Εχθές καθώς μιλούσα με τον ξάδελφο μου στη ρουφιάνα, κοινώς facebook, μου έστειλε το παρακάτω βίντεο: 

Ok, το κλασικό κομμάτι λέω είναι κ το προσπερνάω. Γιατί να βλέπω τη φάτσα του Jamie Fox βραδιάτικα; Κι όμως το πρωί μου τη βαράει και το βάζω πάλι. Και τι βλέπω;;; Τον Bieber στην αρχή να τραγουδάει! Καλά, θα μου πεις, τι θες να κάνει; Να μην τραγουδάει, θέλω. Γίνεται; Δηλαδή βάλανε το σκατό που το κυνηγάνε οι ΘΑΥΜΑΣΤΡΙΕΣ -μη χέσω- να ξεκινήσει ένα απ' τα πιο touching τραγούδια. Ε ξενέρωσα. Τ' άκουσα όλο, όμως, για να καταλήξω στην ορίτζιναλ εκδοχή του φυσικά!

Και μπορεί και οι δύο εκδοχές να μιλάνε για παιδιά που υποφέρουν, το μήνυμα "We are the world, we are the children" όμως, δε νομίζω να το νιώθουμε και πολύ σα λαός... Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι πέτρες από τον ελληνάρα που κρύβεις μέσα σου, θα γίνω πιο συγκεκριμένη. Μπάστα!

