People are strange, το τραγούδησαν κι οι Doors, το παρατηρείτε κάθε μέρα, σας το λέω κι εγώ. Κι επειδή ακριβώς το τραγούδησαν αναρωτιέμαι αν πάντα ο κόσμος δε πήγαινε καλά ή τώρα έχει λαλήσει. O bi ri bam bim bom buuu Lulu, ένα πράμα. Τι πάθατε, ρε παιδιά, και γίνατε έτσι; Γίνατε; Άντε γίναμε να βάλω τον εαυτό μου μέσα μην θιχτούνε μερικοί ευγενείς κώλοι κι έχουμε θέμα...

Αν είναι strange, σίγουρα δεν είναι ξεκάθαροι. Σίγουρα σου λέω. Πώς λέει η Τασούλα tragic με μία βεβαιότητα και σιγουριά για του αγρουτικού του Κίτσου. Ε κάπως έτσι. Ξεκαθάρισε μου, ρε άνθρωπε, τι θες, να ξέρω πως θ' αντιδράσω. Θες να μη μου κολλάς ένσημα, θες να με θυμάσαι όποτε ξεμένεις, θες να σε βοηθάω μόνο κι εσύ να ξεχνάς το δούναι δια παντός, θες να μου λες ψέματα κι να περιμένεις να τα χάβω κιόλας, θες να είμαστε φίλοι, θες κι extra προνόμια, θες να είσαι άνθρωπος, θες να σαι κάτι άλλο; Τι θες τέλος πάντων; Πες το με πέντε σύμφωνα και τρία φωνήεντα ή και λίγα παραπάνω και τελείωσε η υπόθεση. Κι εγώ μετά, ξέρεις, θα κάνω του κεφαλιού μου. Γιατί το δικό μου κεφάλι διακυβεύεται. Για το δικό σου μπορείς να ενδιαφερθείς  εσύ. 

Αυτό το κρύβομαι και σου παρουσίαζω άλλα κι άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα κάνω/δείχνω/ράνω, αλλού! Ε, μα δε μπορώ! Περάσαν οι απόκριες, φιλαράκι. Περάσανε. Κι εσύ ακόμα φοράς τη μάσκα σου, γιατί οκ έτσι συνήθισες. Εγώ, όμως, δε. Δε μου αρέ, που έλεγε κι ένα απ' αυτά τα ποιοτικά του Δάντη. Δε μου αρέ και τέλος γιατί το θερμοσίφωνο την έκανε την δουλειά του και πάω να βγάλω την βρωμίτσα μου!

Adieu!

Η μαύρη γάτα