Σε μια εποχή, όπου το ανδρικό μποξ κυριαρχεί στα ρινγκ στο Αμέρικα, η Maggie (Hilary Swan) αποφασίζει να κατακτήσει τον τίτλου στην αντίστοιχη κατηγορία ενός από τα πιο βίαια αθλήματα.  Μια γυναίκα 31 χρόνων, από μια βλάχικη επαρχία που της συμπεριφέρεται σαν σκουπίδι ακόμη κι η ίδια της η οικογένεια, προσπαθεί να πείσει τον Frankie( Clint Eastwood), έναν πολύ γνωστό προπονητή μποξέρ να την αναλάβει. Η βοήθεια ένος παλαιού μποξέρ, του Scrappy (Morgan Freeman) είναι -αν μη τι άλλο- καθοριστική κι ο Frankie την αναλαμβάνει όταν βλέπει πόσο σκληρά προσπαθεί να επιτύχει εκείνο που έχει βάλει στο νου της. Αν και θα περιμένε κανείς, να υπάρχει κι ένα ειδύλλιο μεταξύ προπονητή κι αθλήτριας, ο Eastwood δεν επιχειρεί κάτι τέτοιο. Ούτε καν αφήνει υπόνοιες για δείγματα έλξης μεταξύ των δύο. Εκείνο που ενώνει τους βασικούς πρωταγωνιστές είναι η αγάπη τους για το άθλημα αλλά κι η αγάπη τους για το συνάνθρωπό τους. Γιατί αν κι ο Frankie επέμενε πως δεν αναλαμβάνει "κορίτσια", τελικά καταλήγει να προπονεί την πυγμάχο του και να δεθεί μαζί της με ένα δέσιμο που κανείς απ' τους δύο δεν είχε φανταστεί. Στη Maggie, o Frankie βλέπει την κόρη που δεν επικοινωνεί μαζί της κι εκείνη αντίστοιχα, τον πατέρα που έχασε νωρίς...

Αγαπημένη ατάκα: "Always protect yourself...."

HUGE SPOILER ALERT!!

Καλύτερη σκηνή: Η σκηνή που ο Freeman ανεβαίνει στο ρινγκ και θυμάται τα παλιά.... Ο εκατοστός δέκατος αγώνας του, είναι η σκηνή που λείπει απ ' το έργο για να υπάρχει ηθική δικαίωση πάνω στο ρινγκ. Ο καλός πυγμάχος νικάει στο τέλος. Η σκηνή, όμως, που η Maggie συνειδητοποιεί πόσο αρπαχτικά είναι η οικογένεια της και ξεσπαθώνει ήταν αναγκαία. Προσωπικά, περίμενα μια τέτοια κίνηση απ' τον Frankie. Βλέποντας την πυγμάχο καθηλωμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι, ανήμπορη να κουνηθεί και την κλασική βλάχα μάνα να την πιέζει να υπογράψει έτσι ώστε να της παραχωρηθεί όλη η περιουσία που κατάφερε να συγκεντρώσει κυριολεκτικά με αίμα η κόρη της, θες τόσο πολύ να είναι εκείνη που θα πάρει κι αυτή την απόφαση για τη ζωή τους, όπως εκείνοι έπαιρναν γι' αυτήν τόσα χρόνια, μειώνοντας της και υποτιμώντας την ακόμα και την τελευταία φορά που την αντίκρισαν.

