Αυτό το πράγμα που όλοι σκεφτόμαστε τον εαυτό μας, πρέπει να σταματήσει και πρέπει να συνεχιστεί ταυτοχρόνως και αδιαλείπτως.

Πού είναι το κακό να σκέφτεσαι τον εαυτό σου, θα μου πεις, θα με ρωτήσεις, θα διερωτηθείς ο ίδιος, μικρός κι ανόητος. Και θα σου απαντήσω πως το κακό δε βρίσκεται πουθενά και σε μια παράκρουση φιλοσοφικής αναζήτησης, θα προσθέσω πως το κακό ενυπάρχει μέσα μας, συνυφασμένο με την ύπαρξή μας, άκριτα συνδεδεμένο με το καλό που γειτονεύουν εντός της εσωτερικής μας πολυκατοικίας.

Είμαστε μαύροι κι άσπροι, καλοί και κακοί. Κανένα κακό δε βλέπω σε αυτό και δεν υπάρχει. Πρέπει να υπάρχει η ισορροπία, η κοσμική θεότητα που διέπει όλη την πλάση για να αποδείξει τη τραγελαφική τούτη συνύπαρξη. Κι η ισορροπία υπάρχει. Εγώ, τουλάχιστον, πιστεύω σε αυτή περισσότερο ίσως απ' όσο πρέπει. Είμαστε μαύροι κι άσπροι, καλοί και κακοί, λοιπόν. Και πού 'ναι το κακό;

Το κακό έρχεται και καταπατά το καλό, τη στιγμή εκείνη που γινόμαστε κακοί με τους καλούς και καλοί με τους κακούς. Κι αν αυτές οι δύο κατηγορίες ονομάζονται παιδικά έτσι, συγχωρέστε με.

Περιμένουμε από τους άλλους να εμφανιστούν στη ζωή μας τη στιγμή που τους έχουμε περισσότερο ανάγκη, μα εκείνοι αρνούνται πεισματικά - όχι να εστιάσουν- μα να δουν τι συμβαίνει γύρω μας. Έχουν τα δικά τους προβλήματα. Ναι, οκ. Όλοι έχουμε. Και ναι, οκ, δέχομαι πως δεν περιμένουμε από τον άλλον να μας χαϊδέψει αυτιά, χέρια, πόδια και μαλλιά και να μας κανακέψει, παρακαλώντας μας να του πούμε τι μας ταλανίζει, τι δεν πληρώνει τις ματαιόδοξες υπάρξεις μας. Τότε γιατί συνυπάρχουμε; Γιατί δεν κλεινόμαστε όλοι σ ένα λευκό δωμάτιο να μην έχουμε ούτε την έγνοια του χρωματολόγιου του τοίχου;

Θες να ενδιαφερθεί ο άλλος για σένα κι ας ενδιαφέρεσαι εσύ για τον εαυτό σου πρώτος. Θες, γιατί δεν μπορείς να είσαι μόνος σου κι η μοναξιά είναι η μεγαλύτερη φοβία που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος. Και τραγούδια την κάνει, και τη μοίρα του κλαίει εξαιτίας της, και σε θεό την ανάγει και σε τρόμο τη βλέπει να έρπεται προς το μέρος του με τη μορφή Ερινύας. Και; Πρέπει να περάσει και τούτη τη φάση μονάχος του, γιατί όλοι έχουμε προβλήματα. Πρέπει γιατί βλέπει πως οι άνθρωποι που θεωρούσε σιμά του, εκείνοι οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται - γιατί φυσικά έχουν κι αυτοί προβλήματα!- κι αν ενδιαφερθούν θα το καταλάβεις πως σε ακούνε απλώς για να σε ακούσουν, με τη βαρυγκόμηση, κάνοντας μηχανικά μια εργασία που κατέληξε να είναι τυποποιημένη κι αυτή σε μια τεχνοκρατική κοινωνία. Κρατάμε το ακουστικό κι ακούμε, μα δεν αντιλαμβανόμαστε. Η αντίληψη, δυστυχώς, είναι προνόμιο των λίγων. Είδος προς εξαφάνιση, ίσως. Ίσως, μια μέρα - που λέει και ο τραγουδοποιός.

Φτάνεις στο σημείο, λοιπόν, να κάνεις μια αξιολόγηση: Το κέντρο της αξιολόγησης είσαι εσύ - φυσικά. Άλλωστε για σένα, γίνεται και το παρατράγουδο. Βλέπεις, λοιπόν, φίλους παλιούς να αδιαφορούν τη στιγμή της προσωπικής σου κρίσης. Ναι, ναι, μπορεί η κρίση σου να είναι ουτοπική, αδιάφορη, περαστική. Δεν παύει, όμως, να είναι το ζόρι σου. Και ναι, θες ανθρώπους δίπλα σου. Όχι για να σε κανακέψουν. Όχι. Κι όταν βλέπεις πως δεν είναι, αξιολογείς.

Κι αυτοί φεύγουν. Όχι, γιατί οι άνθρωποι πάντα φεύγουν, αλλά γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν. Επιλέγουν που θα μείνουν, επιλέγουν πότε θα φύγουν.

Είναι όλα επιλογές. Είναι;

Η μαύρη γάτα