Πάντα πίστευα ότι το θέατρο ήταν ένα είδος πολυτελείας. Πώς είναι το χαρτί και το ψωμί πολυτελείας; Άτυχος παραλληλισμός - συνηθισμένο! Anyways, πάντα θεωρούσα ότι το θέατρο είναι για τους λίγους κι η αλήθεια είναι πως -δυστυχώς- δεν έχω δει και πολλές παραστάσεις. Δεν το έψαχνα και πολύ, όταν το αποφάσιζα δεν είχα λεφτά, δε με βόλευαν οι ώρες, δεν έβρισκα παρέα, δε μ' άρεσε η παράσταση που μου πρότειναν. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές τα εισιτήρια είναι τσιμπημένα, κι αν δεν είσαι φοιτητής ή δεν μπορείς να βγάλεις μειωμένο σου πέφτει λίγο βαρύ... Παραδόξως βέβαια, εν όψει της οικονομικής κρίσης παρατηρήθηκε- έτσι ακούω τουλάχιστον να λένε- αύξηση στο ποσοστό προσέλευσης στα θέατρα. Φαίνεται πως ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει, να ξεφύγει αλλά και να προβληματιστεί περισσότερο... Και πολύ καλά κάνει! 

Το θέατρο διαφέρει τόσο απ' τον κινηματογράφο όσο κι από την τηλεόραση. Ειδικά απ' την τελευταία, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως διαφέρει δραματικά. Γιατί ναι μεν μια σειρά/ταινία στο κουτί μπορεί να σου προκαλέσει συναισθήματα κι αντιστοίχως η μεγάλη οθόνη, αλλά σαν το σανίδι δεν έχει. Δεν ξέρω αν φταίει η απόσταση που έχεις απ' τη σκηνή ή η ψευδαίσθηση ότι μπορείς ανά πάσα στιγμή να πηδήξεις πάνω στη σκηνή  και να συμμετάσχεις κι εσύ. Να παίξεις λίγο θέατρο, βρε αδελφέ! Όπως και να το κάνουμε είναι πιο ζωντανά τα πράγματα στο θέατρο. Όσο γι' αυτό που λένε ότι ο ηθοποιός φαίνεται στο σανίδι, ισχύει κι αυτό γιατί στο θέατρο δεν υπάρχουν μονταρίσματα ούτε ειδικά εφέ, ενώ τα σκηνικά είναι πολλές φορές ελάχιστα. Οπότε τι μένει; Ένας ή παραπάνω υποκριτές που κανένας δεν τους κατηγορεί πως υποκρίνονται. Αν υποκρινόμαστε στην πραγματική ζωή δίχως νόημα αλλά από συμφέρον, στο θέατρο οι κανόνες αντιστρέφονται. 

Τώρα πια με 10 ή 15 ευρώ μπορείς να δεις αρκετά αξιόλογες παραστάσεις. Κι αν τα 10 και τα 15 ευρώ φαίνονται πολλές φορές ακριβά -κι είναι- σκεφτείτε ότι το εισιτήριο στο σινεμά έχει φτάσει να κοστίζει γύρω στα 9 ευρώ για απλή προβολή ενώ για 3D 12-15. Tragic! 

Υπάρχει κι ένα άλλο κεφάλαιο, το οποίο αγνοεί αρκετός κόσμος, εκείνο των δωρεάν προσκλήσεων. Ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί, περιοδικά/εφημερίδες αλλά κι ιστοσελίδες μοιράζουν ένα μεγάλο ποσοστό δωρεάν προσκλήσεων. Είναι κρίμα να μη το γνωρίζουμε, έτσι; Χαρακτηριστικά, λοιπόν, θα αναφέρω δύο σελίδες στο facebook, αποκλειστικά αφιερωμένες στο θέατρο, στις οποίες σχολιάζονται παραστάσεις και μοιράζονται απλόχερα προσκλήσεις. Δεν έχω συμμετάσχει ποτέ, ούτε ξέρω πως δουλεύει το "σύστημα" , λόγω τόπου διαμονής. Αλλά από φίλη μου ξέρω, πως έχει πάει σε αρκετές φέτος μέσω των συγκεκριμένων σελίδων. Ο λόγος για το ΘΕΑΡΟΜΑΝΙΑ και ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟΣ. Εσείς πόσο συχνά πηγαίνετε στο θέατρο; Πριν απαντήσετε,  επισκεφτείτε τα -δεν έχετε να χάσετε τίποτα! 

Είναι ωραίες κάτι τέτοιες κινήσεις σε τέτοιους καιρούς. Όχι για το τσάμπα είναι πιο γλυκό, όπως λέει κι η λαϊκή ρήση, αλλά γιατί τέτοιες εποχές είναι ωραίο να δίνεις έναυσμα σε ανθρώπους να αγαπήσουν το θέατρο αν δεν το έχουν κάνει ήδη, αλλά και να το τιμήσουν ακόμη περισσότερο. 

Κάποιος, κάποτε, κάπου είπε ότι το σίνεμα είναι το θέατρο σε κονσέρβα. Κι ως γνωστόν απ' τις πολλές κονσέρβες μπορείς να πάθεις και σκορβούτο! Σα να 'χε δίκιο μου φαίνεται... κάτι νιώθω. Μάνα, πορτοκάλια έχουμε; Γιατί αν δεν έχουμε να πάω κανά θέατρο να πάρω την βιταμίνη C, που μου λείπει!

Η μαύρη γάτα