Δε ξέρω αν φταίει η κρίση, η εποχή ή ο αιώνας. Οι άνθρωποι δεν ήταν πάντα έτσι. Τόσο δύσκολοι. Δύσκολοι, με την έννοια όχι του δε θα σου κάτσουν, αλλά της προσαρμογής, του σωστού συμβιβασμού και της υποχώρησης την κατάλληλη στιγμή. Γιατί θα σου κάτσουν, αυτό είναι δεδομένο. Κι αν σου κάτσουν, δε θα σου αλλάξουν τη ζωή αλλά τις περισσότερες φορές θα σου βγει και ξινό κι από πάνω. Καλά είναι τα ξινά, τα γλυκόξινα και τα πικρά, αλλά μια γλυκάδα την θες στη ζωή, βρε αδελφέ...

Εμένα ξέρετε τι μου έχει λείψει; 

Εκείνος ο ενθουσιασμός, πρώτα απ' όλα. Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία που δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Ούτε με το σεξογκόμενο που θα μπει στο μαγαζί και θα ναι γουάου, ούτε με κανέναν. Είμαι απ' τους τύπους που βαριούνται να παίξει το μάτι τους και πάνε να πιούνε τον καφέ και τον ποτό για την δίψα της παρέας. Σπανίως έως ποτέ δεν θα γυρίσω να σου πω "κοίτα το γκομενάκι από απέναντι" (κι εμείς οι γυναίκες έτσι εκφραζόμαστε ενίοτε). Θέλω να μιλήσω με τον άλλο, να πω δυο κουβέντες ανεξαρτήτως παρουσιαστικού. Δε σου πα να ναι και σαυρέμπορας. Να σ αρέσει, δε λέω. Αλλά τι να τον κάνεις τον μαϊντανό; Να μιλάς για λαχανικά μόνο; Δε λέει! Μπορεί και να περάσουν και μήνες και χρόνια κι ύστερα να θυμηθώ να ενθουσιαστώ. Εδώ, ελεύθερα κατηγορείστε τ' αντανακλαστικά μου που λειτουργούν με χρονοκαθυστέρηση. Ελεύθερα σας λέω!

Κι έστω ότι έρθει ο ενθουσιασμός. Εκείνη η αίσθηση του ότι όλα είναι τέλεια, δε σε λυγίζει τίποτα, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, κανείς δεν έχει αισθανθεί -ούτε πρόκειται ποτέ- σαν και σένα και τέτοια ουτοπικά συναφή. Χρειάζεται κι η ουτοπία καμιά φορά, μη νομίζετε. Αυτή η υπερβολή που σε κατακλύζει, αυτή η ζωοδόχος δύναμη που δεν εξηγείται επιστημονικά. Μια ακόμη αφορμή για ένα καλύτερο αύριο, πιο ροδαλό λες κι έχεις βάλει ρουζ με το κιλό και δεν έχεις σκεφτεί πως έχεις γίνει κλόουν. Αυτό το ηλίθιο απλανές βλέμμα την στιγμή της αναπόλησης και το χαζό χαμόγελο που δε φεύγει με τίποτα. Η ιδέα πως ζεις σε πίνακα/βιβλίο/ταινία και η ελπίδα/πίστη πως δε θα σταματήσουν ποτέ να αλλάζουν τα καρέ. Εδώ, κατηγορείστε τη σαχλή μου φύση. Ελεύθερα χ2.

