Οι Anonymous χτύπησαν και δεύτερη φορά στην Ελλάδα φορώντας την μάσκα του Guy Fawkes, μια μάσκα που φορούσε ο V στο V for Vendetta, μια ταινία που -διορθώστε με αν κάνω λάθος- δεν έχει παιχτεί απ' τα ελληνικά κανάλια, τα οποία προτιμάνε να μας τροφοδοτούν με Μαρίες και Νίκους για δέσιμο. Και δεν έχω πρόβλημα με τα παιδιά. Κι αυτά ένα ψωμί και δέκα καρβέλια θέλουν να βγάλουν. Αυτό θέλει ο Έλληνας να βλέπει την υπερμασημένη πλαστική τροφή του και να τον ταΐζουν στο στόμα. Αλλά ο Έλληνας, αγαπητοί μου, πρέπει να αρχίσει να ξυπνάει ακόμα κι αν το ξυπνητήρι άργησε να χτυπήσει μια μέρα...

Κι όταν ξυπνάει και βγαίνει στους δρόμους ιδού τ' αποτελέσματα. Αν και σε κάθε πορεία, σε κάθε ξεσηκωμό, σε κάθε διαμαρτυρία υπάρχουν εκείνες οι μαύρες κουκούλες που καλύπτουν βαλτά πρόσωπα και τα διαλύουν όλα. Είμαστε για γέλια ή για κλάματα; Οι 300 ζεσταίνουν τις καρέκλες τους με τους τροφαντούς τους κώλους κι έξω γίνεται του κώλου ή των κώλων γιατί είναι και πολλοί. Η Κοραή στάχτες. Μαγαζιά, βιβλιοπωλεία όλα στάχτες. Το Αττικόν στάχτες. Η Εθνική Βιβλιοθήκη στάχτες κι αυτή. Κι η Βουλή; Η Βουλή  έχει 300 καρέκλες με 300 τέφρες πάνω στην κάθε μια της. Μόνο που τούτες οι 300 έχουν μιλιά και φωνή, φωνή του λαού υποτίθεται και μόνο φωνή του λαού δεν είναι. Τι είναι; Φωνή της κουτάλας, της χρυσής και της ασημένιας και του ασορτί σερβίτσιου είναι... Α, ρε Ελλαδίτσα σ' έχουν βάλει κάτω και σε πηρουνίζουν. Κι εσύ, παντέρμη -που λέμε και στην Κρήτη- είσαι ψωμωμένη κι ανοιχτοχέρα και τους αφήνεις να φάνε και τα κόκαλα. Γιατί κόκαλα έχουν μείνει πια...

Κρίμα για την Ελλάδα, κρίμα για τα κτήρια και το κρίμα στο λαιμό τους!

Το μάτι μου πήρε μια είδηση πως τα ΑΤΜ δε δουλεύουν στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αυτό κι αν είναι ανησυχητικό... Μας προετοιμάζουν για χρεωκοπία; Μας κάνουν πλάκα; Δεν θέλω ούτε μ' αρέσει να κινδυνολογώ, μα ανησυχώ. Σ' έναν γκρεμό που συνορεύει με το ρέμα κολυμπάμε αντί να πνίξουμε τα τομάρια που μας "κυβερνάνε" μπας και σωθούμε.  Οι σκέψεις είναι υπέρ-αρνητικές και δε θέλω να καθυποβάλω κανέναν, ούτε καν εμένα. Γι αυτό θα σταθώ σε τούτο μονάχα: 

Η μαύρη γάτα