Με λένε Χαρά και κάτι ήξερε η νονά μου όταν με βάφτισε έτσι. Γελάω συνέχεια και πολλές φορές χωρίς λόγο. Είμαι αστεία. Ίσως κωμική, ελπίζω ποτέ γελοία. Αυτοσαρκάζομαι και καταλήγω να γελάω μόνη μου μα στο τέλος παρασύρω και σένα μαζί. Γελάω και την ίδια στιγμή μπορεί να αφήσω το δάκρυ να στάξει κορόμηλο, όχι γιατί θέλω να αποκτήσω κι εγώ ένα χρυσό αγαλματάκι κάποτε αλλά γιατί με την ίδια ευκολία βγαίνει το χαχα και το σνιφ κλαψ. Όταν κλαίω δε, δε θέλω να με δεις γιατί είναι αδυναμία να σε βλέπουν να ραγίζεις και να μη μπορείς να κολλήσεις μετά. Παίρνω τον γάτο μου αγκαλιά κι εκείνος φεύγει γιατί στις γάτες, ξέρεις, δεν αρέσει το νερό. Και τα δάκρυα νερό είναι. Όταν δε μιλάω σκέφτομαι κι όταν μιλάω πάλι σκέφτομαι. Κάτι διαφορετικό, κάτι άσχετο, κάτι στο ξεκούδουνο. Κιοφτέδες, ντουλμάδες, τι-μου-ξημερώνει-αύριο, κάνει-ζέστη;, βαρέθηκα, θέλω-ένα-cheesecake-τώρα, πως-θα-τελειώσει-το-Game of thrones, θα-γίνω-ποτέ-διάσημη;,θα-χει-νερό-να-κάνω-μπάνιο; κι άλλα τέτοια αλλά ταυτόχρονα σε ακούω και σε προσέχω και θα σου απαντήσω. Είμαι αφηρημένη και δεν έχω καλή μνήμη. Ως γνωστόν, θυμάσαι εκείνα που θες να ξεχάσεις και ξεχνάς όσα θες να θυμάσαι. Μου αρέσει να πίνω κρασί μαζί σου και να γελάω και να χορεύω και να κοιτώ τα σύννεφα γιατί θα ήθελα να με λέγανε Νεφέλη. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι το παστίτσιο αλλά το θέλω χωρίς κιμά γιατί χαλάει τη γεύση. Μπορεί να διαβάσω και τέσσερα βιβλία ταυτόχρονα και να μη θυμάμαι που έχω σταματήσει οπότε να τα αρχίσω πάλι απ' την αρχή γιατί δεν έχει ανακαλυφθεί η εφεύρεση του σελιδοδείκτη στο σύμπαν μου. Τώρα που είπα σύμπαν, πιστεύω σ' εκείνα τα παράλληλα που ο ίδιος εαυτός μου ζει μια διαφορετική ζωή κι είναι ή εκ διαμέτρου αντίθετος ή υπερβολικά τυχερός ή έχεις μαγικές ικανότητες. Όταν μπω στο μπάνιο, ξεχνιέμαι και δε θέλω να βγω ενώ θεωρώ πως θα έπρεπε να υπήρχε ειδική αδιάβροχη βιβλιοθήκη μπάνιου για ευνόητους λόγους. Έχω μόνιμο τικ μαλλιών, δηλαδή πηγαινοφέρνω όλα τα μαλλιά μου απ' την αριστερή ή την δεξιά πλευρά γιατί κατά βάθος είμαι κι εγώ ένας νάρκισσος όπως κι εσύ. Δεν βολεύομαι ποτέ ούτε σε ξένο κρεβάτι μα ούτε στο δικό μου κι όταν πέφτω για ύπνο, μόνο ύπνο δε κάνω αλλά συνήθως παίζω καράτε ή ροχαλίζω αν έχει στραβώσει ο σβέρκος μου. Καμιά φορά χωρίς να χει στραβώσει. Μ' αρέσει να κάθομαι στα σκοτάδια ξαπλωμένη στον καναπέ και να προσποιούμαι ότι το δωμάτιο είναι φωτισμένο. Θα ήθελα να ζω σε άλλη εποχή: ή στα 80ς ή όταν της μόδας ήταν οι χοντρές ή σ' ένα βιβλίο της Μπροντέ και να ζούσα ένα αυτοκαταστροφικό love story. Ένα τέτοιο θέλω να ζήσω. Φοβάμαι την μονιμότητα γιατί βαριέμαι κι εξαφανίζομαι απ' την παρέα σου όχι γιατί δε σε πάω, αλλά γιατί έχω το φόβο ότι θα