Όταν διδάσκεις ως θεματικό κύκλο τη Μόδα ή γενικότερα έκθεση, ακόμα και λογοτεχνία πάντα καταλήγεις στο ίδιο γεγονός: πως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και τα συναφή.  Αν το σκεφτείτε, ισχύει. Όλες αυτές οι αμπελοφιλοσοφίες τύπου ο καθένας έχει την δική του προσωπικότητα, τη δική του φωνή, τη δική του στιγμή ισχύουν. Εγώ τουλάχιστον, έτσι πιστεύω. Και γιατί δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό και γιατί ερχόμαστε/ φεύγουμε κάτω από διαφορετικές περιστάσεις. Όταν καθώς φεύγουμε αφήσουμε το στίγμα μας, τότε γινόμαστε αθάνατοι, αλλά επειδή ο Όμηρος μας πρόλαβε κι οι λοιποί των τεχνών και των επιστημών, εγώ θα σταθώ στο ερχόμαστε. (Έρχομαι, λαέ μου, έρχομαι! Αστειάκι;)

Ότι οι άνθρωποι διαφέρουν το είπα, το ξέρετε και το βλέπετε. Κατά πόσο, όμως, τους αντιμετωπίζουμε ως κάτι διαφορετικό; Κι όταν λέω διαφορετικό, το λέω με την έννοια του ξεχωριστού και της ιδιαιτερότητας. Κι όχι, δεν πρόκειται για λογύδριο πως πρέπει να βλέπετε το ταίρι σας! Τουλάχιστον, όχι μόνο το ταίρι σας...

Η αλήθεια είναι, πως έχω ένα θεματάκι με την λέξη άνθρωπος. Δηλαδή πρώτα απ' όλα είμαι άνθρωπος/ζώο. Μετά ακολουθεί το φύλο, η ηλικία, η εθνικότητα κι η φυλή. Για τον απλούστατο λόγο ότι αν δεν ήμουν άνθρωπος δε θα ήμουν κάτι άλλο. Όχι βέβαια, ότι το ένα αναιρεί το άλλο, αλλά ας μη το θίξω για την ώρα.  Οι άνθρωποι, λοιπόν, -το πε κι ο Αριστοτέλης- είναι κοινωνικά όντα. Τουτέστιν, ως άνθρωποι περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους. Μαζί δε κάνουμε και χώρια δε μπορούμε, ένα πράμα. Κι επειδή υπάρχουν άνθρωποι όλων των λογιών κι είμαστε κι εμείς λίγο απ' όλα, ο καθένας πολλές φορές μας "εξυπηρετεί" αναλόγως. Τι εννοώ; (Σάμπως ξέρω; Αστειάκι χ2;)

Σας έχει συμβεί ποτέ, να έχετε έναν άνθρωπο για να γελάτε, έναν για κλαίτε μαζί ή να κλαίγεσαι, έναν για να του σπάτε βάζα στο κεφάλι, έναν για να σας παίρνει απ' το μετρό, έναν για κωλοχτυπιέστε στα μπαρ και στα κωλάδικα -που λέει ο λόγος, βρε αδελφέ-, έναν για να συζητάτε σοβαρά, άλλον έναν για να καίτε κάρβουνο παρέα -γιατί έτσι είναι οικονομικότερο-, έναν για να σας μαγειρεύει/καθαρίζει/σιδερώνει (πρβλ. μάνα), έναν για να σας μαθαίνει νέα "πράγματα", έναν για να του μαθαίνετε εσείς, έναν για αγκαλιά, έναν για σεξ, έναν για σχέση, έναν για τίποτα από τα παραπάνω -απλώς να βρίσκεται. Η γνωστή σε όλους καβάντζα!-, έναν για να σας ξελασπώνει, έναν για να σας επαναφέρει στην πραγματικότητα, έναν για να μοιράζεστε πρώτες φορές (πρώτη φορά τσιγάρο, πρώτη φορά ταμπόν, πρώτη φορά στη φυλακή κλπ. Ξέρω τα παραδείγματά μου, είναι μονίμως άστοχα!), έναν για να πίνετε κρασιά, έναν για να σας κάνει τη δουλειά της δουλειάς, έναν για να σας λύνει κόμπους (μεταφορικό είναι αυτό ε!), έναν για παντρειά, έναν για το δρόμο, έναν, έναν κι άλλους τέτοιους; Πριν βιαστείτε, να σκεφτείτε πως οι παραπάνω παραδειγματικές "κατηγορίες" έχουν να κάνουν με ύλη οι περισσότερες κι όχι με ουσία, σκεφτείτε και αντίστοιχους ανθρώπους. Μπορεί βέβαια, να επικαλύπτονται. Δηλαδή: ένας για να γελάς, ο ίδιος για να κλαίγεσαι κι ο ίδιος για πολλά άλλα. Αυτούς τους ανθρώπους, της πολυκατηγορίας, πώς τους αντιμετωπίζουμε; Ή μάλλον πως μας αντιμετωπίζουν όταν είναι παιδιά για όλες τις δουλειές; Κι αν αυτό ακούγεται κάπως, δε το χαρακτηρίζω μειονεκτικά αλλά "χρηστικά", αν μου επιτρέπεται ο όρος... 

