Αυτό είναι ένα κατινίστικο ποστ, προειδοποιώ!
Αλλά δε μπορώ, ρε παιδιά, έχω εκνευριστεί τα μάλα. Γιατί καλή /χρυσή/ασημένια μου πρέπει να βγάλεις το άχτι σου στο μαλλί μου; Γιατί δηλαδή, τι σου κανα; Όχι, πες μου! Ή μάλλον, πείτε μου γιατί οι κομμώτριες όταν  πας και τους λες καθάρισμα θέλω μόνο ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΑ ΜΑΚΡΥΝΩ ΤΟΟΟΟΟΟΟΟΣΟ ΚΑΙΡΟ κάνουν του κεφαλιού τους και ξεσπάνε στο δικό σου κεφάλι; Μαλάκας είμαι που σε αποφεύγω τόσο καιρό δηλαδή; Καλά έκανα ένα διάστημα και κουρευόμουν μόνη μου. Σγουρά είναι, ποιος θα το καταλάβει; Κι είχα βρει την υγειά μου. Ε όχι, καλή μου, δεν έχω κόψει εγώ το πιστολάκι, τον αφρό και την λακ για να κάνω μια λιονταρίσια χαίτη επειδή εσένα σ' αρέσει το ψαλίδι. Κι εμένα μ΄αρέσει το φεγγάρι, με βλέπεις να το αρπάζω απ' τον ουρανό και να το κόβω κομματάκια; Δε με βλέπεις! Ε, κάνε κι εσύ το ίδιο! Σιχτίρι πια! Τα νεύρα μου.
Μαλλί είναι, θα μου πεις, και μεγαλώνει. Μωρέ θα μακρύνει, δε λέω. Αλλά άμα εγώ δε κάνω καλά τη δουλειά μου, θα ακούσω έναν εξάψαλμο σαν αυτό που έστειλε η Μόλι Γουέσλι στον Ρον όταν πήραν το  πειραγμένο Φορντ με τον Χάρι Πότερ! Του ελέους, δηλαδή! Αλλά βέβαια, στον πάπα και στις κομμώτριες δίνουμε το αλάθητο. Στα διάλα!
Α ρε καημένη Χαρά, τι τραβάς και το μαρτυράς.