Χαρά αγνοείται.
Το θυμάστε το ελληνικό σίριαλ, στο οποίο η συνονόματή μου βρέθηκε κομματιασμένη σ' ένα βαρέλι αν δεν κάνω λάθος. Να μην αναφέρω άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες γιατί το come back μου δε θα ναι come back αλλά παράκληση να επιστρέψω εκεί απ' όπου κι ήρθα... Βασικά, καλησπέρα σας, λοιπόν. Δεν έχω να πάω πουθενά. Εκεί που με αφήσετε, εκεί συνεχίζω να είμαι. Στο ίδιο περιβάλλον δηλαδή, γιατί χρονικά και ψυχολογικά θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Πάει κοντά ένας μήνας από την τελευταία ανάρτηση είναι η αλήθεια και δε ξέρω πότε θα είναι η επόμενη. Κι αυτό γιατί έχω τρεχάματα -εγκεφαλικά και μη- και κάτι τέτοια σου στερούν την έμπνευση και τα συναφή. Πιο πολύ το δημοσιεύω για μένα, για να το βλέπω και να μην αφήνομαι. Αυτά. Αουντιέ.
Η μαύρη γάτα

2 σχόλια
Write σχόλιαΝα γράφεις, να ξεφεύγεις! Μην αφήνεις το μπλόγκ σου, είναι κρίμα γιατί αξίζει...
ReplyΧαίρομαι που σε βρήκα γιατί με τις γάτες έχω έρωτα και με τις μαύρες γάτες αγάπη απερίγραπτη, απο παιδί. :0)
Καλώς σε βρήκα λοιπόν!
Ευαγγελία
Σ' ευχαριστώ!
ReplyΚι εγώ κάπως έτσι με τις γάτες, μόνο που αντί για μαύρη έχω μια άσπρη. Δε βαριέσαι.. μπογιά να υπάρχει! :ρ
Δεν έχω σκοπό να το αφήσω, απλώς είναι μια περίεργη περίοδος αυτή τώρα. Θα επανέλθω, όμως. Ευχαριστώ και πάλι!