Δε συνηθίζω να διαβάζω βιβλία για παραπάνω από μία φορές εκτός αν πρόκειται για τ' Ανεμοδαρμένα Ύψη ή έργα του δάσκαλου (βλ. Σαίξπηρ). Ενίοτε και Χάρι Πότερ - αυτό ας μείνει μεταξύ μας! Πριν κανά τριβδόμαδο όμως, ήθελα να διαβάσω κάτι όχι πολύ βαρύ, όχι πολύ ελαφρύ, όχι αισθηματικό, όχι στην καθαρεύουσα. Καθώς, λοιπόν, χάζευα την βιβλιοθήκη  μου, είδα την Τριλογία του Κόσμου και λέω δε βαριέσαι. Όταν ακούς τριλογία σου ρχεται στο μυαλό ο Άρχοντας, αλλά δε θα τον ξαναδιάβαζα. Παραήταν κουραστικός για δεύτερη φορά, κι ας πάνε πολλά χρόνια απ' την πρώτη. Και μιας κι ήθελα να διαβάσω κάτι γρήγορο γιατί περιμένω κάτι βιβλία απ' το amazon είπα να το επιλέξω. Το πα και το κανα, λοιπόν!

Καθώς άρχισα να διαβάζω, ξεκίνησα απ' τον πρόλογο, κάτι που δε το 'χα κάνει παλιότερα -νομίζω!- για τον απλούστατο λόγο του ότι περιέχει spoilers! Τι νόημα κι αυτό να μας διευκρινίζεις στην αρχή κάτι που θα ανακαλύψουμε αργότερα, ρε εκδότη, δεν καταλαβαίνω! Τέλος πάντων, ας το προσπεράσω αυτό κι ας έρθω στο δια ταύτα και πιο συγκεκριμένα στο περιεχόμενο: Η Τριλογία του Κόσμου, του Φίλιπ Πούλμαν, είναι πρώτα απ' όλα τριλογία φαντασίας. Όλη η ιστορία εξελίσσεται σε παράλληλα σύμπαντα κι αν θυμάμαι καλά αυτός ήταν και ο πρώτος λόγος που με είχε τραβήξει αρχικά το εν λόγω βιβλίο. Παράλληλοι κόσμοι, υπάρχοντες τόσο κοντά μας κι όμως δεν τους βλέπουμε. Τι πιο ενθουσιώδες κι ίσως εν μέρει ρομαντικό; Καθώς οι σελίδες έφευγαν μία προς μία θυμήθηκα και τον δεύτερο λόγο που είχα ξεχωρίσει αυτό το βιβλίο, που αν και μοιάζει παιδικό ίσως να μην είναι: τα δαιμόνια. Τι είναι τα δαιμόνια; Στο πρώτο σύμπαν στο οποίο εκτυλίσσεται το πρώτο βιβλίο της τριλογίας οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι μ' ένα ζωόμορφο δαιμόνιο, το οποίο μέχρι την ήβη τους μπορεί να αλλάζει συνεχώς μορφές προτού κατασταλάξει στην τελική του. Στην αρχή, νόμιζα πως πρόκειται για ένα είδος κατοικίδιου και πως όλοι οι άνθρωποι εκείνου του σύμπαντος ήταν αν μη τι άλλο φιλόζωοι. Αργότερα, όμως, ανακάλυψα πως δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Το δαιμόνιο, δεν είναι κάτι λιγότερο απ' τον ίδιο τους τον εαυτό, η ψυχή τους. Δε μπορούν να απομακρυνθούν από αυτό παρά μόνο μερικά μέτρα ενώ αν τυχόν συμβεί κάτι τέτοιο ο πόνος είναι αβάσταχτος. Ποιος μπορεί να ζήσει άλλωστε χωρίς την ψυχή του;  

Κι όμως, οι άνθρωποι εκείνου του σύμπαντος, γνωρίζοντας τις επιπτώσεις αυτού του διαχωρισμού πειραματιζόντουσαν σε μικρά παιδιά αποκόβοντας τα απ' τα δαιμόνια τους σε μια προσπάθεια να "αποκόψουν" την προπατορική αμαρτία από πάνω τους. Ο Πούλμαν πλούτισε λίγο τον αρχέτυπο θρησκευτικό μύθο της χριστιανικής παράδοσης τροποποιώντας τον λίγο, δίχως να προσβάλλει τίποτα περισσότερο απ' τη δογματικότητα της Εκκλησίας. Εμένα προσωπικά, αυτό δε με άγγιξε σε αντίθεση με την Εκκλησία, αλλά who cares? Και επανέρχομαι στα δαιμόνια. Μπορεί να σας ακούγεται παιδικό, αλλά η περιγραφή της αίσθησης του εξαναγκαστικού αποχωρισμού από εκείνο που ο συγγραφέας ονόμασε δαιμόνιο με συγκίνησε όσο τίποτα άλλο στο βιβλίο. Μπορώ να πω μάλιστα πως συνέχιζα την ανάγνωση μόνο και μόνο για να μάθω την τελική μορφή του δαιμονίου της μίας πρωταγωνίστριας (όχι, δε το θυμόμουν!)! Φανταζόμουν να έχω κι εγώ η ίδια την ψυχή μου, τον εαυτό μου, τη συνείδηση μου -πείτε το όπως θέλετε- έξω απ' το σώμα μου, να την βλέπω, να της μιλάω και να έχω μία σχέση μαζί της αξιοζήλευτη. Παρόλο που δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο - ΔΥΣΤΥΧΩΣ!- μόνο στην ιδέα ενός τέτοιου αποχωρισμού, ένιωθα έναν αβάσταχτο πόνο που δε συγκρίνεται ούτε με το να χάνεις τον έρωτα της ζωής σου. Τούτη η αίσθηση μοιάζει με το να χάνεις τον εαυτό σου...

Το πρώτο βιβλίο εξελίσσεται στο σύμπαν που σας περιέγραψα λίγο πριν, σ ένα κόσμο που μοιάζει με το δικό μας μόνο που είναι γεμάτος φανταστικά στοιχεία. Το δεύτερο πάλι, επικεντρώνεται στο δικό μας και σ ' ένα νέο ήρωα. Τέλος, το τρίτο είναι κράμα των δύο αλλά και μερικών άλλων. Δε ξέρω, αν αξίζει να τα διαβάσετε, ξέρω μόνο αυτή την αίσθηση που περιέγραψα παραπάνω, μιαν απουσία τόσο αισθητή που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως το δαιμόνιο σου είναι δίπλα σου κι εσύ απλά δε το βλέπεις... 

Άραγε ποια μορφή να έχει το δικό μου;  

*Το πρώτο βιβλίο έχει γίνει και ταινία (Το Αστέρι του Βορρά). Αν την έχετε δει και δε σας άρεσε, μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα μιας και κατακρεούργησε το βιβλίο... 

** Μια εικονογράφηση κάποιων σκηνών από το πρώτο βιβλίο : http://showittotheharpies.tumblr.com/ 

Η μαύρη γάτα