παρεξηγηθούμε κι επειδή θέλω να αλλάξω παραστάσεις. Καπνίζω πολύ κι όταν είμαι αμήχανη ακόμη περισσότερο. Δένομαι με όλους και με όλα και με αντικείμενα. Κρατάω ακόμη και κάτι που εσύ θεωρείς σκουπίδι επειδή απλά εμένα μου θυμίζει μια στιγμή που έφυγε. Έχω γράψει και κασέτα όχι γιατί δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το cdplayer αλλά γιατί ήθελα να την κάνω δώρο. Και γράμματα έγραψα και δε τα έδωσα ποτέ. Όταν κοιτάζω τη φωτιά στο τζάκι, σκέφτομαι πως θα ήταν να ήμουν φλόγα κι όταν κολυμπάω το καλοκαίρι σκέφτομαι αν θα μου άρεσε να ήμουν σταγόνα. Δε νευριάζω εύκολα μαζί σου, ούτε όταν χάνω σε επιτραπέζια, στα χαρτιά ή στο τάβλι γιατί δε με ενδιαφέρει αν κερδίσω. Μ' αρέσει να εκνευρίζω τους άλλους και θέλω πάντα να έχω τον τελευταίο λόγο σε μια κουβέντα. Δε θέλω να παντρευτώ ποτέ εκτός αν βρω τον έρωτα της ζωής μου. Θέλω ένα σπίτι γεμάτο γάτες και σκύλους που να το καθαρίζει άλλος. Είμαι τεμπέλα και θεωρώ την ακαταστασία απίστευτα σέξι απλά και μόνο επειδή δεν μπορώ να έχω τάξη πέραν της βιβλιοθήκης, των σημειώσεων και του σκληρού μου δίσκου. Ακούω κλαψομούνικα τραγούδια όταν είμαι χάλια για να γίνω ακόμα πιο χάλια μπας και γράψω τίποτα της προκοπής. Αυτό το τελευταίο, λέγεται μαζοχισμός αλλά ας μείνει μεταξύ σας. Έχω συνδέσει τραγούδια και τραγουδιστές με ανθρώπους κι αναμνήσεις και δε μπορώ να τα ξανακούσω ποτέ ξανά όταν αυτοί οι άνθρωποι έχουν φύγει. Όταν έχω άγχος ρεύομαι αέρα και μονίμως πιστεύω ότι δε θα καταφέρω να κάνω όλα όσα εκείνα θέλω. Πιστεύω στις αδελφές ψυχές αλλά όχι πως θα βρω εγώ τη δική μου. Πάντα όταν περιμένω ή θέλω κάτι πολύ, δε γίνεται και καταριέμαι τις στιγμές που πέρασα κάνοντας σχέδια. Θέλω να γίνω διάσημη και να με θυμούνται στους αιώνες των αιώνων αμήν. Μου τη δίνει που η μάνα μου δεν έχει διόλου μινιμαλιστικό γούστο κι εκνευρίζομαι με τα 500.000 μπιμπελό που δε θα καθαρίσω ποτέ μου και με τα σεμεδάκια που νομίζει πως είναι και γαμώ τα ντεκόρ. Μ΄αρέσουν τα ηλιοτρόπια περισσότερο απ' τα τριαντάφυλλα. Για να κοιμηθώ προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία πιο χαρούμενη ανάμνηση μπας και ξυπνήσω με χαμόγελο. Αμ δε. Θέλω να εξελιχθώ σε διασταύρωση του Williams και της Pfeifer στο Dead Poets Society και στο Dangerous Minds αντίστοιχα. Δεν μπορώ να γράψω λέξη χωρίς τσιγάρο. Μπορώ να εκφραστώ καλύτερα γραπτά παρά προφορικά ενώ όταν θέλω να μιλήσω πραγματικά αδυνατώ να αρθρώσω λέξη. Θα ήθελα να ζω σ' ένα σπίτι από σοκολάτα αλλά σε 1 εβδομάδα θα ήμουν άστεγη και δε μπορώ να αστειευτώ λόγω της σημερινής κατάστασης. Και τώρα κλείνουν τα μάτια μου κι έχω μια γάτα να ξεσκατήσω. Καληνύχτα σε σένα και ανάθεμα την αυτόματη γραφή και το εγωκεντρικό μου παραλήρημα. 

Η μαύρη γάτα