Ε και τι έγινε
Αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι, αν η αποδοχή του εαυτού μας είναι το πιο σημαντικό κομμάτι στην ανακάλυψη του εγώ. Υπάρχουν φορές, όμως, που συναντάς κομμάτια του ως οδοιπόρος και τρομάζεις ή ξαφνιάζεσαι με την αντίδρασή σου- συμπεριφορά. Προς στιγμήν, είχες πάψει να διερωτάσαι και ξάφνου βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την ειλικρίνεια της κατάστασης: οι καταστάσεις δεν αντικατοπτρίζουν εσένα. Κι όμως, είσαι εσύ! Έκανες κάτι που αν μία ώρα πριν σε ρωτούσαν αν θα το έκανες ποτέ, θα το αρνιόσουν κατηγορηματικά κουνώντας υστερικά το κεφαλικά αριστερά- δεξιά και δε θα σήκωνες φωνήεν. Κι όμως, το έκανες! Σε μια παρόρμηση της στιγμής, παρασύρθηκες κι από τη στιγμή κι από άλλους - δίχως αυτό να σου δίνει ελαφρυντικό- και έδρασες όπως δεν περίμενες ποτέ των αλκοολιών! Κι όχι, δεν είχες πιει για να ρίξεις το φταίξιμο στο οινόπνευμα κι όχι, δεν ήσουν στις σκουρόχρωμές σου για να το ρίξεις στην υποβαθμισμένη διάθεσή σου, κι όχι δεν το έκανες με το ζόρι. Το έκανες γιατί σου βγήκε, κι ας υπήρχε μια φωνή μέσα σου με χαμηλωμένο το ντεσιμπέλ, να σου υπενθυμίζει πως τούτη η πράξη σου κι ανώριμη είναι κι εκτός σου είναι και φέροντας τη εντός σου, πισωγυρίζεις στην ηλικία των 15. Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ήμουν 15.
Η αλήθεια είναι αυτή. Όταν βρέθηκα να αναπαριστώ το γεγονός, έπιασα τον εαυτό μου να ντρέπεται. Να ντρέπεται καθώς μεταδίδει την πληροφορία του γεγονότος, γιατί κατά βάθος ήξερα πως ό, τι έγινε, όχι μόνο δεν ήταν σωστό, αλλά δεν ήμουν εγώ. Εγώ που έχω αρχίσει να βάζω τα πράγματα σε μία τάξη, έχω αναλάβει ευθύνες και χαράζω μια διαφορετική και συνάμα πρωτόγνωρη πορεία. Φαίνεται πως αναλαμβάνοντας ευθύνες υλικές, ξέχασα την πιο σημαντική: εκείνη του εαυτού μου. Παραστράτησα, λοιπόν.
Θα μου πεις, ε και τι έέέέέέέέγινε, και θα σου πω, πως έγιναν πολλά. Σαφώς, λάθη κάνουμε μιας κι είμαστε άνθρωποι. Το λέει κι ο λαός, κάτι θα ξέρει. Το θέμα είναι άλλο, όμως. Γιατί έπρεπε να έρθει κάποιος και να σου φέρει κατάμουτρα, σύριζα των πυκνών ματοτσινόρων σου, τη συμπεριφορά σου και να στην υποδείξει ευθέως κι ειλικρινώς για συνειδητοποιήσεις κάτι που είχες ήδη, αλλά το άφησες και δεν εξέλιξες τον προβληματισμό σου; Τον άφησες κοιμώμενο να περιμένει φιλί ονειρικό για να ανεγερθεί εκ πουπουλένιου στρώματος. Καμιά φορά, βλέπουμε πράγματα και προσποιούμαστε πως δεν τα βλέπουμε. Φοράμε παρωπίδες γιατί μας βολεύει. Είναι εύκολο να τ' αφήνεις αυτά στην άκρη και ν' ασχολείσαι με άλλα, ανούσια, της σειράς και του σορού. Ίσως είναι κι η ευκολία της ευκολίας που σε κάνει να τα βλέπεις και να μην τα βλέπεις. Το σημαντικό είναι, όμως, όταν τα δεις, τι θα κάνεις.
Ξαπλώνοντας εχθές, βρέθηκα να αναρωτιέμαι -πάλι. Αναρωτιόμουν ποια είμαι κι αν ήμουν εγώ, όταν το έκανα. Τι χαζή ερώτηση! Φυσικά κι ήμουν εγώ! Το να έρχεσαι αντιμέτωπος με κομμάτια σου, των οποίων αγνοούσες την ύπαρξη έως τώρα, είναι τρομακτικό. Φυσικά κι είναι. Όταν τρομάζεις, το βάζεις στα πόδια ή στέκεσαι εμπρός του φόβου σου προτού μεταλλαχθεί σε τρόμο και τον αντιμετωπίζεις;
Η μαύρη γάτα
2 σχόλια
Write σχόλιαΚατ' αρχάς, πιστεύω πως, ακόμα κι όταν κάνεις κάτι που δεν περίμενες ποτέ ότι θα έκανες, έχεις επίγνωση. Ξέρεις ότι κάνεις κάτι λάθος, ή έστω κάτι που δεν πρέπει ή που υπό άλλες συνθήκες θα κατέκρινες. Και ξέρεις και τις συνέπειες. Και ξέρεις κι ότι θα σε στοιχειώνει αυτό το "παραστράτημα", όχι γιατί σε έβγαλε από το "αποδεκτό και γνώριμο μονοπάτι", αλλά γιατί θα σου θυμίζει πως "μπορείς" κάποτε να παραστρατήσεις κι εσύ. Φυσικά, αφού κάνεις ό,τι κάνεις το πιο εύκολο είναι να το θάψεις σε μια γωνιά του μυαλού σου σαν να μην έγινε ποτέ. Αρνείσαι να δεχτείς πως υπάρχει και αυτό το κομμάτι του εαυτού σου. Εθελοτυφλείς όχι απαραίτητα γιατί σε βολεύει, αλλά επειδή φοβάσαι. Ανακαλύπτεις πως είσαι ικανός για πράγματα που δε φαντάζεσαι και τρέμεις στην ιδέα. Εγώ προσωπικά όταν τρομάζω παγώνω. Προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και μένω ακίνητη μέχρι να φύγει ό,τι με φοβίζει. Ναι μεν μένω μπροστά στο φόβο μου, τον κοιτάω κατάματα και δεν το βάζω στα πόδια, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως τον αντιμετωπίζω. Απλώς τον αναγνωρίζω, τον εξετάζω και τον περιεργάζομαι. Κι όσο τον κοιτάς χωρίς να αποφασίζεις να τον αντιμετωπίσεις μια και καλή, τόσο αυτός δε φεύγει. Και μένεις μια ζωή μουδιασμένος περιμένοντας να ξεθωριάσει για να μπορέσεις κι εσύ να κουνηθείς ξανά.
ReplyΌσο τον περιεργάζεσαι, βλέπεις τα τρωτά σημεία- τα δικά του και τα δικά σου. Το θέμα είναι τι κάνεις τότε. Όσο καθυστερείς, τόσο το χειρότερο. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά, κι ας η ζωή είναι μικρή...
Reply