Dial M for Murder( Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσης): review
Εδώ και καιρό έχω εγκαταλείψει τη συνήθεια να λιώνω με ταινίες. Βέβαια, με πιάνει κατά καιρούς και του δίνω και καταλαβαίνει. Αν εξαιρέσεις το συνήθειο που έχω να με παίρνει ο ύπνος 10-20 λεπτά προ του τέλους και να βλέπω την συνέχεια το επόμενο πρωί, καλά πάμε! Είπα, λοιπόν, χθες να βάλω να δω μια ταινία. Έφαγα 15 λεπτά να αποφασίσω πια κι άλλα 15 στο κατούρημα ώσπου ο κλήρος έπεσε στον Χίτσκοκ. Είχα φάει σκάλωμα μια περίοδο, του στιλ πώς γίνεται να μην έχεις δει Χίτσκοκ και κατέβαζα αβέρτα. Εντάξει, έχω δει την Ρεβέκκα και την Ψυχώ. Την τελευταία για την ακρίβεια, δεν είχα αφήσει την κολλητή μου να την δει γιατί την κοροΐδευα, όπως και την Καζαμπλάνκα -μεγάλη ιστορία. Το παράβλεψα κι επέλεξα το Dial M for Murder (imdb rate: 8,1/10). Μεταφορά θεατρικού, λέω, πόσο αστείο να ναι κι ας είναι του ΄54. Μη με παρεξηγήσετε, είμαι λάτρης του παλιού σινεμά. Μ' αρέσουν οι ασπρόμαυρες ταινίες κι οι "ποιοτικές" ατάκες του, αλλά καμιά φορά με πιάνουν τα γέλια λόγω εξέλιξης της τεχνολογίας. Δηλαδή, όταν είδατε στον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες το αίμα να πετάγεται πράσινο, δεν ξεραθήκατε; Όχι ότι η συγκεκριμένη είναι Η ταινιάρα, αλλά αυτή έχω ως γνώμονα. Τέλος πάντων, είπα να δω το Dial M for Murder και το 'δα. Ιδού το αποτέλεσμα:
Λίγα για την ταινία:
Με πρωταγωνιστές τους Ray Milland, Grace Kelly και Robert Cummings, ο Alfred Hitchcock σκηνοθετεί μία ακόμη ταινία τρόμου το 1954, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Frederick Knott. Η υπόθεση δε μπορώ να πω ότι είναι αρκετά κλασική, αλλά βασίζεται σ' ένα κλασικό μοτίβο: το τέλειο έγκλημα.
Ένας πρώην αστέρας του τένις, ο Τόνι (Ray Milland) σχεδιάζει τον τέλειο φόνο της γυναίκας του, Μάργκο, (Grace Kelly) όταν συνειδητοποιεί πως τον απατάει με τον παλιό Αμερικάνο συμμαθητή της, Μάρκ,(Robert Cummings) για να την κληρονομήσει. Όπως λέει κι ο R. Cummings, όμως, όταν γράφεις -σ' ένα μυθιστόρημα- το τέλειο έγκλημα δε σημαίνει πως μπορεί αυτό να επιτευχθεί και στην πραγματικότητα γιατί πάντα υπάρχει κάτι που δε μπορείς να προβλέψεις... Την συνέχεια μη σας την πω, να την δείτε!
Σαν είδος δε θα την χαρακτήριζα τρόμου. Περισσότερο προς μυστηρίου, μου πάει. Έχει αγωνία. Και το λέω εγώ αυτό, που βαριέμαι ΣΧΕΔΟΝ σε ΌΛΕΣ τις ταινίες! Πατάω την παύση για γρύλου πήδημα, ένα πράμα! Φυσικά και σε αυτή πάτησα την παύση, αλλά είχα αγωνία. Πριν την δω βέβαια, δεν είχα διαβάσει την υπόθεση κάτι που λειτούργησε υπέρ της. Περίμενα να δω την εξέλιξη γιατί αρχικά δεν καταλάβαινα τι ακριβώς παιζόταν. Η αγωνία δεν με εγκατέλειψε μέχρι το τέλος, μιας κι έχει ανατροπή. Δε ξέρω αν σας αρέσουν οι ταινίες με ανατροπές, αυτή σίγουρα έχει μια... τσαχπινιά τρόπον τινά. Μη περιμένετε να δείτε και την ανατροπή του The Life of David Gale αλλά είναι μια ευχάριστη νότα, στο "δράμα" της πρωταγωνίστριας.
Νομίζω θα την ξανά έβλεπα, αλλά όχι σύντομα. Συγκριτικά με την Ψυχώ την προτιμώ. Θα δω κι άλλες του Hitchcock κάποια στιγμή, πάντως - και θα σας ενημερώσω.
Επίσης, μου αρέσει να συγκεντρώνω αγαπημένες ατάκες από ταινίες. Από την συγκεκριμένη δε μπορώ να πω ότι μου έμεινε κάποια. Αγαπημένη σκηνή, όμως, σίγουρα ναι, κι αυτή είναι η τελική με τον αστυνομικό να χτενίζει το μουστάκι του. Αν και περίμενα να πεταχτεί ο Hitchcock από κάποια γωνιά , δεν έγινε. Βλέπετε είχε αυτό το "κουσούρι". Πάντα εμφανιζόταν στις ταινίες του έστω και στιγμιαία. Μεταξύ μας κι εγώ θα το 'κανα αν ήμουν στη θέση του! Στη συγκεκριμένη ταινία, εμφανίζεται σε μια φωτογραφία παλιών συμφοιτητών του Τόνι (Ray Milland). Όχι που θα το αμελούσε!
Αν, λοιπόν, έπρεπε να σας πω να δείτε ή όχι την συγκεκριμένη ταινία... η απάντηση θα ήταν ναι.
Έλα να βλέπω να δουλεύουν τα τόρρεντς!
Η μαύρη γάτα