<a href="http://www.bloglovin.com/blog/5615181/?claim=4ua7pmhdcze">Follow my blog with Bloglovin</a>


Πάντα έπιανα "φιλίες" με γέρους. Ίσως φταίει η υπομονή μου, που μπορεί να με κάνει να ακούω το κάθε τι και να μην σταματάω τον άλλο επειδή βαρέθηκα, αλλά να γελάω. Έτσι έπιασα μια τέτοια φιλία μ' ένα κεφαλλονίτη γέρο, στο σισμανόγλειο. Είχε πέντε δόντια κι ήταν πολυλογάς. Ακόμα δηλαδή είναι, ασχέτως αν λέει ότι πεθαίνει. Μπορεί και να πεθαίνει δηλαδή, αλλά όλοι οι γέροι τα ίδια λένε. Πως πεθαίνουν. Αλλά όλοι πεθαίνουμε. 

Σε μία από εκείνες τις άβολες συναναστροφές στους διαδρόμους του νοσοκομείου, λοιπόν, ο γέρος αυτός - του οποίου το όνομα δε ρώτησα- μου πε κάτι πολύ ουσιαστικό, όταν του ζήτησα να του γνωρίσω τη γιαγιά μου - αστειευόμενη. Εγώ, παιδί μου, θα πεθάνω. Θέλω να πεθάνω πιο πολύ, γιατί θέλω να βρω αυτή που αγαπώ. Δυο χρόνια τώρα, θέλω να την βρω. Ξέρεις τι είναι, να χάνεις αυτή που αγαπάς; Γι' αυτό να αγαπάς. Μόνο ν' αγαπάς. Και μη σε νοιάζει τι κάνει ο άλλος. Να κοιτάς τι κάνεις εσύ. 

Να γιατί, μου αρέσει να μιλάω με γέρους. Γιατί μέσα σε όλα τα πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι, πονάω, υποφέρω ακούς κάτι τέτοιο και συνειδητοποιείς πόσο δίκιο έχουν. Ν' αγαπάς χωρίς λόγο. Να νιώθεις, να βιώνεις, να τυλίγεσαι από αγάπη - όχι μόνο ερωτική. Ν' αγαπάς χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Αυτό εννοούσε ο παππούς με τα πέντε δόντια και τη ριγέ πιτζάμα που πηγαινοερχόταν στους διαδρόμους γιατί πέθαινε κι έψαχνε διέξοδο. Αυτό. 

Η μαύρη γάτα