Κι έστω ότι έρθει ο έρωτας. Κι έστω ότι δε φύγει, αλλά μείνει. Εκείνη η αίσθηση της ανατριχίλας, όχι της ξερής έξαψης μ' ένα μόνο άγγιγμα. Η εγκεφαλική σύνδεση που ούτε κι αυτή εξηγείται επιστημονικά. Η χωρίς εμφανή εξήγηση που γεννά τις λεγόμενες πεταλούδες και θολώνει την όραση γιατί όπως και να το κάνουμε άμα νιώθεις, πως να σκεφτείς λογικά; Η ιδέα κι η εξιδανίκευση του άλλου αλλά ταυτοχρόνως κι η αποδοχή όλων μα όλων των στοιχείων του ακόμη κι αυτών που σου ξινίζουν και σου βρωμάνε γιατί αυτά είναι που κάνουν την προαναφερθούσα γλυκάδα. Κι οι τσακωμοί κι οι γκρίνιες. Εκείνοι οι ολιγόλεπτοι που θες να εκσφενδονίσεις λάμπες και βάζα κι ύστερα ξεχνιούνται γιατί δε θυμάσαι τον λόγο που όλα ξεκίνησαν. Εδώ, κατηγορείστε τον μαζοχισμό σαν ιδέα και σαν πράξη. Ελεύθερα εις τον κύβο.

Κι έστω ότι έρθει κι η εγκεφαλική κουτουλιά. Η ταύτιση με μία έννοια που μόνο ταύτιση δεν την λες. Γιατί αν κι είστε δύο κι είναι αχ τι ρομαντικό, που έλεγε κι η Λάουρα στο Καρουζέλ, να νιώθετε σαν ένα, είστε δύο. Κι ας εσένα σου αρέσει το άσπρο και του άλλου το μαύρο άμα σας αναμείξουμε θα βγει το γκρι για να μη βαρεθείτε ποτέ. Και θα μάθεις και θα σου μάθουν και θα υποχωρείς κι εσύ κι ο άλλος και ξυπνάς με μία σκέψη, τη δικιά του, και θα ελπίζεις πως κάνει το ίδιο. Εδώ, μην κατηγορήσετε. Δε περνάνε όλα απ' το στομάχι, περνάνε κι απ' τον εγκέφαλο, σου λέω!

Κι έστω ότι έρθει κι αυτή η αμφίδρομη σκέψη. Τι μένει; Η αγάπη, που λένε, μένει. Τούτη η δύσκολη λέξη και κείνα τα ριμάδια τα σ' αγαπώ που δε τα λέμε εύκολα γιατί ακούγονται βαρύγδουπα και τρομάζουν τον κόσμο και τον κοσμάκη. Μόνο τον σκύλο, την γάτα, το χάμστερ και το καναρίνι σου δε τρομάζουν. Σιγά τι είναι; Σχεδόν όλοι αγαπάμε και σχεδόν όλους τους αγαπάνε. Η αγάπη, η πιο μεγάλη δύναμη και τέτοια. Όχι, αυτό δε μου λείπει. Ο μ' αγαπάς κι η σ' αγαπώ έρχονται από κάποιο σημείο και μετά. Οι άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να αγαπήσουν ή δεν έχουν αγαπηθεί ποτέ ή κάτι παίχτηκε στο εργοστάσιο την ώρα που τους καλουπώναν. Γι' αυτούς δε με νοιάζει. Όταν αγαπάς, αγαπάς κι όταν σ' αγαπάνε, σ' αγαπάνε. Το σ' αγαπώ σου θα ρθει κι αυτό στην ώρα του, δεν τίθεται θέμα. Τα από πάνω, όμως; Γιατί συνήθως, έχουμε την τάση να τα λέμε εκεί που δε μας τα προκαλούν και μετά αναθεματίζουμε ώρες και δεύτερα και αντί να μας έχει βαρέσει η εγκεφαλική κουτουλιά, βαράμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Αλλά δε σπάει. Ποτέ δε σπάει. Και τα μούτρα σου να φας, πάλι δε θα σπάσει. Αντέχει αυτό, αντέχεις κι εσύ. Αντέχεις. Αντέχεις. 

Περίμενε τώρα...

(*Οι εικόνες είναι του φωτογράφου Robert Doisneau. Το Google αλλάζει το λογότυπό του για μία μέρα, με αφορμή τα 100 χρόνια απ' τη γέννησή του)

Η μαύρη γάτα