Αυτό το εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται, ισχύει. Όπως ισχύει και το εκεί που δεν το περιμένεις φέυγει! Τι κακό κι αυτό, ε; Είναι που όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν δεν συνωμοτεί εναντίον σου, αλλά εσύ. Ναι, ναι, εσύ! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, κι αυτό ισχύει. Γιατί το να ρίξεις σε κάποιον άλλον την ευθύνη και δη σ' ένα ολάκερο σύμπαν είναι περισσότερο εύκολο απ' το να κατηγορήσεις τον εαυτό σου για την ενδεχόμενη αποτυχία σου, αλλά ακόμη και για μια πιθανή επιτυχία σου. Τράγικ, που θα 'λεγε κι η Τασούλα - και λέω κι εγώ! 

Οι επιλογές που κάνουμε καθορίζουν τόσο τις πράξεις μας, όσο και τ' αποτελέσματά τους. Κι είναι απολύτως λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο μιας και τόσο η πράξη όσο και το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από ένα καθρέπτη μας. Και τι καθρέπτη... μεγεθυντικό! Επομένως, η κάθε μας κίνηση είναι ένα παιχνίδι σε μια σκακιέρα με μόνιμο ρίσκο να χάσεις το πιόνι σου. Ευτυχώς, όμως, τα πιόνια είναι αρκετά για συγχωρούνται και λάθη... Άλλωστε, τα λάθη είναι για να μαθαίνεις. Τι μαθαίνεις είναι το θέμα! Και τα λάθη επιλεγόμενα δεν είναι;! 

Επειδή φαίνεται πως φάσκω κι αντιφάσκω με την μοιρολατρική αναμονή απ' τη μία και τη συνειδητή επιλογή απ' την άλλη, να ξεκαθαρίσω λίγο τη θέση μου: η αναμονή του περίμενε είναι κι αυτή επακόλουθο κάποιας επιλογής μας. Μιας επιλογής που δεν έχουμε σκεφτεί το πιθανό της επακόλουθο ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα, έχουμε σκεφτεί το αντίθετο από εκείνο που θα 'ρθει. Γιατί, όπως είπε κι ο Ουράνης αν είναι να ρθει, θε να ρθει αλλιώς θα προσπεράσει. Οκ, θα 'ρθει ή δε θα 'ρθει, το θέμα είναι τι κάνεις εσύ και για τις 2 περιπτώσεις. Γιατί αν κάτσεις με στο σπίτι σου, στο καβούκι σου και περιμένεις τίποτα δε θα ρθει. Τίποτα. Τίποτα. 

Run, Lola, run/ Run, Forest, run, η δουλειά. Μην το γελάς. Γιατί οκ, και το γέλιο κοιλιακούς και μείωση των ρυτίδων προκαλεί, αλλά όσο να πεις ένα τρεξιματάκι το χρειαζόμαστε όλοι για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Και να τρέξουμε και να μας τρέξουν! Είναι που θέλουμε και το σπρωξιματάκι μας που και που. Εγώ, δηλώνω, πως το θέλω για να μαι ειλικρινής κι είμαι απ' τους τυχερούς που έχουν ανθρώπους να το κάνουν, αλλά κι απ' τους τυχερούς που γνωρίζουν νέους ανθρώπους που με σπρώχνουν χωρίς να έχουν να κερδίσουν κάτι. Αυτή η ανιδιοτέλεια σπανίζεις στις μέρες μας και πρέπει αν μη τι άλλο να εκτιμάται τα μάλα. 

Εδώ σας κάνω νίαου και πάω να τρέξω γιατί πολύ καιρό κωλόκατσα - που λέμε και στο χωριό μου- και για μένα αλλά και να ευχαριστήσω όχι μόνο εκείνους που σε σπρώχνουν για καλό αλλά κι εκείνους με κατεύθυνση τον γκρεμό. Το πείσμα είναι μεγάλο μανίκι, φίλοι! Κι όπως λένε κι οι Stark, winter is coming! Γι αυτό βγάλτε τα μακρομάνικά σας και φορέστε τα αθλητικά με την αερόσολα. Μωρέ ναι, σου λέω!