Η φράση άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε κι η παραλλαγή της, είναι αναμφισβήτητα απ' τις μεγαλύτερες αλήθειες που έχουν ειπωθεί. Άνθρωπος και λάθος είναι έννοιες συνυφασμένες κι άρρηκτα συνδεδεμένες η μία με την ύπαρξη της άλλης. Οι μισάνθρωποι θα ταυτίσουν τις έννοιες, μα θα εξαιρέσουν τον εαυτό τους. Κι όμως, το λάθος σαν λάθος, έχει δύναμη μεγαλύτερη από εκείνη που υπολογίζει κανείς. Η πράξη του λάθους είναι λογική- φυσιολογική και συνάμα αναμενόμενη. Η παραδοχή του, όμως, είναι μεγάλο πακέτο. Από εκείνα που έδινε ο Χαχανούλης στα Στρουμφάκια συγχωριανούς του και έσκαγαν σαν βόμβες στα μούτρα τους. Γιατί όταν κάνεις ένα λάθος, θα πρέπει να είσαι έτοιμος να φας και τα μούτρα σου.  

Το να παραδεχτείς, λοιπόν, ότι έκανες ένα λάθος είναι δυσκολότερο από το να το κάνεις κι αυτό γιατί αν το παραδεχτεί έχεις αντιληφθεί τη λαθεμένη σου πράξη κι ίσως είναι μια προσπάθεια εξιλέωσής σου - κυρίως στον εαυτό σου. Έστω, λοιπόν, ότι έκανες ένα λάθος κι έστω ότι το παραδέχτηκες αντιμετωπίζοντας το. Τι κάνεις μετά; Πώς αντιμετωπίζεις την παραδοχή του; Η αποδοχή πως κάτι που συνέβη δεν αλλάζει, είναι βασικό σκαλί στην ανεμόσκαλα των λαθών. Ευτυχώς, ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, αλλά αντιθέτως προχωράει μπροστά βιαστικά σαν τον λαγό στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Το να παραδεχτείς τη λαθεμένη πράξη σου, δε φτάνει. Πρέπει να την αποδεχτείς. Εσύ την έκανες, με προσωπική σου ευθύνη και δεν τη σταμάτησες. Έγινε. 

Απ' τη στιγμή που έχεις αποδεχτεί κι αυτό το κομμάτι του εαυτού σου, έρχεται η θέση σου απέναντι του. Πρέπει να αποφασίσεις, αν θες ν' αλλάξει αυτό ή να παραμείνει η κατάσταση ως έχει με μεγάλη πιθανότητα την επανάληψη του λάθους κι όλων όσων το συνοδεύουν. Όπως η παραδοχή κι η αποδοχή, έτσι κι η αλλαγή υποκρύπτει ένα βαθμό δυσκολίας, ο οποίος ποικίλει ανάλογα το πόσο έχεις δουλέψει τον εαυτό σου. Βέβαια, υπάρχει κι η περίπτωση που δεν κάνεις τίποτα. Ούτε παραδέχεσαι, ούτε αποδέχεσαι ούτε αλλάζεις. Παραμένεις ο ίδιος δίχως να καταβάλλεις καμία προσπάθεια. Τι πιο εύκολο...

Τους ανθρώπους που δεν παραδέχονται τα λάθη σου, να φοβάσαι. Εκείνοι είναι που θα υποδείξουν πρώτα τα δικά σου και θα σε υποτιμήσουν γι' αυτά, ακόμη κι αν εσύ και τα χεις παραδεχτεί και τα χεις αποδεχτεί και προσπαθείς να τ' αλλάξεις. Τούτοι οι άνθρωποι ξέρουν τι θα πει λάθος μόνο βλέποντας των άλλων και ποτέ τα δικά τους. Εθελοτυφλούν και δεν αλλάζουν. Ούτε καν προσπαθούν. Κι αν το να τους φοβάσαι, σε κάνει να φοβάσαι γενικότερα, απέφυγε τους. Κι αυτό επιλογή είναι. Ίσως και η καλύτερη.

Η μαύρη γάτα