Αυτός που είπε το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον πέραν του ότι ήταν ένας μοιρολάτρης και μισός, δε το χε μελετήσει καλά. Γιατί αν το πεπρωμένο είναι αδύνατο να το αποφύγεις, τότε όλοι εκείνοι που προσπαθείς να αποφύγεις και δε μπορείς/δε σ΄αφήνουν δεν είναι άλλο παρά μέρος του πεπρωμένου σου. Όχι, ευχαριστώ. Δε θα πάρω!

Η φυγή είναι ένας διμελής όρος: Φεύγεις κι αφήνεις να φύγει ο άλλος ή αλλιώς τον αφήνεις να φύγει. Κι αν μοιάζει δύσκολο το πρώτο, είναι περισσότερο δύσκολο το δεύτερο....

Το να ανοίξεις την πόρτα και να πηδήξεις στο επόμενο ανοιχτό παράθυρο μπορεί να είναι η ευκολότερη/ πιο βιαστική/ πιο σίγουρη απόφαση που μπορείς να πάρεις - ιδίως αν έχεις επιλέξεις εσύ να φύγεις από μία κατάσταση/ ένα πρόσωπο. Αν πάλι, σε διώξουν ακόμη κι αν ανοίξεις την πόρτα βιαστικά και την χτυπήσεις πάνω στα νεύρα σου με κίνδυνο να κατεδαφιστεί το σπίτι, η φυγή φαντάζει πάλι η ευκολότερη λύση αλλά κατά βάθος είναι απ' τις πιο δύσκολες. Ακόμη κι ο πιο επιρρεπής στις αλλαγές μπορεί να βρεθεί στην δύσκολη θέση της φυγής και να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στη νέα του θέση. Ποιανού άλλωστε του αρέσει να φεύγει; Το ρήμα από μόνο του παρουσιάζει μια αθέλητη κι ηθελημένη ταυτόχρονα άρνηση, μια άρνηση αναμεμειγμένη  με κατάφαση. Κι αν φύγεις, έφυγες κι αν σου πουν να φύγεις, με βαριά καρδιά πάλι θα φύγεις. Η πράξη είναι ίδια: φυγή, φυγή, φυγή. Λαϊκιστί: Ουστ/ Ξουτ/ Όξω από 'δω!

Τι γίνεται όμως όταν φεύγεις είτε επειδή το θες, είτε επειδή δε σε θέλουν πια ή ας το πω πιο ελαφρά... σε διώχνουν; Πάλι οι δρόμοι είναι δύο: κάνεις ότι φεύγεις αλλά στην ουσία μένεις εκεί ή αφήνεις τον άλλον να φύγει όπως άφησες και τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι από την φύση τους, δεν θέλουν να αφήνουν τον άλλον να φεύγει - ακόμη κι αν τον διώχνουν οι ίδιοι. Τους αρέσει να έχουν τον άλλο δίπλα τους κι ας μην τον θένε. Ή μπορεί και να τον θένε και να είναι άλλοι παράγοντες στη μέση, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία (γιατί θα μακρηγορήσω και δε το θέλω!). Όπως και να ΄χει, εγώ δε καταλαβαίνω γιατί από τη στιγμή που επιλέγεις να φύγεις δεν αφήνεις και τον άλλο στην ησυχία του; Και να το δεχθώ απ' τη μεριά εκείνων που τους κλωτσάνε και κακήν κακώς όξω απ' την πόρτα, αλλά απ' την άλλη μπάντα μου φαίνεται αδιανόητο, εγωκεντρικό και βιτσιόζικο -όχι με την καλή έννοια! Το τραγικό; Ακόμη κι αν εσύ τους έχεις αφήσει να φύγουν, ενώ δεν ήθελες, εκείνοι συνεχίζουν απτόητοι! Ω ναι, επιβεβαιώνομαι όταν λέω ο κόσμος δεν πάει καλά!

Γιατί όλο αυτό το παραλήρημα; Γιατί επέλεξα κι εγώ η καλή σου ν αφήσω έναν άνθρωπο να φύγει και το κατάφερα με κόπο κι ας μην ήθελα κι ας μου στοίχισε κι ας μη το μετανιώσα, γιατί ήθελε να φύγει, γιατί ήθελα να είναι καλά κι ακόμη θέλω γιατί αυτό είναι το λογικό όταν αγάπησες κάποιον παρελθοντικά και τώρα η τότε αγάπη σου έχει μετουσιωθεί σ' εκείνο το "θέλω να ναι καλά". Κι αν τα γιατί φαίνονται πολλά είναι γιατί δυστυχώς υπάρχουν και γιατί συνεχίζει να μην μου επιτρέπει να φύγω. Αλλά επειδή δε βλέπει μόνος του ότι ευτυχώς/δυστυχώς έφυγα - αφού μ' έδιωξε και πάντα τον άκουγα- είπα να ντυθώ γάτα για μια ακόμη φορά και να το γράψω! Και που ξέρεις, μπορεί να το διαβάσει... Αλλά δε θα καταλάβει.

Έφυγες εσύ, έφυγα κι εγώ. Τι πιο απλό; 

Η μαύρη γάτα