3 μέρες για τα Χριστούγεννα. Όχι, δεν έχω εκείνα τα ηλίθια βραχιολάκια από τα Τζάμπο να μου το υπενθυμίζουν. Έχω ένα σπίτι του Αι- Βασίλη με ρυθμικά φωτάκια που αναβοσβήνουν να πληγώνει την αισθητική μου! Γιρλάντες παντού, δεντράκια παντού, λαμπάκια παντού, αστεράκια- αγγελάκια- κορδελάκια- σκατάκια παντού, μελομακάρονα και κουραμπιέδες επίσης παντού! Καλά για το τελευταίο δεν παραπονιέμαι εγώ, αλλά τα τζιν μου. Anyway, τι βρίσκουν όλοι στα Χριστούγεννα, την πιο καταθλιπτική γιορτή ever, δε μπορώ να καταλάβω... Είναι το γιορτινό κλίμα που σε ωθεί σε μια αναγκαστική ευφορία [όλοι είναι χαρούμενοι, άρα πρέπει να 'σαι κι εσύ! Μην ξεφύγεις απ' το καθιερωμένο, σε ράπισαν!]; Είναι το δώρο που ανάθεμα κι αν θα το πάρεις; Είναι οι λίγες μέρες άδειες που δε θα τις πάρεις αν πέσουν μέσα στο σ/κ; Είναι η μάζωξη όλη της οικογένειας για να μασαμπουκώσετε οικογενειακώς και να δεις τους αντιπαθέστατους συγγενείς σου; Είναι τα κάλαντα που δε θα χεις να πληρώσεις και θα κάνεις κι εσύ ότι λείπεις απ' το σπίτι; Είναι η πεποίθηση ότι ο Αι- Βασίλης θα έρθει φέτος γιατί ήσουν καλόόόό παιδί ή μήπως η ελπίδα πως η επόμενη χρονιά θα 'ναι επιτέλους αυτό που σου αξίζει γιατί η προηγούμενη ήταν-δεν ήταν; Όχι, πείτε μου. Μετά από όλ' αυτά, -που θα μπορούσαν να 'ναι και περισσότερα!- τι βρίσκετε στα Χριστούγεννα; 

Όπως προέγραψα, πρόκειται για την πιο καταθλιπτική γιορτή του χρόνου. Αυτή η προδιαγεγραμμένη ευφορία, η ταύτιση της γιορτής με μέρες χαράς, όλο το χριστουγεννιάτικο/πρωτοχρονιάτικο κλίμα με την μία γιορτή ν' αναπνέει μία εβδομάδα απ' την άλλη, σ' εκνευρίζει. Εμένα προσωπικά, δηλαδή. Όχι γιατί είμαι άνθρωπος μίζερος, απαισιόδοξος και ρέει αίμα καλικάντζαρου στις φλέβες μου. Ο λόγος είναι απλούστατος: μια γιορτή, ακόμη και τα Χριστούγεννα δεν αλλάζει κάτι στη ζωή μου. Δεν γιορτάζω τη γέννηση ενός Μεσσία [ στην ουσία, αυτός θα έπρεπε να είναι ο λόγος της ευφορίας σας!], δεν περιμένω έναν χοντρό που φοράει κόκκινα, έχει ένα μεταλλαγμένο τάρανδο να σέρνει το προϊστορικό μεταφορικό μέσο του κι έχει βάλει υπερβολικό ρουζ, να μου επιβεβαιώσει πόσο "κακό κορίτσι/γατί" ήμουν την χρονιά που πέρασε, δεν περιμένω τα Χριστούγεννα για ν' αποφασίσω να κάνω δίαιτα πριν [ κι ιδού το αποτέλεσμα], δεν αδημονώ να στολιστεί το σπίτι γιατί το μόνο στολίδι που μ' αρέσει είναι ένα καρουζέλ κι αυτό χάλασε, δεν, δεν, δεν. 