Γιατί να τη δείτε; Ποτέ μου δεν είχα σ' εκτίμηση τον Eastwood. Τον είχα συνδέσει με western, τα οποία δεν βλέπω και για κάποιο λόγο τον υποτιμούσα. Τώρα καταλαβαίνω πόσο λάθος έκανα. Τουλάχιστον για αυτήν την ταινία. Είμαι από εκείνους τους θεατές που παρατηρούν ασήμαντες λεπτομέρειες στις ταινίες. Λεπτομέρειες που αν τις παρατηρήσω, έχω καταστρέψει την ταινία για τον διπλανό μου! Εκείνες, όμως, που παρατήρησα στο Million Dollar baby μ΄ έκαναν να αγωνιώ για την εξέλιξη των πραγμάτων. Ομολογουμένως, λοιπόν, σκηνοθετικά, είναι αρκετά καλή. Όσο για το τρίο των πρωταγωνιστών ήταν καλή επιλογή κι ας παρουσιάζεται κάπως ναρκισσιστικό, να παίζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης πρωταγωνιστικό ρόλο. Το θέμα είναι ότι παίζει καλά! Η Swan ήταν με μία λέξη καθηλωτική , ένας χαρακτηρισμός που εμπεριέχει αρκετή δόση τραγικής ειρωνείας... Το τρίο συμπληρώνεται με τον κλασικό Freeman, ο οποίος ταιριάζει απόλυτα με τους δύο συμπρωταγωνιστές του συμπληρώνοντας το κομμάτι της ανθρωπιάς και της ευγενικής ψυχής που αρχικά δείχνει να απουσιάζει απ' τον ρόλο του Eastwood.
Αν σας φαίνονται βαρετές ή πολύ hard core, οι ταινίες με θέμα την πυγμαχία, πρέπει να την δείτε και πάλι! Γιατί πίσω απ' το ρινγκ, ξεδιπλώνονται τρεις κύριες ιστορίες: εκείνη του Frankie, που σαν προπονητή τον αφήνει ο βασικός του πυγμάχος την τελευταία στιγμή αλλά και σαν πατέρα, του οποίου η κόρη του επιστρέφει τα γράμματά του επί 20 χρόνια για λόγους που ποτέ δεν ανακαλύπτουμε, εκείνη της Maggie, μιας κοπέλας που είναι πυγμάχος κι εκτός ρινγκ, μιας κοπέλας υποτιμημένης από τους δικούς της ανθρώπους που τελικά βρίσκει την αναγνώριση που αποζητούσε για να την χάσει πάλι και του Scrappy, ενός πρώην πυγμάχου, καθοριστικού μοχλού στην πλοκή, του οποίου η θέση του είναι να κρατά τις ισορροπίες καθ' όλη τη διάρκεια του έργου.
Γιατί να μην τη δείτε; Η αλήθεια είναι πως ούτε κι εγώ είμαι φαν του είδους. Με κέρδισε, όμως! Αν σας αρέσουν ελαφρές ταινίες, χαζοαμερικάνικες, δίχως νόημα κι ουσία, η εν λόγω ταινία δεν είναι για τα γούστα σας. 

Όλοι μας έχουμε μία million dollar στιγμή, στη ζωή μας. Άραγε, ξέρουμε ποια είναι; 

Μετά από πάρα πολύ καιρό, η στήλη ξανανοίγει με μια ταινία που αν δεν έχετε δει, πρέπει όπως και δήποτε να δείτε!

#69 - American History X

Σκηνοθέτης: Tony Kaye.

Πρωταγωνιστές: Edward Norton, Edward Furlong, Beverly D' Angelo.

Έτος παραγωγής: 1998.

Μεταφορά μυθιστορήματος: Όχι.

Η ιστορία μας εξελίσσεται με πρωωταγωνιστές δύο αδέλφια, τον 16 χρονο Danny και τον μεγαλύτερο Derek. Ο Danny γράφει μια.... ιδιαίτερη - στο θέμα των απόψεών του- εργασία για το μάθημα της ιστορίας με θέμα τα γεγονότα που οδήγησαν τον αδελφό του στη φυλακή. Μέσω της εργασίας του μικρού, οι στιγμές που καθόρισαν την πορεία του μεγαλύτερου γίνονται γνωστές. Η δολοφονία του πατέρα τους, αποτέλεσε κορυφαίο συμβάν στην μετέπειτα ζωή του Derek, ο οποίος βαδίζει βάσει μιας φιλοσοφίας βίας. Πίσω, όμως, από τις εκρήξεις βίας υπάρχει μια ευφυϊα ενός νέου ανθρώπου που δυστυχώς, καταλήγει να  γίνει αρχηγός μιας τοπικής νεοναζί ομάδας και να βρεθεί αργότερα στη φυλακή για διπλή ανθρωποκτονία. Όταν ο Derek βγαίνει από τη φυλακή, προσπαθεί να αποτρέψει το νεαρό αδελφό του από παρόμοια κατάληξη μιας κι ο Danny τον λατρεύει σαν είδωλο....

