Τον πρώτο κύκλο της σειράς τον είχα κουρσέψει προ μηνών. Τον είχα εκεί να κείτεται σε ένα φάκελο στις λήψεις μου, περιμένοντας πότε θα ρθει η στιγμή που δε θα έχω ποια σειρά να δω. Τα εποχής μου άρεσαν πάντα. Έχω δει τις περισσότερες μίνι σειρές του BBC, βασισμένες σε λογοτεχνικά μυθιστορήματα βικτωριανής εποχής, Sense and sensibility, bleak house, jane eyre, great expectations και συναφή έχουν ειδική θέση στον εξωτερικό σκληρό, που κατά καιρούς επισκέπτομαι. Ήμουν σίγουρη πως το Downton abbey θα μου άρεσε. Πόσο δεν ήξερα...

Σε μια επαρχία του Yorkshire της Αγγλίας, το Downton, παρακολουθούμε τη ζωή της οικογένειας Crawley και του υπηρετικού προσωπικού που διαμένουν στον τιτανοτεράστιο πύργο του Downton. Μιας οικογένειας που αγωνιά για το ποιος θα είναι ο κληρονόμος της περιουσίας μιας και οι απόγονοι είναι γένους θηλυκού. Ένα πλήθος χαρακτήρων σκιαγραφείται από συνηθισμένα και μη γεγονότα που όλα έχουν ως πυρήνα την εν λόγω αγωνία. Ο κλασικός διαχωρισμός μεταξύ αριστοκρατών και υπηρετών είναι αρκετά έντονος παρουσιάζοντας, βέβαια, τους υπηρέτες να φθονούν, να μηχανορραφούν και να κολυμπούν στην ίντριγκα, χωρίς αυτό να συμβαίνει επί το πλείστον. Σ' έναν τέτοιο κόσμο της Αγγλία του 1910, τη χρονική περίοδο που το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου αρχίζει να ξεπροβάλλει με διαδηλώσεις και αναταράξεις, η ζωή της οικογένειας Crowley κάθε άλλο παρά βαρετή θα χαρακτηριζόταν.

SPOILER ALERT

Ο Λόρδος Crowley, είναι ο συμπονετικός, δίκαιος κι αυστηρός αναλογικά αριστοκράτης της εποχής. Αν κι υπήρξε προικοθήρας της αγαπημένης του συζύγου  εμφανίζεται να της τρέφει αγάπη ανάλογη των μυθιστορημάτων της εποχής. Δίκαιος εργοδότης που δεν προβαίνει σε βιαστικά συμπεράσματα παρόλο του τίτλου του, βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να παραχωρήσει τον πύργο του και την κληρονομία που... λαχτάρισε  κάποτε, σ' έναν μακρινό ανηψιό του, όταν στο ναυάγιο του Τιτανικού χάνονται οι συγγενείς που θα κληρονομούσαν την περιουσία του. Η λαίδη Crowley από την άλλη, παραμένει μυστήριο τραίνο κατ' εμέ, μιας και μου φαίνεται εν μέρει τι άβουλη που έχει ως στόχο να παντρέψει την μεγαλύτερη κόρη της, Μαίρη, με όποιον μπορεί να της προσφέρει τα ανάλογα. Αν κι έχει την χαρακτηριστική αγαθή - βλακό-φατσα, προσωπικά μου περνάει και δεν αγγίζει, σε αντίθεση με την πεθερά Δούκισσα, την οποία ενσαρκώνει η λατρεμένη μπιρμπιλομάτα Maggie Smith, η οποία είναι μια απολαυστική γεροπαλιομοδίτισσα που κατά διαστήματα κάνει και λίγο πίσω, όταν βλέπει πως δεν την παίρνει άλλο, παρά την ισχυρή προσωπικότητά της. 

Κι αν η γρα, έχει ταμπεραμέντο, έστω κι εγγλέζικο, οι κόρες της οικογένειας μου φαίνεται πως δεν έχουν κληρονομήσει το ελάχιστο, με εξαίρεση τη μικρότερη! Η Mary, η μεγαλύτερη είναι μια κακομαθημένη Elizabeth Bennet που βρίσκει τον Mr Darcy στο πρόσωπο του κληρονόμου, Mathew Crawley, τον οποίο φαίνεται να απεχθάνεται. Θέλει να τραβάει τα βλέμματα όλων, κυρίως του ανδρικού φύλου, υποσκιάζοντας την αδελφή της, Edith, η οποία αποζητά το παραμικρό ενδιαφέρον αδιαφορώντας πολλές φορές για τις συνέπειες των πράξεων της αναλογικά με την αδελφή της. Η υπεροχή, όμως, όλων συγκεντρώνεται στη μικρότερη, Sybil, η οποία αν μη τι άλλο είναι ελεύθερο πνεύμα! Υπέρμαχη του δικαιώματος της γυναικείας ψήφου, μια μικρή επαναστάτρια στο σώμα μιας λαίδης, αγωνίζεται για όσα πιστεύει. Καμπυλόγραμμο σώμα, εν αντιθέσει με τις ξερακιανές συγγενείς της, αγαθό θαλασσί βλέμμα και ... ανορθόδοξο γούστο στο ντύσιμο -για την εποχή- κάνει έντυπωση. Σε μένα τουλάχιστον. Εκείνη κι η μητέρα του νεαρού κληρονόμου, Isobel δείχνουν να ενδιαφέρονται για το καλό όλων εκείνων που δε γνωρίζουν, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των αριστοκρατών του Downton. Όχι, δεν είναι η κλασική καβαλημένη οικογένεια λόρδων κι όχι δεν φέρονται άσχημα στους ... κατώτερους τους, μα έχουν επίγνωση της θέσης τους σε αντίθεση με τη νεαρή Sybil και τη γηραιά Isobel. 