Τα παιδιά είναι όντως το μέλλον. Από βιολογικής, λογικής και μεταφορικής άποψης. Όταν η δουλειά σου δε, έχει να κάνει μ' αυτά, το νιώθεις ακόμα πιο έντονα. Όταν πετυχαίνεις στο φανάρι/ στην Κοραή (Πανεπιστήμιο)/ παντού τα γυφτάκια να σου λένε πάρε καλέ κυρία ένα χαρτομάντιλο κι αν δεν πάρεις σου ρίχνουν και μία κατάρα για το γαμώτο, θες να το βαρέσεις κι ας έχει ξυπνήσει το μητρικό σου ένστικτο 10 χρόνια πριν. Ναι μεν, το τραγούδι αναφέρεται σε φτώχεια και εξαθλίωση, αλλά εγώ ως εκπαιδευτικός -πια- το πήγα κι αλλού. Το πήγα παραπέρα σ' ένα σχολείο που το σύστημά του δημιουργεί και ταΐζει παπαγάλους, εντείνει άγχη και βαθμοθηρίες, αφαιρεί ξεγνοιασιά κι αθωότητα (καλά το τελευταίο, δεν το αφαιρεί το σχολείο αποκλειστικά αλλά η τάση της καθημερινής πασαρέλας ακόμη και στο προαύλιο!), αδιαφορεί για τους ίδιους τους μαθητές. Τούτοι οι μαθητές, είναι οι πολίτες του αύριο, οι οποίοι εξαιτίας ενός διδακτικού όγκου -εγκεφαλικού ή μη- ξεχνάνε αυτά που έμαθαν πριν ένα μήνα γιατί έχει φουλάρει το usb τους. Τι να κάνουν κι αυτά; Παιδιά είναι. Και στα 17/18 που τελειώνουν το σχολείο, παιδιά είναι ακόμα. Το σχολείο, όμως, δεν τους αντιμετωπίζει σαν παιδιά...
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη ρήση μίας φιλολόγου μου. Δε θυμάμαι για ποιο λόγο το είχε πει, ούτε σε ποια χρονιά ακριβώς, μόνο τα λόγια της : Το παιδί είναι πηλός. Εμείς ξεχνώντας πως είναι να 'σαι στην ηλικία τους, τι άγχη μπορεί να έχει ακόμη κι ένα παιδί, τι αγωνίες αισθάνεται, μόνο σαν κάτι που μπορεί να μεταβληθεί με το παραμικρό ανά πάσα στιγμή και τόπο, δεν τους φερόμαστε. Εννοείται πως δεν πρέπει να υποκύπτεις στην παραμικρή επιθυμία τους. Τα όρια υπάρχουν για κάποιον λόγο. Αλλά κάθε μας κίνηση τα επηρεάζει. Άλλη περισσότερο, άλλη λιγότερο. Και το παιδί, όπως όλοι μας, επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες: από τον περίγυρό του, από την οικογένεια, από την μόδα, απ' τα Μ.Μ.Ε, ακόμα κι από μία ταινία. Επηρεάζεται, όμως, κι απ' τους καθηγητές του, καθώς εκείνοι είναι που μπορεί να το εμπνεύσουν ή να του στερήσουν μία πιθανή έμπνευση που μπορεί να αναπτυχθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Κι εδώ είναι που το σύστημα μέσα σε όλα χάνει. Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι αχαρακτήριστη. Σχεδόν κανείς δεν αποπνέει σιγουριά, ασφάλεια ή ευχαρίστηση στον μαθητή του. Δεν είναι κρίμα;
Το σύστημα έχει φθαρεί και μαζί του σέρνει και στη φθορά τα ίδια τα παιδιά...
Η αίσθηση πώς ένας βαθμός κρίνει όλη την μετέπειτα πορεία σου, εντείνεται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Όταν λες ο Π. είναι μαθητής του 12 ενώ η Λ. είναι μαθήτρια του 19 είναι το ίδιο να χαρακτηρίζεις έναν άνδρα ή μια γυναίκα ως ένα εξάρι/εφτάρι/οχτάρι κ.ο.κ Ο αριθμός είναι ένας αριθμός και μόνο. Τουλάχιστον εγώ των θεωρητικών έτσι το βλέπω. Ένα 15 δεν χαρακτηρίζει την καθολική σου ύπαρξη, πόσο μάλλον την επίδοσή σου. Κι αν μπορούσα, δε θα βαθμολογούσα καθόλου. Θα διόρθωνα χωρίς βαθμό. Το παιδικό μάτι πέφτει στο νούμερο και δυσκολεύεται να εστιάσει στα λάθη του, όποια κι αν είναι αυτά...
Θα μου πείτε, αν ήταν καλοί οι δημόσιοι δάσκαλοι/καθηγητές, δεν θα υπήρχε παραπαιδεία κι εσύ δε θα 'χες δουλειά με τη σειρά σου. Οκ, το δέχομαι αυτό. Δε σημαίνει πως δε με θλίβει, όμως, όταν βλέπω τις συνέπειες όλου αυτού. Δεν είναι φτιαγμένοι όλοι οι άνθρωποι για να 'ναι εκπαιδευτικοί. Όσες γνώσεις και να έχεις, με όποιο βαθμό κι αν πήρες το πτυχίο σου, όσο κι αν το θες δεν ισοδυναμεί με το να είσαι καλός εκπαιδευτικός. Και θα μου πείτε, σιγά την εμπειρία που έχεις στα 23 σου και μιλάς εσύ για εκπαιδευτικούς. Ναι, αλλά πέρασα κι εγώ από θρανία και κάτι -λίγα- ξέρω. Δεν παίζεις με ψυχές, πόσο μάλλον αν αυτές είναι παιδικές...
Ρωτήστε τα σημερινά παιδιά τι άποψη έχουν για τους καθηγητές τους -ανεξαρτήτως κλάδου- και δείτε τις απαντήσεις τους. 9 στις 10, δε θα είναι αυτές που θα έπρεπε να ακούσετε. Σα μαθήτρια δε θυμάμαι κάποιον καθηγητή που να μου είχε εμπνεύσει θαυμασμό, τον θαυμασμό που θέλω εγώ να εμπνέω στους μαθητές μου. Θυμάμαι την φιλόλογο μου στα γενικής παιδείας ότι ήταν κοκέτα, θυμάμαι εκείνη του κορμού που ήταν καλόψυχη κι εκείνη που κοιμόμουν στο μάθημα της γιατί είχε υποτονική φωνή. Θυμάμαι βέβαια και τους "αντιπαθέστατους", τους δίχως μεταδοτικότητα. Θυμάμαι, όμως, τον καθηγητή φυσικής στο φροντιστήριο που μ' έμαθε φυσική και μ' έκανε ν' αναρωτιέμαι μήπως επέλεξα λάθος κατεύθυνση, εκείνη που έκανε τα λατινικά να μοιάζουν παιχνιδάκι και που τα μίσησα στη φιλοσοφική εξαιτίας των πανεπιστημιακών πια καθηγητών, εκείνη που μου έκανε αρχαία και μου φώναζε πότε θα μεγαλώσω γιατί μιλούσα ακατάπαυστα, κι εκείνον που μου δίδαξε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας και θαύμαζα το χειρισμό του λόγου του. Κανείς τους δεν μου ενέπνευσε ν' ασχοληθώ κι εγώ με το αντικείμενο αυτό, αλλά τους αναφέρω και νομίζω πως τα μάτια μου εκείνη την ώρα έχουν μια περίεργη λάμψη. Κανείς του δημοσίου δεν το κατάφερε αυτό, γιατί ήταν όλοι επαναπαυμένοι στη θεσούλα τους και στον σταθερό μισθό τους. Πόσο αξιολύπητο ακούγεται αυτό;
Όλοι μας ήμασταν κάποτε παιδιά κι όμως το ξεχνάμε κι αυτό μαζί με όλα εκείνα που πρέπει να θυμόμαστε...
Τα παιδιά είναι όντως το μέλλον μας, ακόμα κι όταν πάψουν να είναι πια παιδιά. Ο ρόλος μας είναι καταλυτικός σε κάθε φάση της ζωής τους. Σίγουρα δε κολλάμε όλοι με όλους, γιατί και τα παιδιά δεν παύουν να είναι άνθρωποι κι ως ανθρώπους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Κι όπως έγραψε μια μαθήτρια μου, αυτό που μας λείπει είναι η ανθρωπιά. Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια!
Με το we are the world ως αφόρμηση, ξεκίνησα ένα ακόμα παραλήρημα (δεν ξέρω κατά πόσο είχα ειρμό) , με το ίδιο θα κλείσω, εκείνο όμως του 1985. Enjoy!

P. S. Υπάρχουν δύο καταπληκτικές ταινίες, που αν δεν τις έχετε δει, αξίζει να τις δείτε πραγματικά. Πώς ένας καθηγητής εμπνέει μια ολόκληρη τάξη...
Dangerous minds: http://www.imdb.com/title/tt0112792/  και το κλασικό-διαχρονικό- πολυαγαπημένο
Dead poets society: http://www.imdb.com/title/tt0097165/
Seize the day, boys! Carpe diem!

Η μαύρη γάτα