Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να έχουν ένα σκύλο κι άλλοι μία γάτα. Συνήθως οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας αδυνατούν να καταλάβουν τι βρίσκεις σε μία γάτα ενώ το ανάποδο δε συμβαίνει. Ο σκύλος κουνάει την ουρά του μόλις σε δει απ' τη χαρά του, θα σε πλησιάσει ακόμη κι αν του φερθείς άσχημα, θα σε προφυλάξει. Η γάτα λέει είναι εκδικητική κι σε πλησιάζει μόνο και μόνο επειδή της δίνεις φαγητό και νερό. Γιατί; Προφανώς, αγαπητοί, δεν είχατε γάτα. Να γ-ι-ατί!

Το δέχομαι ότι ο σκύλος είναι όντως το πιο πιστό ζώο. Δεν αντιλέγω, δε διαφωνώ, έχω και σκύλο. Καλά μέχρι εδώ. Ο σκύλος, όμως, είναι σκύλος. Η γάτα απ' την άλλη θυμίζει άνθρωπο. Καθημερινό άνθρωπο. Της κάνεις κάτι; Θα σου αφήσει σουβενίρ μια γρατζουνιά και καλά θα κάνει. Καλά να πάθεις κι εσύ που την πείραξες. Δεν είναι μόνο ο σκύλος που κουνάει την ουρά του. Κι η γάτα έρχεται και τρίβεται στο πόδι σου και γουργουρίζει. Ποιον δεν ηρεμεί το γουργουρητό, πείτε μου; Είναι που δεν σας έχει τύχει φάση να 'στε ΣΚΑΤΑ, να κουλουριαστεί ο γάτος στην κοιλιά σου και να αρχίσει να πλάθει μπιφτέκια. Ναι, καλά διαβάσατε: ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ. Είναι σημάδι στοργής αυτό, αν δεν ξέρετε. Άσε που σε ηρεμεί και σε κάνει πραγματικά να ξεχαστείς. Γιατί πρέπει να κατηγορούμε τόσο ένα ζώο που θεωρητικά είναι αυτόνομο και πιο άγριο απ' τον σκύλο; Επειδή δεν έχει μαζοχιστικές τάσεις αλλά αιχμηρά νύχια; Ουγκ!

Τώρα που με φαντάζεστε σε μια παράγκα (γιατί εκεί θα καταλήξουμε με τα χαράτσια) τίγκα στις γάτες, ευχαριστώ! Ο γάτος μου με ηρεμεί περισσότερο ακόμη κι από μια πολύωρη συζήτηση/ανάλυση/κωλοψείρισμα με κάποιον φίλο μου. Είναι που δε μιλάει βλέπεις, απλά σε δέχεται όπως είσαι. Κι οι περισσότεροι άνθρωποι δε το κάνουν αυτό. Θέλουν μια αλλαγή. Να μιλάς περισσότερο, να δίνεις λιγότερο, να μην είσαι ελεύθερος, να μην αγαπάς έτσι αλλά αλλιώς, να τρως λιγότερο, να δουλεύεις στο τσαμπέ και στη ζούλα, να μην διεκδικείς, να ζεις και να μη ζεις, να μιλάς αλλά και να σιωπάς, να να να. Η γάτα θέλει φαΐ, σκατό, νάνι και χάδι. So what? 

Λένε πως συνήθως οι γάτες αρέσουν στους μοναχικούς ανθρώπους. Εξού και κάθε γριά έχει από μία. Είναι αρκετά ιδιαίτερη η συντροφιά της, αυτό είναι αλήθεια. Είναι σα να καλύπτει ένα κομμάτι σου που δε μπορεί κάποιος άνθρωπος. Ακούγεται λίγο τρομακτικό, creepy και scary μαζί, το ξέρω, αλλά έτσι είναι... Δεν αλλάζεις την γάτα σου με καμία άλλη κι ας σε γρατζουνάει, κι ας δαγκώνει, κι ας χέζει έξω απ' την χέστρα της, κι ας ξερνάει τριχόμπαλες στο καλό χαλί, κι ας κάνει ζημιές, κι ας κάθεται στο λαπτοπ σου όταν φεύγεις, κι ας καταστρέφει το σύμπαν επειδή λείπεις, κι ας σου κρατάει μούτρα επειδή την άφησες ώρες μόνη, κι ας ξυπνάει όταν κοιμάσαι και θέλει να την ακολουθήσεις κι ας είναι ζηλιάρα και ανεβαίνει στην κοιλιά σου όταν μιλάς ξαπλωμένη στο τηλέφωνο, κι ας απομακρύνεται απ' το εκάστοτε boyfriend γιατί εκείνος ζηλεύει το μικρό σου το γατί κι εκείνη δε θέλει κανέναν να σε πλησιάζει (να εμπιστεύεστε το ένστικτο της γάτας. Καμιά φορά ξέρουν καλύτερα τι έχεις απέναντι σου...).

Κι όλα αυτά επειδή έχω το πιο όμορφο γατί του κόσμου...

Η μαύρη γάτα