Η ταινία είναι καταπλικτική με μία μόνο λέξη. Αρκετά σοκαριστική με τις σκηνές βίας, αλλά και ανατρέπτικη όσο χρειάζεται να είναι μία ταινία. Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο να την δείτε και δεν θα το μετανοιώσετε. Η ερμηνεία του Norton εκπληκτική, αν κι ο νεαρός Furlong κλέβει κατά μία έννοια την παράσταση. Μία ταινία τόσο για το φανατισμό και τη βία, όσο και για το δέσιμο και την επιρροή που μπορεί να ασκήσει ένας μεγαλύτερος αδελφός. Συγκλονίζει από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να κάνει καν κοιλιά. Το American History X πρέπει να το δείτε, ειδικά σε μια τέτοια κρίσιμη περίοδο, όπου τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής αυξάνονται καθημερινά. 

Επίσης είναι πολύ καλή επιλογή να την συστήσετε στους μαθητές σας, της δευτέρας λυκείου, μιας και έχουν σαν θεματικό κύκλο στο μάθημα της έκθεσης-έκφρασης, τον ρατσιμό! Σίγουρα, θα έχετε πολλά να πείτε μετά!!

Αγαπημένη ατάκα: Well my coonclusion is, hate is baggage. Life' s too short to be pissed off all the time. It's just not worth it.

Καλύτερη σκηνή: Η σκηνή στο πεζοδρόμιο...

Γιατί να την δείτε; Κάτι τέτοιες ταινίες με κοινωνικά μηνύματα κι ουσία δεν πρέπει να τις αφήνουμε να περνάνε απαρατήρητες. Αντιθέτως. Δεν είναι μόνο μια ταινία που αξίζει να δεις, αλλά μια ταινία που πρέπει να δεις! Δεν θ' αλλάξει την άποψη σου για τη ζωή. Αν έχεις το νεοναζί μέσα σου, δεν θα δει το American History X. Αν δεν είσαι, όμως, θα εκτιμήσεις την κάθε σκηνή και την κάθε λεπτομέρεια. 

Γιατί να μην την δείτε; Αν δεν αντέχετε εύκολα τις σκηνές βίας, αποφύγετε την. Επίσης, αν ξυπνάει ο χρυσαυγίτης μέσα σας, δεν θα σας αρέσει καθόλου και θα θελήσετε να κάψετε το dvd, τον υπολογιστή, την τηλεόραση κι εμένα στην πυρά με τις ξενέρωτες! 

Ξέχασα να σας πω, πως ο Norton , αν και σε ρόλο φανατικού νεοναζί, είναι πιο sexy από ποτέ. Λέτε να φταίει το ξυρισμένο κεφάλι; 

Εσείς, την έχετε δει; Θα την βλέπατε; 

Η μαύρη γάτα

Η πρώτη ανάρτηση της στήλης Τοπ 70. ~ (Η αρίθμηση δεν έχει σημασία)

#70. The Notebook~Το ημερολόγιο

Σκηνοθέτης: Nick Cassavetes

Πρωταγωνιστές: Ryan Gosling, Rachel McAdams, Gena Rowlands, Games Garner

Έτος παραγωγής: 2004

Μεταφορά μυθιστορήματος; Ναι! Όχι που δε θα 'ταν! Μεταφορά, λοιπόν, του ομώνυμου μυθιστορήματος, του Nickolas Sparks.

