πολλές σελίδες και τα ΄χανα.... Πάντως στο τέλος, δικαιώθηκα. Πραγματικά, απορώ πως έχει γράψει όλα αυτά τα γομάρια. Πόση φαντασία να έχει ένας άνθρωπος πια; Γιατί μιλάμε, για μεγάλη φαντασία. Τόσα ονόματα, τόσους τόπους. Προσκυνώ! Νομίζω, πως σε όσους αρέσει το είδος της φαντασίας, θα τους αρέσει κι η συγκεκριμένη σειρά -τηλεοπτική και εκείνη των βιβλίων. Αν και μπορώ να πω πως ζαλίστηκα με τους χαρακτήρες. Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο, είχα μια εικόνα μέσω της σειράς. Τώρα... έχανα τον μπούσαλα, σε σημείο που σκέφτηκα να κρατάω σημειώσεις! Όταν το χαρακτηρίζουν έπος φαντασίας δεν έχουν κι άδικο, τελικά...

Φυσικά και καίγομαι να μάθω την συνέχεια. Επειδή, όμως, η περιέργεια σκότωσε την γάτα, θα περιμένω λίγο ακόμα. Ή μήπως όχι; 

P.S. Γράφτηκε πριν ξεκινήσει η προβολή του δεύτερου κύκλου.

Τώρα καταλαβαίνω την χαρά όλων εκείνων των κοριτσιών που λαμβάνουν πακετάκια με καλλυντικά και το φωνάζουν από τη χαρά τους στο utube ή στο blog τους (ναι, βλέπω και τέτοια!). Βέβαια, εμένα μου ρθε ένα διαφορετικό πακέτο, όχι εκείνο της εκπομπής (η βλαχιά της ελληνικής τηλεόρασης!), αλλά ένα άλλο... γεμάτο βιβλία! Τώρα θα μου πείτε, τι σας νοιάζει εσάς; Ε δε σας νοιάζει, το ξέρω, αλλά έχω κατουρήσει το βρακί απ' τη χαρά μου και θέλω να το φωνάξω!

Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ - πάλι-, αυτό το δώρο που μου έστειλε η φίλη μου, η Αλεξάνδρα, με έκανε να θυμηθώ και κάτι άλλο: την σημασία της αφιέρωσης σ' ένα δώρο! Σίγουρα, το μέγεθος δεν έχει σημασία, ούτε η αξία φυσικά. Σημασία έχει ο άνθρωπος που στο κάνει κι η κίνηση. Αυτό λένε όλοι σχεδόν, και μεταξύ μας δεν έχουν κι άδικο. Αλλά για μένα, εξίσου μεγάλη σημασία έχει η αφιέρωση καθώς κάνει το δώρο που μας κάνουν να ξεχωρίζει - ακόμη περισσότερο. Μια αφιέρωση μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις, να γελάσεις αλλά και να θυμηθείς αργότερα όταν θα βρεθείς ξαφνικά μπροστά σε μια ανάμνηση που  ίσως και να είχε ατροφήσει με τον χρόνο. Επιπλέον, επειδή το δώρο που σου κάναν, σίγουρα και κάποιος άλλος το έχει - εκτός αν είναι από εκείνα τα χειροποίητα που δε βγαίνουν δεύτερη φορά- η αφιέρωση το προσδιορίζει ακόμη περισσότερο. Η αφιέρωση στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου πάλι, είναι μια άλλη ιστορία. Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, αν μου έχουν γράψει αφιέρωση, την διαβάζω πριν καν ξεκινήσω το έργο και μου φτιάχνει τη διάθεση. Είναι ώρες ώρες που πιστεύω ότι τα βιβλία με αφιερώσεις έχουν περισσότερη αξία από εκείνα που δεν έχουν, αλλά εγώ έχω κι έναν εγκεφαλικό κάλο - αυτό που το πας; Χιλιάδες αντίτυπα έχουν μοιραστεί/αγοραστεί κι εσύ έχεις ένα από αυτά. Η αφιέρωση που επιλέγουν να σου γράψουν - αν σου γράψουν- το κάνει να ξεχωρίζει από τον σορό των αντιτύπων χωρίς να εκμηδενίζει το έργο αλλά να το ανεβάζει σε μία ακόμη κλίμακα. Level up, σου λέω!

Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα κάνετε ένα δώρο, γράψτε και μια καρτούλα. Δε θα την πετάξουν! Κι αν επιλέξετε να δωρίσετε ένα βιβλίο, αν φοβάστε ότι θα το αλλάξουν, γράψτε τη μετά! Νομίζω, πως όλοι εκτιμούν την αξία της αφιέρωσης και δεν είναι μόνο δική μου λόξα... 

Η μαύρη γάτα

Μέχρι πριν λίγες μέρες ήμουν τελείως αρνητική με το ηλεκτρονικό βιβλίο. Το θεωρούσα "η καταστροφή των εκδοτικών, των συγγραφέων και των επιμελητών/διορθωτών". Μήπως, όμως, δεν είναι τελικά κι είναι απλά η σωτηρία του καταναλωτή/βιβλιοφάγου;

Το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν είναι τόσο διάσημο στην Ελλάδα με την έννοια ότι δεν υπάρχουν αρκετά βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή ή όσα θα ήθελε κάποιος που διαβάζει μανιωδώς ελληνική λογοτεχνία. Βέβαια, υπάρχουν κάποια δειλά βήματα από εκδοτικούς και ελληνικά βιβλιοπωλεία (π.χ. ο Ευριπίδης στο Χαλάνδρι). Στο εξωτερικό πάλι, γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι παντού. Κι όταν λέω παντού, το εννοώ! Φυσικά και τα βιβλία εκδίδονται κανονικά, σε σκληρόδετες και σε πιο φθηνές εκδόσεις αλλά και σε ψηφιακή μορφή. Ποια υπερτερούν σε πωλήσεις, θα σας γελάσω - και δε το θέλω. Όπως και να 'χει το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι εδώ κι αναμένεται να κυριαρχήσει...

Πριν αρχίσετε να το κατακρίνετε, εσείς οι λάτρεις της μυρωδιάς του χαρτιού, να σας εξηγήσω γιατί υπερτερεί: χαμηλό έως μηδενικό κόστος αγοράς, γρήγορη κι εύκολη αγορά ανά ΠΑΣΑ στιγμή και πραγματικά ελάχιστος χώρος. Έχω τέσσερις βιβλιοθήκες με τις τρεις να ασφυκτιούν και την τέταρτη να ετοιμάζεται ανά πάσα στιγμή. Πόσα να χωρέσει πια ένα σπίτι; Από την άλλη, εγώ προσωπικά κι ίσως μερικοί από εσάς, έχουν την λόξα να τους αρέσει να βλέπουν τα βιβλία στην βιβλιοθήκη. Ε ναι, μ' αρέσει να κάθομαι απέναντι και να τα "καμαρώνω", ν' ανεβαίνω σε μια καρέκλα και να τους αλλάζω θέσεις για να μην πετσικάρει το έπιπλο, να τα καθαρίζω κι όλα τα συναφή. Φυσικά τα έχω κατηγοριοποιημένα ανά είδος ή ανά γλώσσα... 

Ωραία, αφού έχεις τόσο σκάλωμα με τα βιβλία γιατί να αρχίσεις να διαβάζεις ηλεκτρονικά; 