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας, οι οποίοι αν κι είναι ένας κάνουν για πολλούς. Και το πολλούς, όχι με την έννοια της μάνας, εμένα το παιδί μου κάνει για δέκα. Καμιά φορά, ξεχνάμε αυτή τους την ιδιότητα. Υπάρχουν βέβαια, κι οι περιπτώσεις που ο ένας άνθρωπος αντιστοιχεί σε έναν και μόνον έναν, ενώ εμείς θέλουμε να είναι πολλοί. Τότε είναι, που μπλέκονται τα μπούτια. Αν τα μπούτια μπλεχτούν μεταφορικά, καλά είσαι. Κάπως θα την βγάλεις. Αν, όμως, μπλεχτούν κυριολεκτικά; Ε κι εδώ θα την βγάλεις, ή θα στην βγάλουν και θα συνεχίσεις ως δίποδο και πάλι. Που θα πάει...

Την φράση οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται συνήθιζα να την λέω κάθε φορά που κάποιος με απογοήτευε και οι δρόμοι μας άλλαζαν σε σταυροδρόμια αντί κοινής πορείας, είτε αυτοί ήταν φίλοι είτε κάτι παραπάνω. Ισχύει κι αυτό. Είμαστε τόσοι πολλοί εδώ πάνω κι ίσως άλλοι τόσοι εκεί που δεν γνωρίζουμε, που είναι μάταιο να περιμένουμε ο φυγών να επιστρέψει. Γιατί μπορεί να επιστρέψει, μπορεί κι όχι. Περιμένοντας μια πιθανότητα, το μόνο που μπορείς να καταφέρεις είναι να κάνεις ρυτίδες κι αυτές απ' το πέρασμα του χρόνου, αν δεν έχεις λιπαρό δέρμα.

Θα ήταν πολύ ωραίο ο άνθρωπος που επιλέγουμε να είναι δίπλα μας να ήταν όλα σε ένα. Όχι δύο σε ένα, ούτε τρία σε ένα, ούτε τέσσερα. ΌΛΑ σ' ένα. Ακόμη κι έτσι να συνέβαινε, όμως, πάλι ικανοποιημένοι δε θα ήμασταν... Αυτό λέγεται απληστία, αγαπητά μου παιδιά! 

Τι εγώ δεν είμαι άπληστος! Είμαι ολιγαρκής! 

Ναι, καλά! Ας έβρισκες εσύ το combo όλα σε ένα και σου λεγα εγώ! Πάλι κάτι θα σου έλειπε. Θα ασφυκτιούσες, θα πνιγόσουν, θα χανόσουν. Κι επειδή ένας -γελωτοποιός της τηλεόρασης, ο Τόκος αν δε κάνω λάθος- είχε πει ότι αγγίζεις την τελειότητα κι εσύ τον πίστεψες, λυπάμαι! Τίποτα δεν αγγίζει την τελειότητα, αντικειμενικά. Τώρα υποκειμενικά, αν ο ένας ή οι πολλοί των δικών σου standars ακροβατούν στο σχοινί της τελειότητας, εύγε! Αν μείνουν/τους αφήσεις να μείνουν, έχει καλώς. Αν, όμως, φύγουν/τους αφήσεις να φύγουν, και πάλι καλώς έχει. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, θυμάσαι; 

Η μαύρη γάτα