1940. Φτωχός αγάπησε πλούσια, πλούσια αγάπησε φτωχό, μάνα πλούσιας δε θέλει να αγαπηθεί ο φτωχός με την πλούσια. Ο έρωτας με εμπόδιο την κοινωνική τάξη ούτως ή άλλως είναι κλασικό θέμα (Άτιμη Μπροντέ παντού υπάρχει ένας Χιθκλιφ!). 

Πρόκειται για το υπέρτατο lovestory, το οποίο ξεπερνά σε ρομαντισμό την Πεντάμορφη και το Τέρας, τη Σταχτοπούτα κι όλες τις ταινίες του θείου Γουόλτ μαζί. Είναι η ταινία που το ξαδελφάκι μου τότε τρίτης δημοτικού πλάνταξε στο κλάμα. ΤΡΙΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ! Δηλαδή πόσο συγκινητική μπορεί να γίνει μια ταινία; Ουτοπική μεν, -θέλω-τόσο-να-μου-συμβεί-και-μένα-στην-πραγματικότητα δε. Είναι μια ταινία που οι λάτρεις του είδους θα θέλουν να την δουν ξανά και ξανά και θα το κάνουν. Βέβαια, αν έχετε χωρίσει πρόσφατα, ΜΗΝ την δείτε! Όόόόόχι, μην την δείτε! Θα σας καταστρέψει, εσάς και τον έρωτα σας τον αγιάτρευτο. 

Πραγματικά ξεχωρίζει σαν ταινία ρομαντζάδας και δράματος μαζί. Ρομάντζο όσο δε πάει και δράμα άλλο τόσο γιατί ως γνωστόν οι μεγάλοι έρωτες ζουν ένα δράμα. Κι αν έρωτας χρόνια δε κοιτά, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο έρωτας τάξη -κοινωνική- δε κοιτά. Όσο για τα χρόνια ούτε αυτά τα κοιτά, όχι με την παραπάνω έννοια αλλά μ' εκείνη του στίχου του Δημητριάδη, σ' ένιωσα μέσα μου παντού σα να μη πέρασε μια μέρα από το ναι του χωρισμού! Μόνο μη σας μπουν ιδέες, ότι ο μεγάλος έρωτάς σας θα γυρίσει πίσω κι αυτός μια στιγμή, γιατί χαθήκαμε. Όλα τα 'χε η Μαριωρή, που λέει κι η γιαγιά μου!

Αγαπημένη ατάκα: If you are a bird, I am a bird...

Καλύτερη σκηνή: Το φιλί στην βροχή. Γιατί λίγη υγρασία, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Γιατί να την δείτε; Αν σας αρέσουν οι ρομαντικές ταινίες ή διανύετε περίοδο "έχω πάρει σβάρνα τις ταινίες μπας και μου ρθει καμιά ιδέα για την αγάπη μου την πλάνα και τη λάγνα", μπίνγκο! Η ιστορία του Noah και της Allie είναι απ' τις καλύτερες κι απ' τις πιο συγκινητικές. Βέβαια, εγώ είχα συγκινηθεί κι όταν ο Άνακιν αποχωριζόταν τη μάνα του στο Star Wars, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αν δε δακρύσεις έστω, τότε λυπάμαι, είσαι ο πιο αδύναμος κρίκος κι ο πιο αναίσθητος συνάμα. Κι όχι, δεν είναι γλυκανάλατη. Ότι είναι κάπως ουτοπική να το δεχτώ, αλλά γλυκανάλατη δεν τη λες... Τη λες;

Γιατί να ΜΗΝ την δείτε; Μην μπεις καν στον κόπο να την δεις , αν χώρισες πρόσφατα (επανάληψη μήτηρ μαθήσεως) ή αν δεν είναι του γούστου σου τέτοιες ταινίες. Αν κι ίσως αλλάξεις γνώμη στην πορεία. Ποιός ξέρει; Εγώ πάντως την έχω δει αρκετές φορές, τόσες για να την ξαναδώ και τόσες ώστε να μην είναι... αρκετές. Μία φορά το χρόνο επιβάλλεται!

Κάτι τέτοια βλέπουν οι γυναίκες και ξεσηκώνονται!
Νιαααρρρ!