Ξυπνάς και βρέχει. Για άλλους, η βροχή είναι κάτι πολύ ρομαντικό, δελεαστικό κι ατμοσφαιρικό: αρέσκονται στο πλιτς πλατς, θέλουν αγκαλίτσες/τζάκι/ζεστή σοκολάτα/και το Χ που καθιστά απαραίτητη τη γονική συναίνεση. Sorry που θα σας το χαλάσω, αλλά εγώ όταν βλέπω βροχή σκέφτομαι ή ότι αν αναγκαστώ να βγω θα βραχώ (εμείς που 'μαστε από ζάχαρη, λιώνουμε εύκολα) -από μόνη μου ή κάποιος θα με κάνει λούτσα γιατί δεν ξέρει που 'ναι το φρένο- ή ότι θα με πιάσουν τα ψυχολογικά/υπαρξιακά μου γιατί με τέτοιο καιρό σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και το καις το κάρβουνο θες δε θες ή ότι θα αρχίσει να μπουμπουνίζει και να βροντά και τα συναφή. Ε ναι, δε μ' αρέσουν τα ντάμπα ντούμπα του από πάνω. Μη με ρωτήσετε γιατί. Μάλλον έχω αστραποφοβία ή έτσι με βολεύει να λέω...

Επομένως, άμα ξυπνάς και βρέχει είναι λίγο δώρο άδωρο -όχι για ν' αλλάξεις χαρακτήρα, αλλά για να χεις καλή διάθεση. Είναι λίγο γκαντεμιά πως να το κάνουμε;! 

Πώς όταν είσαι στη στάση του λεωφορείου, περιμένεις 20 λεπτά κι αποφασίζεις να ανάψεις τσιγάρο; Ναι, τότε που έρχεται το λεωφορείο. Ε, κάπως έτσι. Όπως όταν αποφασίζεις να πας στον μπουρμπουλίθρα το αμάξι και μετά πιάνει βροχή ή πέφτεις στην λακούβα με τα λασπόνερα. Ή όταν έχεις σχεδιάσει τα πάντα και σου ακυρώνονται τα καλύτερα. Και άλλα τέτοια τύπου ο-νόμος-του-Μέρφι-ξαναχτυπά-και-ξαναχτυπά-και-ξαναχτυπά. Είναι κακός οιωνός η βροχή, σου λέω. Εκτός αν είσαι αγρότης ή μαζόχας. Εκεί πάω πάσο.

Μετά το παραλήρημα για την βροχή, που αρκετοί δε το συμμερίζεστε εντός του σπιτιού, γιατί εκτός αμφιβάλλω αν την βρίσκει κανείς να κυκλοφορεί με το πλάτσα πλούτσα, έρχεται κι άλλο. Beware!

Εκείνο το εκνευριστικό: όταν περνάς καλά οι μέρες περνάάάάνε τόσο μα τόσο γρήγορα που σου έρχεται να σπάσεις το ρολόι. Παλιά είχα ένα στο δωμάτιο μου που πήγαινε μία ώρα πίσω. Φυσικά μόνο εγώ δε μπερδευόμουν. Ήθελα να νιώθω ότι κερδίζω χρόνο, λέει. Όχι ότι το κατάφερνα αλλά αυτή η ιδέα ότι είσαι έστω και μία ώρα πίσω- ενώ φυσικά και δεν είσαι- είναι αν μη τι άλλο καθησυχαστική. Μόνο εγώ δηλαδή αισθάνομαι πως ο χρόνος περνάει σαν τον Σπύρο Λούη; Και δεν το λέω από την άποψη της ριτίδας αλλά από εκείνη που ποτέ δε θα προλάβεις να κάνεις όλα εκείνα που θες γιατί η ζωή και μικρή είναι κι εσύ αργείς να στροφάρεις τις 8 απ' τις 10 φορές. Πιάσε το αυγό και κούρευτο με την ψιλή! 

Μ' έχει πιάσει η κρίση των 24. Που να μπω και στα 30 δλδ! Τι carpe diem λέτε και λέω ενίοτε. Ο χρόνος φοράει πατίνια κυρίως τις στιγμές που τον χρειάζεσαι. Όταν θες να περάσει γρήγορα, κάθεται στα αυγά του και τα κλωσάει μαζί κι εσένα. Αμ δε θα εκκολαφτώ, αγάπη. Την μοίρα μου θα κλαίω που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Όχι για να κάνω όλα εκείνα που δεν έκανα ή να τα κάνω διαφορετικά αλλά γιατί θέλω να κάνω κι άλλα. Πολλά, πάρα πολλά κι ακόμα περισσότερα! Αμ, δε...

Η μαύρη γάτα