Γιατί, όπως είπα, κάποια στιγμή δε θα χωράνε. Αλλά δεν είναι αυτό το βασικότερο που με απασχολεί. Φέτος, μέσα σε 5-6 μήνες έχω δώσει γύρω στα 70 με 80 ευρώ για βιβλία. Μ' έχει πιάσει το διαβαστερό μου, βλέπετε. Κι επειδή είναι οι καιροί δύσκολοι, κάποια στιγμή δε θα μπορώ να αγοράζω τόσο συχνά και θα έχω εξαντλήσει το απόθεμα, το οποίο για την ώρα μου αρκεί. Για το απόθεμα, φταίει το γονίδιο της καβάντζας, το οποίο έχω κληρονομήσει απ' τη μάνα μου. Εκείνη γεμίζει τα ντουλάπια της κουζίνας σε περίπτωση πολέμου κι εγώ την βιβλιοθήκη. Ο καθένας με τα βίτσια του! Αργότερα, όμως, τι κάνουμε; Το σκέφτομαι σοβαρά να διαβάσω σ' έναν ηλεκτρονικό αναγνώστη ή αλλιώς e-book reader (θείε, σε παρακαλώ κάνε το θαύμα σου και φέρε μου τον από το Αμέρικα!) και να βρω την υγεία μου. Ούτως ή άλλως τα περισσότερα κλασικά βρίσκονται σε δωρεάν διάθεση στο ίντερνετ μιας και δεν υπάρχουν πια πνευματικά δικαιώματα. Αλλά κι ό,τι άλλο θες να διαβάσεις θα το βρεις. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει να διαβάζεις στην αγγλική κυρίως γιατί τα περισσότερα ηλεκτρονικά βιβλία στα αγγλικά θα τα βρεις. Αυτό δε μ' ενοχλεί, άλλωστε το κάνω χρόνια. Φυσικά εννοείται πως δε θα σταματήσω να αγοράζω βιβλία γιατί θα συνεχίσω να θέλω να τα βλέπω. Θα αγοράζω, όμως, εκείνα που πραγματικά αξίζει να τα έχω στη βιβλιοθήκη μου κι όχι αυτά που θέλω απλώς να περάσω την ώρα μου. Άλλωστε ένας e-book reader μπορεί να φιλοξενήσει το λιγότερο 1300 βιβλία. Δεν είναι και λίγα! 

Όσο για την ερώτηση πώς μπορείς και διαβάζεις χωρίς να σε πιάνουν τα μάτια σου; θα σας απαντήσω πως ένας καλός e-book reader έχει οθόνη ανάλογη των απαιτήσεων κι όχι την κλασική που έχει ένας υπολογιστής και ξεραίνει τα μάτια σου. Δε ξέρω για σας, εγώ πολλές φορές κουράζομαι και με το "κανονικό" βιβλίο. Αφήστε το άλλο, εκείνα τα βιβλία-τέρατα, που τα πλησιάζουν λίγοι λόγω όγκου. Ειδικά στην αρχή είναι εκνευριστικό όταν τα διαβάζεις, ειδικά στο κρεβάτι. Ένας e-book reader, όμως, χωράει στην τσέπη σου και φαντάζομαι πως δεν είναι καθόλου κουραστικός. Μπορείς να αλλάξεις γραμματοσειρά, να χρησιμοποιήσεις λεξικό ή ακόμη να κρατήσεις σημειώσεις - κάτι που αρνούμαι να κάνω στα "κανονικά" βιβλία γιατί τα θέλω σαν καινούργια ακόμα και μετά από πολλές αναγνώσεις (βίτσιο #2). Μιλάμε για μεγάλο βόλεμα κι αν μη τι άλλο οι Έλληνες του 21ου αιώνα ξέρουν καλά τι θα πει αυτό - γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε! e-book reader Vs χαρτί σημειώσατε 1-1. Και τα δύο υπερέχουν για τους δικούς τους λόγους. Και τα δύο είναι απαραίτητα. 

Τώρα, ποιο απ' τα δύο προτιμάτε, νομίζω πως έχει να κάνει καθαρά με τις ανάγκες σας και τις... ιδιοτροπίες σας. Η επιλογή είναι δική σας. Αν επιλέξετε πάντως την ψηφιακή μορφή ή το σκέφτεστε μπορείτε να επισκεφτείτε ένα γειτονικό μπλογκ, τον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη, που θα σας λύσει τις απορίες σας και μπορεί και να σας πείσει! 

Όπως και να 'χει, καλή ανάγνωση!