Αντιθέτως, όταν βλέπω να πλησιάζουν οι μέρες αντί να με πλημμυρίζει μία ηρεμία, έχω μία ένταση -αρνητική. Απ' τη μία, σκέφτομαι πως κάτι τέτοιες γιορτές και σε φέρνουν πιο κοντά με τους άλλους, και χαλαρώνεις λίγο απ' την καθημερινή πρέσα. Βέβαια, φέτος δεν ξέρω πόσοι θα κάνουν πραγματικά Χριστούγεννα, αλλά αυτό είναι ένα πικρό θέμα, οπότε ας το προσπεράσω κι εγώ κι εσείς - αν μπορούμε... Από την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι τι ακριβώς γιορτάζουν εκείνοι οι λάτρεις των Χριστουγέννων. Σίγουρα όχι τα Χριστούγεννα με την κυριολεκτική τους σημασία - η πλειοψηφία δηλαδή. Κι αυτό είναι που μ' εκνευρίζει παρόλο που δεν συμμερίζομαι την πίστη αυτή. Τι γιορτάζεις; Την γαλοπούλα και το μελομακάρονο υπό μάλης; 

Πέραν όλων αυτών και του γεγονότος ότι το παραλήρημα θα μπορούσε να ήταν τόσο εκτενές, όσο δεν πάει, το γιορτινό κλίμα των Χριστουγέννων έχει και τα καλά του: συναντιέσαι με συγγενείς που έχεις καιρό να δεις - κι αναφέρομαι σ' εκείνους που πραγματικά συμπαθείς-, τρως χωρίς τύψεις [θα 'ρθουν μετά αυτές να σε πνίξουν, don't worry, eat fatty!], η τηλεόραση παίζει τον βασιλιά της τσιγκουνιάς a.k.a Εμπένιζερ Σκρουτζ (βλ. A Christmas Carol) και το Last Christmas παίζει παντού. Γιατί αν αξίζει ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι είναι αυτό: Last Christmas, I gave you my heart... (φέτος θα πάρεις τ' αρχίδια μου). Όχι, δεν περνάω ερωτική απογοήτευση, όχι δεν είμαι καλικάντζαρος, όχι δεν είμαι γκρινιάρα χωρίς λόγο. Απλώς, είναι μια ακόμη γιορτή, σαν όλες τις άλλες. Έχουμε συνδέσει τα Χριστούγεννα με 15 μέρες ξύσιμο δέρματος κάτω απ' τη ζώνη από τα σχολικά μας χρόνια και τα φοιτητικά με αποτέλεσμα το μόνο που ουσιαστικά βλέπω να γιορτάζουν είναι το αραλίκι. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Αλλάξτε το όνομα της γιορτής, όμως. Κάντε το κάτι σε της Ξάπλας ή του Αγίου Πότη ή στρίβειν διά του μασάειν, του πίνειν και του χορεύειν all night long. (Άμα σκεφτήτε κάτι πιο ευφυές, καλοδεχούμενο!)
Αν συνεχίζουν να σας αρέσουν ακόμη τα Χριστούγεννα σας, I give up! Γι' αυτό πάρτε μια λίστα με χριστουγεννιάτικες ταινίες  να στανιάρετε, χριστουγεννολάγνοι!

Ταινίες

• The shop around the corner [1940]: http://www.imdb.com/title/tt0033045/ 

Τι You got e-mail, δες αυτό!

• Holiday Inn [1942]: http://www.imdb.com/title/tt0034862/

Με τον  Fred Astaire να τραγουδάει, θέλει κι ερώτημα;

• Meet me in St Louis [1944]: http://www.imdb.com/title/tt0037059/

Μόνο και μόνο που παίζει η  Judy Garland αξίζει!

• We are no angels [1955]: http://www.imdb.com/title/tt0048801/

Κρίμα που το remake ο De Niro με τον Penn, ήταν άθλιο. Αν άντεξες την φωνή του Humphrey Bogart στην Casablanca, μπορείς να το δεις άνετα!

• A Christmas Story [1983]: http://www.imdb.com/title/tt0085334/

Οι ιδέες των παιδιών για δώρα είναι πάντα... πρωτότυπες!

• A Christmas Carol [1984]:  http://www.imdb.com/title/tt0087056/ 
• [1999]: http://www.imdb.com/title/tt0216621/

Η κλασική ιστορία του Dickens είναι πάντα διαχρονική και με νόημα.

• Edward Scissorhands [1990]: http://www.imdb.com/title/tt0099487/
• Nightmare before Christmas [1993]: http://www.imdb.com/title/tt0107688/

Δύο ταινίες του Tim Burton . Μιλάμε για έρωτα!

• Batman Returns (!!!) [1992]: http://www.imdb.com/title/tt0103776/

Πινγκουίνος και Catwoman στη χιονισμένη Gotham City.

• Oliver Twist [2005]: http://www.imdb.com/title/tt0380599/

Πού πας χωρίς συμπόνια τα Χριστούγεννα; Ίσως η καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dickens.

Κάτι πρόσφερε κι αυτή η γιορτή στην τέχνη πέρα από κακόγουστους στολισμούς! Enjoy!