Πρωτομηνιά, πρωταπριλιά, πρωτοχρονιά; Κι όμως, ναι!

Το έθιμο της πρωταπριλιάς έχει ευρωπαϊκές ρίζες, αγαπητοί. Τουτέστιν, υπάρχουν δύο επικρατέστερες εκδοχές για τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο: βάσει της πρώτης, το έθιμο ανάγεται σε έναν λαό της βορειοδυτικής Ευρώπης, τους Κέλτες, οι οποίοι ήταν κυρίως ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος, λοιπόν, ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Καθώς, όμως, εκείνη την περίοδο τα ψάρια πιάνονταν δύσκολα, οι Κέλτες -όπως κι οι περισσότεροι ψαράδες- συνήθιζαν να λένε... ψέματα για τον αριθμό των  ψαριών που  έπιασαν. Έτσι, με τον καιρό η συνήθεια έγινε έθιμο! Η δεύτερη εκδοχή -η πιο βάσιμη ιστορικά- λαμβάνει χώρο στην Γαλλία και χρόνο τον 16ο αιώνα. Μέχρι το 1564, η 1η Απριλίου θεωρούνταν για τους Γάλλους κι η πρωτοχρονιά! Αυτό, όμως, άλλαξε όταν ο Κάρολος ο 9ος, αποφάσισε να καθιερώσει ως πρώτη του νέου έτους την 1η Ιανουαρίου. Κι επειδή, ως γνωστόν οι πολίτες δεν τα δέχονται πάντα όλα (ακούτε;!), μερικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν την 1η Απριλίου ως πρωτοχρονιά κι οι υπόλοιποι για να τους κοροϊδέψουν συνήθιζαν να τους στέλνουν πρωτοχρονιάτικα δώρα! Το πείραγμα αυτό, μετατράπηκε αργότερα σε έθιμο! Στην Ελλάδα τώρα, συνηθίζουμε να λέμε ψέματα -αθώα- , ενώ παλιότερα πίστευαν πως αν καταφέρεις να σε πιστέψουν, θα χεις καλή τύχη (μωρέ, λες;!)... 

Η 1η Απριλίου είναι η παγκόσμια ημέρα ψεύδους. Μπορείς να πεις όποιο ψέμα θες χωρίς να σ' ενδιαφέρουν  οι κυρώσεις. Κανείς δε θα σου ζητήσει τα ρέστα γιατί του είπες ψέματα κι όχι την αλήθεια. Οι περισσότεροι θα γελάσουν κι από πάνω- αν το αστείο σου δεν είναι χοντροκομμένο. Άλλοι θα εκνευριστούν και πάει λέγοντας. Τις υπόλοιπες μέρες, όμως, που δεν είναι επιτρεπτό να πεις/ακούσεις ψέματα, λες/ακούς περισσότερα από την πρωταπριλιά. Καμιά φορά, το καταλαβαίνεις κι εκνευρίζεσαι ενώ άλλες είναι τόσο τέλεια σχεδιασμένο που παρουσιάζεται σαν την πιο λογική αλήθεια. Ιδιαίτερα αν ο ψεύτης είναι καλός! Υπάρχουν άνθρωποι που αν και μπορούν και θέλουν να πουν ψέματα τους προδίδει το ίδιο τους σώμα, είτε αυτό είναι μια χαρακτηριστική κίνηση (ξέρω 'γω, λόξιγκας; ) είτε είναι η γλώσσα του σώματος. Παρόλ' αυτά συνεχίζουν να τα λένε ακάθεκτοι! Άλλωστε, η αλήθεια πονάει περισσότερο, δε λένε; Λένε, λένε!

Επειδή η αλήθεια τσούζει και τσουρουφλάει σαν αλάτι σε πληγή φτάσαμε να αποζητάμε τα ψέματα. Κι όταν τ' ακούμε αν και ξέρουμε ότι είναι ψέματα, να μην το αποκαλύπτουμε στον ψεύτη μας. Είναι που θέλουμε ν' ακούσουμε κι άλλα, γι αυτό... Αν πάλι, λέμε πως δεν μας αρέσουν τα ψέματα, ψευδόμαστε οι ίδιοι. Σε όλους αρέσουν τα ψέματα. Όχι βέβαια τα τεραστίων διαστάσεων, αλλά εκείνα τα λευκά, τα αθώα ακόμη και τα μικρά που μας εξυπηρετούν και μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση πολλές φορές. Για παράδειγμα, βαριέσαι να πας κάπου κι η δικαιολογία έτοιμη στο δεύτερο. Όταν οι δικαιολογίες υπερπηδούν την ταχύτητα της απόφασης ότι δε θέλετε να κάνετε κάτι, τότε να αρχίσετε να ανησυχείτε κι αυτό γιατί η συνήθεια είναι πανίσχυρη δύναμη και τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να την κουμαντάρουμε όπως θέμε. Το χειρότερο απ' όλα, όμως, είναι όταν ακούς μια αλήθεια και νομίζεις ότι είναι ψέμα κι όχι το αντίστροφο. Γιατί αν το ψέμα πολλές φορές δε μπορεί να αποδειχτεί, καμιά φορά δε μπορεί να αποδειχτεί ούτε κι η αλήθεια... 

Καλό μήνα της ψευτιάς να έχετε! Κι αν φοβάστε ότι θα μεγαλώσει η μύτη σας, μην ανησυχείτε. Δύσκολα ξεχωρίζεις ανάμεσα στο πλήθος όταν όλοι φοράνε το ίδιο ρούχο...

Η μαύρη γάτα