Άκουγα το Η σκοτεινή μου πλευρά του Μ.Στρατή (ναι! Εγώ άκουγα Μύρωνα Στρατή!) και μου ρθε στο μυαλό η πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε τουλάχιστον έναν ακόμη εαυτό μέσα μας. Και λέω τουλάχιστον έναν γιατί κάτι αντίστοιχο είχε ο Δόκτωρ Τζέκιλ με τον Κύριο Χάιντ. Σίγουρα, όμως, υπάρχουν πολλά κομμάτια μέσα μας που ίσως και να μπορούσαν να σταθούν αυτόνομα δίχως να εξαρτάται το ένα απ' το άλλο. Κι αν το συγκεκριμένο μυθιστόρημα άνοιξε το δρόμο στην ψυχανάλυση και στην διπλή προσωπικότητα ας τους ενημερώσει κάποιος πως όλοι μας κρύβουμε -ενδεχομένως- λεπτεπίλεπτα εγώ αλυσοδεμένα μεταξύ τους ώστε να φτιάχνουν την αλυσίδα του εγώ που επιτρέπουμε να βγαίνει στην επιφάνεια. Αν πάλι, κάποια στιγμή αποφασίσουμε πως το παρόν εγώ δε μας βολεύει και τόσο, ένας άλλος κρίκος αλλάζει θέσεις με αυτόν για να μη σπάσει η αλυσίδα και ταυτοχρόνως κι εμείς. Κομμάτι μας δεν είναι κι αυτό; 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν περιθώρια για να επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Τούτοι είναι κάπως βαρετοί, νομίζω. Οι άλλοι, όμως, οι οποίοι είτε ξέρουν τον εαυτό τους είτε τον ψάχνουν ακόμα μεταλλάσσονται διαρκώς κατ' ανάγκη είναι κατά περίεργο τρόπο τρελοί και γνωστικοί μαζί. Δηλαδή; Θα αναφέρω ως παράδειγμα ένα περιστατικό που λογικά -πάντα- έχει συμβεί σε όλους: γνωρίζει κάποιον- με τον οποίο αναπτύσσεις  οποιασδήποτε φύσεως σχέση) και έχετε δέσει σαν το σιρόπι του μπακλαβά. Ξαφνικά, όμως, ένα βροχερό/ηλιόλουστο/χιονισμένο/εποχιακό τέλος πάντων πρωινό δεν τον/την αναγνωρίζεις. Έχει εμφανίσει μια πλευρά του εαυτού του που εσύ δεν είχες την τιμή έως τώρα να γνωρίσεις! The end. Τα επακόλουθα μη τα σχολιάσω. Το θέμα είναι, πως η πολυπλευρικότητα της προσωπικότητάς του, του επέτρεψε ή τον ώθησε, να φέρει στην επιφάνεια κάτι που είχε χαθεί στην άβυσσο της θάλασσας εντός του. Εδώ, οφείλω να σου αναφέρω/υπενθυμίσω πως ο άνθρωπος, που έχεις απέναντι σου, είναι ο ίδιος. Απλώς έχει επιλέξει να "λειτουργεί" με άλλες μπαταρίες για την ώρα ή  και για αρκετή ακόμη. Who knows?

Η αλήθεια είναι, πως τη στιγμή που ανακαλύπτουμε μιαν αλλαγή στον άλλον, αυτομάτως στρίβουμε τιμόνι. Καμιά φορά ντούκου και στο πεζοδρόμιο, καμιά φορά στο φανάρι, καμιά φορά καλύτερα. Όπως και να 'χει οι φωτεινές πλευρές -μας/σας/τους τείνουν να  γίνουν κάποια στιγμή σκοτεινές και τούμπαλιν - για να υπάρχει ισορροπία. Άλλωστε ποιανού του αρέσει να ζει στο σκοτάδι; 

Η μαύρη γάτα