Η μαύρη γάτα

Ξέρω έχω μιλήσει άπειρες φορές γι αυτές τις ταινίες. Τα κατά καιρούς μαθητούδια μου έχουν βαρεθεί να με ακούν να τις αναφέρω και να με παρακολουθούν να χάνομαι - στιγμιαία- καθώς ταξιδεύω ξανά στον φανταστικό χώρο της 7ης τέχνης και πιο συγκεκριμένα τριών ταινιών. Πρόκειται για τρεις ταινίες που νομίζω έχουν επηρεάσει κατά πολύ τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελα να εξελιχθώ παιδαγωγικά ως καθηγήτρια. Ποιες είναι αυτές; 

Ας πάρουμε το πράγμα απ' την αρχή: Dead poets society A.k.a.Ο κύκλος των χαμένων ποιητών. Αν και γυρισμένη το '89, μπορεί να πει κανείς πως αν μη τι άλλο είναι διαχρονικότατη. Ο Robin Williams ενσαρκώνει τον καθηγητή John Keating, έναν καθηγητή που -νομίζω- όλοι ευχόμαστε να είχαμε. Σ' ένα οικοτροφείο αρρένων το 1959, ένας καθηγητής καταφέρνει όχι μόνο οι μαθητές τους να αγαπήσουν την ποίηση αλλά και να μάθουν να ζουν, αδράττοντας τη μέρα! Carpe diem, boys, η ατάκα που συνοδεύει και χαρακτηρίζει συνάμα την ταινία. Εμπνευσμένος ρόλος, ομολογουμένως! Μέσα από ένα σύστημα που το μόνο που επιδιώκει είναι να ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα (σας θυμίζει κάτι;!), ο Keating κερδίζει την συμπάθεια και το ενδιαφέρον των μαθητών του με τον "παράδοξο" τρόπο διδασκαλίας του, εμπνέοντας τους. Oh captain, my captain τον φωνάζουν τα παιδιά , συνεπαρμένα απ' την διδασκαλία του ποιήματος του Whitman κι όχι Oh shepard, my shepard γιατί δεν είναι πια πρόβατα, ούτε αυτός ποιμένας. Αν και στο οικοτροφείο θεωρούν πως ένας 17χρονος νεαρός δεν μπορεί να σχηματίσει ελεύθερα τη γνώμη του (ξαναρωτώ, σας θυμίζει κάτι;!), ο Keating αποδεικνύει το αντίθετο κι ένας ένας, οι μαθητές τον "ακολουθουν". 

Καλύτερη σκηνή: όταν τους ζητά να σκίσουν τις σελίδες της εισαγωγής του σχολικού εγχειριδίου, η ανάλυση του ποιήματος απ' το οποίο προκύπτει το γνωστό Carpe diem, boys, οι αλλεπάλληλες μιμήσεις ηρώων του Σαίξπηρ, όταν αναγκάζει τον Ethan Hawke να φτιάξει μόνος του ένα ποίημα και η τελική που ένας- ένας οι μαθητές ανεβαίνουν στα έδρανα τους για να τον αποχαιρετήσουν μιας και τον διώχνουν από το σχολείο. (Ναι, είναι πολλές!)

Αγαπημένη ατάκα: Carpe diem και Damn it, Neil! The name is Nuwanda! 

Μετά τον κύκλο των χαμένων ποιητών- που μόνο χαμένοι δεν είναι- ακολουθεί το Dangerous Minds του '95. Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη σε αυτοβιογραφία μίας πρώην πεζοναύτη, η οποίο διορίζεται σ΄ ένα σχολείο γεμάτο Αφροαμερικανούς και Ισπανούς μαθητές. Το παρατσούκλι που της δίνουν απ' το πρώτο μάθημα (Άσπρο ψωμί, μιας κι ήταν καυκάσια) την ωθεί να εμφανιστεί την επομένη με δερμάτινο μπουφάν μαθαίνοντας τους καράτε. Κεντρίζει το ενδιαφέρον τους τόσο , όσο για να το χάσει. Για να τους προσεγγίσει ξανά αφορμάται από το Mr. Tambourine Man του Bob Dylan,

