Είναι η επόμενη μέρα των Χριστουγέννων κι επισήμως πάσχω από μεταχριστουγεννιάτικη κατάθλιψη. 

Τα μισώ τα Χριστούγεννα, τα μισώ, τα μισώ, ΤΑ ΜΙΣΩ! 

Φυσικά κι έχω λόγο. Ή μάλλον λόγους... και δεν είναι τα φωτάκια που αναβοσβήνουν νευρικά στα μπαλκόνια, ούτε η μάνα μου που έχει κάνει το σπίτι λατέρνα/ σπίτι του Αι-Βασίλη, ούτε η χαρά που ξεχειλίζει σαν γλάσο σε τούρτα (ναι, το φαΐ σκέφτομαι πάλι), ούτε τα κάλαντα που δε μας τα παν φέτος, ούτε όσα προέγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση. 

Διστάζω. Σκέφτομαι όλη μέρα πως να γράψω τρεις σκέψεις του κεφαλιού μου, ίσως γιατί κατά βάθος δε θέλω να τις δω γραμμένες. Είναι που καμιά φορά όταν βλέπεις κάτι αποτυπωμένο, σου αποτυπώνεται καλύτερα κι εγκεφαλικά. Και τότε συνειδητοποιείς την πραγματική του ισχύ...

Δε γαμιέται;! Ας κλαφτώ -λίγο παραπάνω απ' ότι συνήθως.

Μ' εκνευρίζουν τόσο πολύ τα Χριστούγεννα γιατί είναι πλαστά  υπό δύο έννοιες: 1ον ενώ είσαι με τόσο κόσμο, στο τέλος αισθάνεσαι μόνος και 2ον σου δημιουργούν πλαστές ανάγκες. Θα γίνω πιο συγκεκριμένη: Έχω βαρεθεί κάθε τέτοια εποχή να περιμένω να "ζήσω" τα πιο ωραία Χριστούγεννα. Αντ'αυτού παίρνω τον πούλο -πανηγυρικά! Ας το κάνω λίγο πιο απρόσωπο... Όλο το συγγενολόι μαζεύεται σ' ένα σπίτι, συνήθως στο δικό σου. Και μην παρεξηγηθώ, καλοί είναι οι συγγενείς, αλλά όχι σε μεγάλες δόσεις. Ιδίως για εσένα που θες το χώρο σου απαραιτήτως 10 ώρες το 24ωρο. Πάνε οι εποχές που το γλένταγες και γύρναγες τα ξημερώματα (τώρα μπορείς να νιώσεις πως γέρασες). Τώρα, αν το κάνεις ακόμα, εύγε! I'm jealous. Κι αφού έχεις φάει στη μάπα όλο το σόι της μάνας, του πατέρα και της προγιαγιάς, έρχεται και το κερασάκι: μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες κι άλλα τέτοια. Και καλά αν δεν είσαι γλυκατζής, τη γλίτωσες. Αν είσαι, όμως; Ξέρω, από την αρχή του χρόνου δίαιτα... 

Να 'ταν μόνο αυτά, καλά θα ΄ταν. Αμ δε! 

Είτε αδειάσει το σπίτι είτε παραμείνει ως έχει, αρχίζεις και νιώθεις εκείνο το κενό που συνοδεύεται κι από ήχο φυσικά, όπως όλα τα αξιοπρεπή κενά. Ο ήχος θυμίζει καμπανάκι - όχι χριστουγεννιάτικο- που χτυπάει επικίνδυνα. Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία! Μέσα σε τόσο κόσμο, νιώθεις τη μοναξιά να βασιλεύει (ναι, είναι δυνατόν). Αν όλα σου πάνε καλά -φέτος-, μακάρι να σου πάνε πάντα. Αν πάλι δε σου πάνε, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Όλες οι αρνητικές σκέψεις που σ' έχουν επισκεφτεί ποτέ, έρχονται κατά πάνω σου συσπειρωμένες. Πόσες -και για πόσο- αντέχεις; Το χειρότερο είναι πως δεν μπορείς να τις αποτρέψεις ή να τις σταματήσεις, μιας κι εσύ πυροδότησες την έναρξή τους. Έτσι, χτυπούν η μία μετά την άλλη πάνω και κάτω απ' τη ζώνη. Οι σκέψεις αυτές, λοιπόν, μπορούν να ποικίλουν σε είδος. Μπορεί δηλαδή να σου λένε πως ό, τι και να σου 'ρθει, δεν θ' αλλάξει κάτι στη ζωή σου ή πως είσαι όντως μόνος σου στο μάταιο τούτο κόσμο ή.. ή.. ή.. Είναι διαφορετικές, σαν τον καθένα μας, είναι φόβοι που τις ξυπνάνε τα πνεύματα των Χριστουγέννων ( σόρι, Ντίκενς αλλά δεν είναι όλοι σαν τον Σκρουτζ), υπάρχουν μέσα μας και αφήνονται ελεύθερες την χειρότερη στιγμή. 

Αγαπητό θύμα, καλό κουράγιο. 

Ιδού, λοιπόν, τρεις πιθανές σκέψεις/φόβους/συμβάντα-όξω-από-'δω:

Εγώ ομολογώ, πως φέτος τα τηλέφωνα ήταν μηδενικά (εκτός απ' τον ξάδελφο που τα πίναμε χθες το βράδυ) αλλά ούτε κι εγώ πήρα κανέναν. Οι ερωτήσεις τι θα μου φέρει ο χρόνος που έρχεται έχασαν τον δρόμο τους καθώς άρχισα να γράφω γιατί ξεχάστηκα. Έφαγα εφτά από τα παστάκια που μου έφερε το μαθητούδι μου, καμιά δεκαριά τρουφάκια της θείας μου, αμέτρητα μελομακάρονα, τέσσερις κουραμπιέδες, μία δίπλα, τρία σοκολατάκια (είναι ακόμα 26/12/2011!!!) και αρχίζω δίαιτα  . Μόλις τελειώσουν τα παστάκια και τα τρουφάκια εννοείται! Είμαι κοιλιόδουλη τι να κάνω; Εννοείται πως έπαθα μια μίνι μινιόν "κατάθλιψη" γιατί δε ξέρω τι μου επιφυλάσσει το αύριο, αλλά ποιος ξέρει; Και φυσικά δε ξέχασα κανένα "μεγάλο έρωτα" (όλοι τους στην αρχή, ο ένας είναι/ήταν). Τους θυμήθηκα όλους ανεξαιρέτως: εκείνον που μου έδωσε το πρώτο φιλί, εκείνο που μου έδωσε το χειρότερο, εκείνον που δε σήμαινε τίποτα, εκείνον που ήταν μέγας πλατωνικός ερωτάς, εκείνον που δεν ήξερε τι ήθελε, εκείνον που διέλυσε μια φιλία κι εκείνον που φεύγοντας μας πήρε και την καρδιά. Πού κατέληξα; Πώς δεν έχω γούστο! Δε βαριέσαι. Κάτι παραπάνω θα 'ξερε ο Ουράνης...

Anyways...
Όποιες κι αν είναι οι σκέψεις ή τα συναισθήματά μας αυτόν τον καιρό, νομίζω πως τελικά είναι ουτοπικά κι απατηλά. Λόγω καιρού και μόνο. Γι' αυτό μη σκάτε. Θα σας περάσεις όσων ούπω. That's all!

Η μαύρη γάτα