Η πρώτη ανάρτηση της στήλης Τοπ 70. ~ (Η αρίθμηση δεν έχει σημασία)

#70. The Notebook~Το ημερολόγιο

Σκηνοθέτης: Nick Cassavetes

Πρωταγωνιστές: Ryan Gosling, Rachel McAdams, Gena Rowlands, Games Garner

Έτος παραγωγής: 2004

Μεταφορά μυθιστορήματος; Ναι! Όχι που δε θα 'ταν! Μεταφορά, λοιπόν, του ομώνυμου μυθιστορήματος, του Nickolas Sparks.

1940. Φτωχός αγάπησε πλούσια, πλούσια αγάπησε φτωχό, μάνα πλούσιας δε θέλει να αγαπηθεί ο φτωχός με την πλούσια. Ο έρωτας με εμπόδιο την κοινωνική τάξη ούτως ή άλλως είναι κλασικό θέμα (Άτιμη Μπροντέ παντού υπάρχει ένας Χιθκλιφ!). 

Πρόκειται για το υπέρτατο lovestory, το οποίο ξεπερνά σε ρομαντισμό την Πεντάμορφη και το Τέρας, τη Σταχτοπούτα κι όλες τις ταινίες του θείου Γουόλτ μαζί. Είναι η ταινία που το ξαδελφάκι μου τότε τρίτης δημοτικού πλάνταξε στο κλάμα. ΤΡΙΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ! Δηλαδή πόσο συγκινητική μπορεί να γίνει μια ταινία; Ουτοπική μεν, -θέλω-τόσο-να-μου-συμβεί-και-μένα-στην-πραγματικότητα δε. Είναι μια ταινία που οι λάτρεις του είδους θα θέλουν να την δουν ξανά και ξανά και θα το κάνουν. Βέβαια, αν έχετε χωρίσει πρόσφατα, ΜΗΝ την δείτε! Όόόόόχι, μην την δείτε! Θα σας καταστρέψει, εσάς και τον έρωτα σας τον αγιάτρευτο. 

Πραγματικά ξεχωρίζει σαν ταινία ρομαντζάδας και δράματος μαζί. Ρομάντζο όσο δε πάει και δράμα άλλο τόσο γιατί ως γνωστόν οι μεγάλοι έρωτες ζουν ένα δράμα. Κι αν έρωτας χρόνια δε κοιτά, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο έρωτας τάξη -κοινωνική- δε κοιτά. Όσο για τα χρόνια ούτε αυτά τα κοιτά, όχι με την παραπάνω έννοια αλλά μ' εκείνη του στίχου του Δημητριάδη, σ' ένιωσα μέσα μου παντού σα να μη πέρασε μια μέρα από το ναι του χωρισμού! Μόνο μη σας μπουν ιδέες, ότι ο μεγάλος έρωτάς σας θα γυρίσει πίσω κι αυτός μια στιγμή, γιατί χαθήκαμε. Όλα τα 'χε η Μαριωρή, που λέει κι η γιαγιά μου!

Αγαπημένη ατάκα: If you are a bird, I am a bird...

Καλύτερη σκηνή: Το φιλί στην βροχή. Γιατί λίγη υγρασία, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Γιατί να την δείτε; Αν σας αρέσουν οι ρομαντικές ταινίες ή διανύετε περίοδο "έχω πάρει σβάρνα τις ταινίες μπας και μου ρθει καμιά ιδέα για την αγάπη μου την πλάνα και τη λάγνα", μπίνγκο! Η ιστορία του Noah και της Allie είναι απ' τις καλύτερες κι απ' τις πιο συγκινητικές. Βέβαια, εγώ είχα συγκινηθεί κι όταν ο Άνακιν αποχωριζόταν τη μάνα του στο Star Wars, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αν δε δακρύσεις έστω, τότε λυπάμαι, είσαι ο πιο αδύναμος κρίκος κι ο πιο αναίσθητος συνάμα. Κι όχι, δεν είναι γλυκανάλατη. Ότι είναι κάπως ουτοπική να το δεχτώ, αλλά γλυκανάλατη δεν τη λες... Τη λες;

Γιατί να ΜΗΝ την δείτε; Μην μπεις καν στον κόπο να την δεις , αν χώρισες πρόσφατα (επανάληψη μήτηρ μαθήσεως) ή αν δεν είναι του γούστου σου τέτοιες ταινίες. Αν κι ίσως αλλάξεις γνώμη στην πορεία. Ποιός ξέρει; Εγώ πάντως την έχω δει αρκετές φορές, τόσες για να την ξαναδώ και τόσες ώστε να μην είναι... αρκετές. Μία φορά το χρόνο επιβάλλεται!

Κάτι τέτοια βλέπουν οι γυναίκες και ξεσηκώνονται!
Νιαααρρρ!