Ναι, καλά διαβάσατε. Όχι άλλη νηστεία! Ευχαριστώ, δε θα πάρω! Μη βιαστείτε να μου πείτε, έλα μωρέ, Μεγάλη Τετάρτη είναι, δε μπορείς να κάνεις υπομονή; Όχι, ρε αδέλφι, δεν μπορώ! Γιατί εγώ την μεγαλοβδομάδα το μόνο που νηστεύω είναι το κρέας κι αυτό δε με απασχολεί ιδιαίτερα και γιατί δεν αναφέρομαι σε αυτή τη νηστεία, την χριστιανική, την δε θα την σχολιάσω άλλο - γιατί μου έρχονται μνήμες με τραγόπαπα Μ. Παρασκευή με το μπαστούνι το σαλάμι αέρος και θα με κλείσουν σε άσυλο! Άλλου είδους νηστεία είναι εμένα που με καίει...

Ας τα πάρουμε απ' την αρχή και διορθώστε με αν κάνω λάθος: η νηστεία είναι μια ηθελημένη εγκράτεια, ψυχική και σωματική. Δηλαδή-ς-, no φαί, no σεξ, no βρισίδι, no παραστρατήματα παντός τύπου εν ολίγοις. Δεν μας φτάνει η γενικότερη νηστεία, η μεταφορική ναι, θέλουμε και την πασχαλιάτικη. Ευχαριστώ, ξανά λέω, δε θα πάρω! Μη μου πείτε, πως εσάς δεν σας έχουν στη νηστεία, γιατί δε θα το πιστέψω. Όλους μας έχουν. Χώρια εκείνη της οικονομικής κρίσης, η καθημερινή νηστεία που μας υποβάλλουν οι γύρω μας, οι συνάνθρωποί μας, καμιά φορά κι οι φίλοι μας, είναι αν μη τι άλλο... εξουθενωτική. Πόσα να αντέξει μια καρδιά; Ρωτώ εγώ κι απάντηση ποτέ μου δε θα πάρω.

Αυτό το δούναι και λαβείν που είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πόσο άτοπο παίζει να είναι; Γιατί αν έπαιρνε ο καθένας ότι έδινε, τα πράγματα κι ο κόσμος ολάκερος τούμπα θα χε γυρίσει. Ποιός παίρνει ότι του αξίζει και ποιός ότι δίνει; Κανείς ρε! Κανείς! Κι αυτά του τύπου "όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί" να τα βράσω στον ατμό γιατί νήστευε κι ο Coelho όταν το είπε - προφανώς! Σιγά μην συμβαίνει έτσι; Άμα συνέβαινε, νομίζεις θα με πιανε το παραλήρημα; Αμ δε! 

Και καλά να μη θες να νηστέψεις. Αυτό το καταλαβαίνω. Άμα σε ταΐζουν, όμως, μονάχα νηστίσιμα, τι να κάνεις; Θα πεις όχι; Ναι κι ευχαριστώ θα πεις, γιατί ξέρεις τρόπους κι έτσι σε 'μαθε η μάνα σου. Εμένα, όμως, που με μαθε αλλιώς, γιατί τους ταΐζω όλους παϊδάκια και κοψίδια; Εδώ κολλάει το καλά να πάθεις! Ε όχι, δε το δέχομαι! Άμα με ταΐζουν χαλβάδες και πατάτες νερόβραστες, κουνουπίδια και βλίτα θα δώσω κι εγώ. Άντε, κι άμα έχω κέφια, γεμιστά!

Δεν είναι μόνο ότι σε μαθαίνουν στη νοοτροπία της νηστείας και μετά γκρινιάζεις αναλόγως. Είναι που όταν σου δώσουν ορεκτικό και πρώτο και δεύτερο και τρίτο πιάτο και σαλάτα και γλυκό (να 'χα ένα cheecake τώρα του άλλαζα τα μάτια!) δε το δέχεσαι! Σου ξινίζει κι αναρωτιέσαι μήπως στο εσωτερικό του καραδοκεί κι εκεί μια νηστίσιμη βάση μέχρι που αρνείσαι να δοκιμάσεις μήπως η γεύση είναι η συνηθισμένη άγευστη της νηστείας. Ρε ουστ! Κι εσείς κι οι νηστείες σας κι οι μειωμένες δόσεις σας και συμπεριφορές σας. Εγώ θέλω τα λιπαρά μου και τα σιρόπια μου και την σαλτσούλα να κάνω παπάρα και το extra παρθένο ελαιόλαδο για καμιά μάσκα να στρώσει το δερματάκι. Γκέγκε; 

Αμ δε γκέγκε. Μόνο εγώ γκέγκε. Ιδού το πρόβλημα κι η αιτία του. 

Άμα θες να νηστέψεις, φίλε-η -που έλεγε κι η Βέφα κι αργότερα κι ο Μπαμπινιώτης- νήστεψε. Μην πέσεις, όμως, με τα μούτρα στα τσουρέκια, τα κουλούρια και τα κοκορέτσια και προπαντός μην περιμένεις να σε ταΐσουν κιόλας. Αυτά αλλού! Νηστίσιμα μας σερβίρουν, νηστίσιμα θα δώσουμε. Θα μου πεις, μωρέ έτσι λες πάντα αλλά... Αλλά, αλλά! Ε, τι να κάνω! Είναι που μαι με στην καλοσύνη, τη νιότη και την αθωότητά μου και δε μ αρέσει να δίνω αυτό που δε θα θελα να πάρω. Δε βαριέσαι! Εγώ τουλάχιστον έχω 7 ζωές, οι άλλοι που χουν μία και νηστεύουν να δω τι θα καταλάβουν...

Η μαύρη γάτα