Όμως, αν κι η σειρά φαίνεται πως έχει ως πυρήνα τον πύργο του Downton και την οικογένεια που διαμένει εκεί, οι χαρακτήρες του υπηρετικού προσωπικού παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η διάκριση καλών και κακών είναι αναμενόμενη, με τους πρώτους να κυριαρχούν. Υπηρέτες που θεωρούν τους εαυτούς τους παραπάνω από υπηρέτες κι υπηρέτες που είναι χιλιόμετρα μακριά από το να είναι απλοί υπηρέτες....

Το υπηρετικό προσωπικό της οικίας Crowley, είναι μεγάλο σε αριθμό. O μπάτλερ κι η επικεφαλής των γυναικείων υπηρετριών, ξεχωρίζουν για την καλοσύνη τους. Ο πρώτος για την αβρότητα και τη δικαιοσύνη του κι η δεύτερη για τη συμπόνια της. Η καμαριέρα της λαίδης Crowley, ονόματι O' brien, όμως, είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος. Μαζί με τον απλό υπηρέτη, Thomas, επιδιώκουν να διώξουν από τη θέση του βαλέ τον κούτσαβλο σακάτη Bates, γνωστό του δούκα από το στρατό. Το ρομάντζο του κύριου Bates και της αρχικαμαριέρας, Anna είναι από τα πιο ωραία στη σειρά. Τι Mathew & Mary κι οι χίλιοι μνηστήρες της κακομαθημένης ναρκίσσας; Bates & Anna , κύριοι! Δε πα να έχουν μάτια κουταβιού/ ελαφιού/ γούτσου- γούτσου ζώου, είναι το ζευγάρι που θες να είναι μαζί κι ας μη συνέβαινε ποτέ στην πραγματικότητα! 

Αυτό που θες να βαρέσεις την O' Brien και τον Thomas γιατί δαγκώνουν το χέρι που τους ταϊζει, ισχύει. Θες να εισέλθεις της οθόνης και να ξεμαλλιάσεις την ηλίθια φράντζα της Ο ' brien που με τόσο κόπο έκανε μπούκλες και να βγάλεις τα καταγάλανα μάτια του φιλόδοξου Thomas - όχι με την καλή έννοια. Μα πιο πολύ θες, η Gwen να βρει δουλειά ως γραμματέας γιατί η λαίδη Sybil πιστεύει σε αυτή κι ο Bates να φιλήσει επιτέλους την Αννα και να μην την διώχνει τη στιγμή που του λέει πως τον αγαπάει, γιατί δεν μπορεί να είναι μαζί της. Φίλα τη, ρε Bates, φίλα τη! Σα λαλαλαλαλαλα λαλαλαλαλαλα kiiiiiiiiiiiiss the girl! 

Θα 'μαι ειλικρινής: Με έπιασε να πατάω fast forward στις σκηνές με την κλάψα της Mary και στις αναποφάσιστες στιγμές της αν θα παντρευτεί το Mathew ή δε θα τον παντρευτεί. Εδώ ο κόσμος πεθαίνει, μωρή ψακομούνα (κι έχει βάση ο χαρακτηρισμός μου: καημένε Τούρκε πρεσβευτή...) κι εσύ σκέφτεσαι αν θα παντρευτείς τον ξανθό με τα γαλάζια μάτια που κατά βάθος ποθείς και δεν το παραδέχεσαι! Ήθελα περισσότερες σκηνές με το προσωπικό. Την μαγείρισσα να τσιρίζει σ' εκείνη τη χαζή βοηθό της, τον κύριο Carson να προσπαθεί να μάθει πως λειτουργεί το ριμαδιασμένο το τηλέφωνο, η συσκευή του διαβόλου, την κυρία Hughes να βρίσκει το χαμένο της έρωτα, την O' brien και τον Thomas να σχεδιάζουν δίχως αποτέλεσμα την εκδίωξη του κουτσού βαλέ και φυσικά τον κύριο Bates και την Anna, οι οποίοι είναι meant to be με όλη τη γλυκανάλατη χροιά του όρου! 

Ω θεέ, τι σειρά κι αυτή. Ευτυχώς που έχω 2ο και 3ο κύκλο να δω ακόμη!! 

Δείτε το!

Η μαύρη γάτα