Κεντρικό νόημα στα δελτία "ειδήσεων" είναι και θα είναι και το βράδυ, οι παρελάσεις. Εκείνες που έγιναν κι εκείνες που δεν έγιναν/ ακυρώθηκαν. Σχόλια πολιτικών και μη πάνω στο "γιατί πρέπει να παρελαύνουν οι μαθητές κι οι στρατιωτικοί" θα σκάσουν το ένα πάνω στο άλλο για μια ακόμα φορά δίχως νόημα κι ουσία στην πλειοψηφία τους. Και λέω χωρίς νόημα κι ουσία γιατί η ουσία δεν βρίσκεται στην παρέλαση που ακυρώθηκε. Αλλά πού;

Μερικούς μήνες πίσω είχε συμβεί το ίδιο και το θέμα είχε παρασυζητηθεί. Δεν θα σταθώ στους λόγους που ακυρώνονται οι παρελάσεις των μαθητών. Αυτά θα τα ακούσετε, θα τα διαβάσετε ίσως και να τα συζητήσετε μεταξύ σας. Εμένα προσωπικά δεν με ενοχλεί που δεν έγιναν κάποιες παρελάσεις. Όχι γιατί απαξιώνω τον τότε αγώνα του '21. Φυσικά κι όχι. Κανένας αγώνας, ακόμη κι ο πιο μηδαμινός που εμείς δεν τον θεωρούμε αγώνα, δεν πρέπει να απαξιώνεται. Γιατί, όμως, να "αναγκάζονται" οι μαθητές να παρελαύνουν απ' τη στιγμή που δε το νιώθουν; Για τα περισσότερα παιδιά η 28η κι η 25η είναι γιορτές. 

Γιορτές σκέτο χωρίς το επίθετο εθνικές. Και για τα περισσότερα παιδιά γιορτή ισοδυναμεί με διακοπές και "χάνουμε μάθημα". Αφορμή για να γλιτώσουν λίγες ώρες σχολείου με πρόβες -είτε αυτές αφορούν την παρέλαση, είτε την γιορτή της προηγούμενης μέρας. Τα περισσότερα παιδιά επίσης, αρνούνται να συμμετάσχουν στην παρέλαση κι αν το κάνουν, δε συμβαίνει επειδή θυμούνται τους αγωνιστές του '21 και τους τιμάνε με την παρέλασή τους. Αν παρατηρήσετε καλύτερα, θα δείτε πως συνήθως το κύριο σώμα ενός σχολείου είναι λιγότερο απ' τα τύμπανα. Οκ, το δέχομαι, τα τύμπανα δίνουν το ρυθμό στο βήμα. So what? Πρέπει απ' τα 100 παιδιά τα 60 να ναι στα τύμπανα; Πάλι θα δεχθώ πως πρέπει να δίνεις στα παιδιά κάποιο έναυσμα αλλά  (γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά) γιατί να τ' αναγκάζεις; Γιατί, αν θεωρητικά η παρέλαση γίνεται μόνο εις μνήμην των αγωνιστών του '21, τι νόημα έχει να παρελάσει το κάθε σχολείο με τους μισούς μαθητές επειδή τους ανάγκασαν; 

Ακόμα κι η αποστροφή του κεφαλιού από τους επισήμους-ο-θεός-να-τους-κάνει, δεν δηλώνει την ουσία της παρέλασης. Απ' όσο θυμάμαι αυτό είναι παρέλαση, η θύμηση ενός αγώνα κι η τίμηση αυτού. Εμ, δεν είναι. Δεν είναι. Η παρέλαση ή θα γίνει και θα είναι αγώνας ποια θα είναι η νέα miss μαθήτρια ή δε θα γίνει με την δικαιολογία ότι σε μια ελεύθερη χώρα η αστυνομία περιφρουρεί τις παρελάσεις και οι πολιτικοί θα έπρεπε να λείπουν απ' την εξέδρα των επισήμων. Λυπάμαι αλλά λάθος τα μάθατε ή σας τα έμαθαν. Κανείς δεν αναγκάζει κανέναν να παρελάσει, ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε. Οι μαθητές το βλέπουν σαν καταναγκαστικό έργο κι ίσως είναι απ' τη στιγμή που δε το αισθάνονται. Όταν δεν αισθάνεσαι κάτι, το κάνεις; Γιατί, λοιπόν, να παρελάσεις; Γιατί να καταθέσεις στεφάνια; Γιατί να στρέψεις το κεφάλι στους επισήμους όταν μπορείς να μην τους δεις με την απουσία/αποχή σου; Είμαι σίγουρη πως αν η παρέλαση ήταν επιλογή, ελάχιστα σχολεία θα συμπλήρωναν έναν ικανοποιητικό αριθμό μαθητών. Αυτό σας στεναχωρεί; Σας προσβάλλει την εθνική σας ταυτότητα; Σας κάνει να νιώθετε ένοχοι που θέλετε η εθνική εορτή να είναι αργία για φάτε μπακαλιάρο; Η καταναγκαστική της φύση κι η εξέλιξή της σε πασαρέλα, δε σας κάνει να αισθάνεστε ένοχοι; 

Δεν στεναχωριέμαι όταν ακούω πως ακυρώθηκαν παρελάσεις, ούτε όταν βλέπω παραθυράκια να γεμίζουν και να σχολιάζουν τα γεγονότα. Στην τελική, ας παρελάσουν εκείνοι που πραγματικά το νιώθουν κι ας μην είναι μόνο τα σχολεία, οι πρόσκοποι κι οι στρατιωτικοί. Κι αν δεν παρουσιαστεί πάλι κανένας μην πληγωθεί η εθνική σας συνείδηση. Η ανθρώπινή σας συνείδηση να πληγωθεί με όλα τα υπόλοιπα πρέπει, όχι η εθνική. Γιατί μπορεί να είμαι Ελληνίδα, αλλά πρώτα απ' όλα είμαι άνθρωπος κι η ανθρώπινη ιδιότητα δεν διαχωρίζει ούτε έθνη ούτε κράτη. 

Η παρέλαση, είτε γίνει είτε όχι, δεν θα αλλάξει όσα γίνονται κι όσα έχουν σκοπό -άλλοι- να γίνουν. Με το να επικεντρωθούμε στη σημερινή μέρα και τις παρελάσεις της απλώς ξεστρατούμε τρόπον τινά απ' τα πιο καίρια συμβάντα. Αυτός να μας ανησυχεί. Αυτό...

*Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες.

Η μαύρη γάτα