Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με τρεις λέξεις τον χρόνο θα ήταν οι εξής: γιατρός ( κλισεδιά), Λούης και χελώνα. True story. Τι διπλές προσωπικότητες και τι Τζέκιλ και Χάιντ, εδώ τον Χρόνο να δεις! 

Να το πάρω το πράγμα απ' την αρχή και χωριστά. Δηλαδίς, σε πρώτη φάση φανταστείτε τον Χρόνο με άσπρη ρομπίτσα, στηθοσκόπιο, σαμπό και μυρωδιά νοσοκομείου. Αμέεε! Πολύ ελκυστική και σεξουαλική εικόνα, ιδίως για τους γεροντολάγνους της παρέας. Όλα περνάνε, περίμενε και θα δεις, έχει υπομονή και faith  και άλλα τέτοια είναι χαρακτηριστικά του επαγγέλματος του Χρόνου. Και κοίτα να δεις που ό, τι και να σου συνταγογραφήσει αν δε σε χαϊδεύει ολημερίς κι ολονυχτίς με τα γαμψά του νύχια δε σου περνάει το ρημάδι. Πρέπει να του κάνεις τρισάγιο καθημερινά μπας κι αξιωθεί να σου δώσει εξιτήριο κι ησυχάσουμε εμείς, οι γείτονες, οι θειάδες, το σόι ολόκληρο τέλος πάντων και ο ίδιος. Αλλά όχι αγάπη μου, ο ίδιος είναι μαζόχα και γουστάρει να σε βλέπει να κοπανιέσαι και να τραβάς κοτσίδες και στηθόδεσμους μέχρι να σου περάσει η κάψα, ο πόνος, το πένθος κι όλα αυτά που σε κάνουν να αναθεματίζεις τους γιατρούς και συγκεκριμένα τον Χρόνο που δεν περνάει με τίποτα!

Μιας κι είπα δε περνάει με τίποτα, να περάσω στην δεύτερη προσωπικότητα του Μπάρμπα- Χρόνου, εκείνη της χελώνας. Απ' όλο το ζωικό βασίλειο, διάλεξε το μόνο ζώο που άμα σε κατουρήσει τυφλώνεσαι. Δηλαδή, το έλεος! Δε μας φτάνει που μας κατουράνε όλοι, μας κατουράει κι ο Χρόνος από πάνω! Και δε φτάνει η μυρωδιά, είναι και βραδέως καύσης. Μέχρι να κουνήσει το ένα πόδι, έχει μυρίσει η μασχάλη. Κι άντε μετά να ξεφορτωθείς την μασχαλίλα! Γιατί, ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου, ρε πολύτιμε μου Χρόνε, όταν περνάω ΣΚΑΤΑ, το κάνεις να φαίνεται σαν αιώνας βυθίσματος στα ΣΚΑΤΑ; Why, why, whyyyyyyyyyyyyy? Νέο είδος λαγνείας είναι αυτό και δε το ξέρω; Όχι πείτε μου, γιατί θέλω να μάθω. Οκ, ο καθένας έχει τα βίτσια του, αλλά αυτό παραπάει. Φύγε, όξω, ξουτ, ουστ από δω βρε βρωμιάρη, πώς το λένε;! Αμ, δε! Στρογγυλοκάθισε ο κοπρολάγνος και περιμένει τη στιγμή που θα τσιρίζεις απ' τη χαρά σου και θα τραβάς τα φρύδια και τις βλεφαρίδες σου για να τρέξει. Ναι, να τρέξει. Ρε ουστ!

Λούης εγίνηκε, Λούης! Ε όχι, αγάπη μου, τόσο καιρό κλώσαγες αυγά και τώρα θυμήθηκες να περάσεις ανεπιστρεπτί; Δεν το δέχομαι, το αρνούμαι και σε παρακαλώ πολύ να γυρίσεις πίσω γιατί δεν είναι να παίζεις με γυναικεία νεύρα. Πάρε παράδειγμα τις διαθέσεις του καιρού. Ο καιρός, το κλίμα κι η συγκυρία, είναι γυναίκες. Αλλάζουν γνώμη στο λεπτό. Ε, άλλαξε κι εσύ, να χαρώ κι εγώ η παστρικιά (=καθαρή!) η γάτα! Δε το βλέπω να γίνεται, όμως, δεν το βλέπω! Τι πράγμα κι αυτό, να εξαφανίζονται τα λεπτά κι οι ώρες πιο γρήγορα κι από σοκολατάκια στη φοντανιέρα στο σαλόνι! Όταν θες να κρατήσει κάτι για πάάάάάάάάντα, τότε κρατάει για λίίίίίίίγο. Κι όταν θες να περάσει "το κακό" και να 'ρθει "το καλό", δεν περνάει το διαολεμένο. Εκεί μπάστακας! Δράμα, σου λέω!

Τέλος πάντων, επειδή τα παραπάνω είναι νόμος, πάω να τριφτώ σε καμιά άτριχη γάμπα μπας και δω προκοπή ή φως - για να μπω. 

Η μαύρη γάτα