Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν εκνευρίζομαι μόνο εγώ με ιστοσελίδες τύπου ενημερωτικού και καλά που η μία κάνει αναδημοσίευση της άλλης, έχουν 20-30 αναρτήσεις άνευ νοήματος κι ουσίας καθημερινά και με το που επισκεφτείς τον ιστότοπο σου πετάει εκείνο το διάφανο παραθυράκι για να πατήσεις αρέσκομαι στην σελίδα τους στο facebook. Κι αφού το πατήσεις, στο βγάζει πάλι! Δηλαδή, έλεος, του ελέους, το έλεος! Πόσο πιο εκνευριστικό μπορεί να γίνει ένα site, πόσο;;;

Ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια κι όχι από 'κείνα τα καλά, στα οποία μένουν τα Στρουμφ αλλά από εκείνα που άμα τα φας πάπαλα. Πιο άθλιες σελίδες, δεν έχω δει. Ακόμα κι όταν βαριέμαι και τα επισκέπτομαι καμιά φορά (ζώο είμαι κι εγώ, θέλω να περάσω την ώρα μου!) εκνευρίζομαι ακόμη περισσότερο και πατάω το Χ πριν καν τελειώσω την ανάρτηση-ο-θεός-να-την-κάνει. Παντελής έλλειψη φαντασίας και δη πρωτοτυπίας. Το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα, γιατί η σχεδίαση και το περιεχόμενο είναι πάνω κάτω η ίδια. Και τι περιέχουν; Ανέκδοτα του κώλου, φωτογραφίες απ' τα σούπερ σεξουαλικά FAKE προφίλ στο facebook, αστείες φωτογραφίες (της ημέρας;), σχόλια τίγκα στον κιτρινισμό, ζώδια και διαφημίσεις στο πλάι. Εντάξει, δεν εκνευρίζομαι τόσο με το περιεχόμενο όσο με την αναδημοσίευση. Οκ, το καταλάβαμε έχει 6000 μέλη που σημαίνει καθημερινή συχνή επισκεψιμότητα. Πρέπει να ανακυκλώνετε το 50 φορές ανακυκλώσιμο; Δεν μιλάμε για χαρτόκουτο, αλλά για "είδηση". Δε μας έφτανε η τηλεόραση με τις αντίστοιχες εκπομπές της, έπρεπε να πέσει σύρμα και στο διαδίκτυο. Πού πήγε η πρωτοτυπία οέο;

Με τις φωτογραφίες της Μανωλίδου και της Ρίας Αντωνίου θα ξεχαστώ απ' τα προβλήματά μου ή με νοιάζει πόσο κοντή είναι η Kim Kardashian? Ή μήπως η τρίτη ρώγα της Lilly Allen (ναι! το διάβασα κι αυτό!) θα κάνει τις γυναίκες να πάψουν να σκέφτονται τους πλαστικούς; Ίσως η πραγματική ξανθιά που δίπλα στην βενζίνη έχει αναμμένο τσιγάρο με κάνει να νιώσω περήφανη για το μελαχρινό μου χρώμα, δε ξέρω! Αααα, το βρήκα: η συνειδητοποίηση ότι οι άντρες δεν έχουν στόχο στην τουαλέτα θα με δικαιώσει κάθε φορά που τσιρίζω να σηκώνουν το καπάκι (κι όμως, υπάρχει και τέτοιο ποστ!)! Έχεσαν το κουραδόκαστρο, αυτό έχω να πω! 

Κάτι τέτοιες σελίδες σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι πραγματικά θέλει και τι διαβάζει ο κόσμος. Δε θα πω ψέματα κι εγώ τις επισκέπτομαι κάποιες φορές. Κυρίως, όμως, όταν θέλω να σκοτώσω την ώρα μου. Θα μου πείτε απ' την άλλη, πως κι αυτό είναι κάτι υποκειμενικό. Δεκτό δεν αμφιβάλλω, αλλά... η ιδιαιτερότητα δεν μετράει σήμερα; Δηλαδή, εσάς σας αρέσει να διαβάζετε κάτι και αν όχι στην αρχή, στα μισά να συνειδητοποιείτε πως το έχετε ήδη διαβάσει κάπου αλλού; Αν αυτό δεν είναι tragic ας μην ξανακάτσει η Τασούλα του Κίτσου! 

Η μαύρη γάτα