επιβραβεύοντας την κάθε τους προσπάθεια, ενώ παράλληλα τους δωροδοκεί δίνοντας τους ως αρχικό βαθμό Α με την μόνη προσπάθεια να τον διατηρήσουν καθ' όλη τη σχολική χρονιά. Φυσικά, όσα διδάσκει είναι εκτός του αναλυτικού προγράμματος, κάτι που εξοργίζει τις σχολικές αρχές πιέζοντας της να παραμείνει αυστηρά εντός του προγράμματος. Και σε αυτή την ταινία, η καθηγήτρια (Michelle Pfeiffer) συνδέεται στενά με τους μαθητές της αλλά κυρίως με τρεις από αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη, αποδεικνύοντας πόσο σημαντικό είναι για τον μαθητή να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί αυτή η σχέση μεταξύ τους. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς αν και αποφασίζει να φύγει απ' το σχολείο, οι μαθητές της καταφέρνουν να την πείσουν να παραμείνει.

Καλύτερη σκηνή: η εμφάνιση της Pfeiffer με δερμάτινο. 

Αγαπημένη ατάκα: Mr. Grandey: This wouldn't happened to have to have been their reward for reading poetry would it? Louanne: In my classroom, poetry is its own reward.

Αξίζει να σημειωθεί και το σάουντρακ της ταινίας, απ' τους Coolio.

Τρίτη και τελευταία, το Χαμόγελο της Μόνα Λίζα a.k.a Mona Lisa's smile. Εδώ έχουμε κάτι αντίστοιχο του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών. Βασισμένο κι αυτό σε βιβλίο μας παρουσιάζει ένα οικοτροφείο θηλέων στην δεκαετία του '50 που προετοιμάζει τις "δεσπονίδες" πως να γίνουν γυναίκες του Στέπφορντ κάτω από ένα κολέγιο που θεωρητικά διδάσκει ελεύθερες τέχνες. Η Julia Roberts είναι η καθηγήτρια που αναλαμβάνει να τους διδάξει ιστορία της τέχνης, η οποία όταν συνειδητοποιεί πως γνωρίζουν όλο το εγχειρίδιο πριν καλά-καλά ξεκινήσει η χρονιά, αποφασίζει να τους διδάξει μοντέρνα τέχνη κι όχι μόνο. Αποσκοπεί κυρίως στο να διαφοροποιήσει την επόμενη γενιά, "δημιουργώντας" δυναμικές γυναίκες κι όχι άβουλες γλάστρες δίπλα σε ένα παχύ πορτοφόλι. Η ιστορία επικεντρώνεται τόσο στην θετική επιρροή της καθηγήτριας, όσο και στις ζωές τριών απ' τις μαθήτριες. Φυσικά κι εδώ, η απόφαση της Katherine Ann Watson (Roberts) να βγει εκτός διδακτικού προγράμματος, την βρίσκει αντιμέτωπη με τις σχολικές αρχές με τα ίδια αποτελέσματα όπως και στους χαμένους ποιητές. Ακόμη κι έτσι, όμως, εκείνη κατάφερε να μεταδώσει στις μαθήτριες της εκείνα που το στενό αναλυτικό πρόγραμμα δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση.

Καλύτερη σκηνή: όταν τους βάζει να αναρωτηθούν τι είναι τέχνη.

Αγαπημένη ατάκα: What is art?

Κι εδώ το σάουντρακ από τον Seal.

Μπορεί για κάποιους οι παραπάνω ταινίες να θεωρούνται βαρετές. Για μένα πάλι όχι. Όσες φορές κι αν τις δω δεν βαριέμαι ποτέ. Ίσως επειδή βλέπω στοιχεία που θα ήθελα να έχει ο εαυτός μου στο μέλλον. Ίσως επειδή οι φανταστικοί και μη, αυτοί χαρακτήρες είναι τρόπον τινά το πρότυπό μου. Ίσως επειδή... η τέχνη είναι υποκειμενική. Ή μήπως όχι; 

* William Arthur Ward

Η μαύρη γάτα