Ως άνθρωποι, συνηθίζουμε να λέμε όχι. Όχι, το όχι το αρνητικό, το αντίθετο του καταφατικού ναι, αλλά το όχι, εκείνο που λέμε καθώς αποφασίζουμε να προχωρήσουμε. Λέμε όχι σε ανθρώπους, σε συμπεριφορές, σε στιγμές, σε συνήθειες. Λέμε όχι, γιατί έτσι θεωρούμε πως θα προχωρήσουμε ευκολότερα στη ζωή μας και θα αφήσουμε πίσω όλα εκείνα στα οποία λέμε όχι. Και δε λέμε ναι.

Ναι, σ εκείνα που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν, σ' εκείνα που θέλουμε και αξίζουμε να θυμόμαστε. Γιατί θεωρούμε πως η λύτρωση θα επέλθει με τη λήθη και θα απωλεθεί με τη μνήμη. Κι όμως, το ναι ίσως και να ναι λυτρωτικότερο του όχι. Ίσως γιατί το εν λόγω όχι μας εξανδραποδίζει, αντί να μας απελευθερώνει εν τέλει. Έτσι νομίζουμε κι ομοιοτρόπως πράττουμε. 

Και λέμε όχι. 

Κι αν πούμε ναι; Κι αν πούμε ναι στους ανθρώπους που πέρασαν από δίπλα μας και ξεστράτησαν της κοινής μας πορείας τι πειράζει; Αφού περάσαμε καλά μαζί τους, αφού έχουμε να θυμόμαστε από αυτούς πράγματα γλυκόπικρα, αφού πήραμε από εκείνους το κομμάτι τους και δώσαμε κι εμείς με τη σειρά μας το δικό μας. Αφού δημιουργήσαμε ένα κράμμα ανθρώπου ξεχωριστού και ιδιαίτερου, όπως είμαστε εμείς. Μοναδικοί. Κι αν πούμε ναι σε συμπεριφορές που μας εντυπωσίασαν και μας αιφνιδίασαν, γιατί αυτές αξίζει να θυμόμαστε, τι πειράζει; Τι πειράζει, αφού για να εμφανιστούν θεμελιώθηκε η βάση τους με κόπο πνευματικό. Κι αν πούμε ναι σε στιγμές, οι οποίες δε θα ξαναέρθουν αλλά είναι άξιες συγκράτησης στη μη βραχυχρόνια μνήμη μας; Πως να πειράζει, αφού εκείνες ξεχώρισαν κι εκείνες θυμόμαστε σαν προσπαθούμε να ξεχάσουμε τα όχι σε στιγμές άξιες διαγραφής παντοτινής. Κι αν πούμε ναι σε συνήθειες μικρές και ιδιάζουσες , σαν περιπτώσεις λιλιπούτειες που ξεχωρίζουν του συνόλου, πειράζει; Εκείνες τις στιγμές, θελουμε να θυμόμαστε για να αντλούμε δύναμη απ' την πηγή ζωτικότητάς μας, όταν αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε καταστάσεις ασύλληπτες για το νου μας, που μόνο μικρός δεν είναι. Αφού εκείνες οι στιγμές ξεστρατίζουν και συνάδουν στην ποικιλομορφία των αναμνήσεών μας. Κι αν πούμε ναι;

Μα λέμε όχι. Γιατί το όχι μοιάζει πιο εύκολο από το ναι, κι ας αποτελούνται και τα δύο από τρία γράμματα. Γιατί το όχι φαντάζει πιο δύσκολο συνάμα και θέτουμε τον εαυτό μας σε δοκιμασία, αναγκάζοντας τον να πει όχι. Αν πούμε όχι, θα έχουμε ξεπεράσει τα εμπόδια, πιστεύουμε. Επιδαψιλεύουμε αέναα όχι ενός υπερκαταναλωτή εαυτού και θάβουμε ζωντανά ναι. Αυτό πράττουμε.

Ας πούμε κι ένα ναι κι ας πέσει χάμω. Δε χάθηκε κι ο κόσμος - μας. 

Η μαύρη γάτα