Όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη, κι όποιος χάνει στο τάβλι κερδίζει πάλι στην αγάπη. Εγώ προσωπικά αυτές τις πίπες δεν τις πιστεύω. Ή θα είναι η τύχη με το μέρος σου και θα το ξέρεις -δε θα το ξέρεις, ή θα είναι με το μέρος κάποιου άλλου, τον οποίο σκέφτεσαι να βαρέσεις/ κλωτσήσεις/ χαστουκίσεις/ πυροβολήσεις/ δολοφονήσεις- φιλήσεις, μπας και το πάρει το μήνυμα η ριμάδα κι έρθει και κάτσει δίπλα σου. Έλα που η τύχη αγαπητέ, είναι γένους θηλυκού και κάνει ό, τι της καπνίσει. Κι εσύ καημένε μου, μένεις με το πετούμενο στο χέρι. Εβίβα!

Ήθελα και να ξερα ποιος πυροβολημένος σκέφτηκε αυτό το κάθε εμπόδιο για καλό που λέω κι εγώ σαν πρόβατο κάθε φορά που μου τυχαίνει μια στραβή, μικρή ή μεγάλη - το μέγεθος εδώ δεν μετράει. Μάλλον φταίει η επίσης λαϊκή ρήση που έγινε μότο στα 90ς μέσω της διαφήμισης γνωστής μπύρας: παντού υπάρχει ένας μύθος. Urban legend καταντήσαμε... 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι ώρες ώρες γιατί η τύχη παίζει συνεχώς τυχερά παιχνίδια. Τραγική ειρωνεία η απορία μου, I know. Τραγική είναι η κατάσταση όμως, γιατί κερδίζει συνεχώς κι εγώ ποντάρω αενάως. Ω ρε μάνα, τζογαδόρα έγινε η κόρη σου και δε βλέπει και προκοπή... Τι προκοπή να δει, θα μου πεις- και θα χεις και δύο δίκια- αφού ξέρει ότι ποντάρει λάθος και συνεχίζει. Καλά να πάθει. Καλά να πάθω; Τι λες, ρε dude? Είσαι πιο τυχερός εσύ δηλαδή από μένα; Καλά ας μην πάρω κι όρκο, γιατί μια φορά μπορεί να το χάσω το στοίχημα και το πορτοφόλι έχει αρχίσει και στενάζει εδώ και χρόνια. Βογκάει, ξανά βογκάει και προκοπή δε βλέπει το καψερό. Κατά τ' αφεντικό πάει κι αυτό. Κατά τ' αφεντικό.