Όλοι είχαμε στο σχολείο κάποιον καθηγητή που τον "μισούσαμε" γιατί μας είχε βάλει στο μάτι. Μερικά χρόνια αργότερα, τώρα δηλαδή, όχι τόσα πολλά ώστε να θεωρούμαι ραμολί αλλά ούτε και τόσα λίγα ώστε να κυκλοφορώ με σακίδιο Eastpack στην πλάτη -άδειο/γεμάτο- συνειδητοποιώ, ότι αυτή η έκφραση δεν έχει να κάνει τόσο με τον μαθητή, όσο με τον καθηγητή. Δηλαδή, αγαπητέ μαθητή, δε σ' έχει βάλει στο μάτι, απλώς έχει βγάλει το δικό του! Τι θέλω να πω;

Η πλειοψηφία των καθηγητών, δυστυχώς, δε ξέρουν γιατί βρίσκονται σε μία έδρα. Γνώσεις μπορεί να έχουν. Άλλωστε, τις γνώσεις μπορεί να τις αποκτήσει ο οποιοσδήποτε ακόμα και χρονοβόρα. Το να είναι άνθρωπος που έχει απέναντι του μικρούς ανθρώπους, όμως, ίσως και να ΄ναι κάτι που δε στο μαθαίνουν αλλά το έχεις μέσα σου. Κι όταν αναφέρομαι σε μικρούς ανθρώπους, δεν είναι η αναφορά μου μειονεκτική. Αντιθέτως, σχετίζεται με την ιδιότητα του μαθητή να είναι παιδί. Θυμάμαι μια φιλόλογο στο σχολείο, που είχε πει την εξής κουβέντα: Το παιδί είναι πηλός. Κι αν δεν είναι πηλός, τι είναι; Μη μου πείτε πως είστε ίδιοι με τους 17χρονους εαυτούς σας λίγα/πολλά χρόνια πριν, γιατί κανείς δεν είναι. Το 17χρονο εγώ μας είναι πιο ευάλωτο από την μετέπειτα μετάλλαξή του. Πολλοί καθηγητές, όμως, το ξεχνάνε αυτό λες και δε πέρασαν ποτέ οι ίδιοι από αυτό το στάδιο. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά σε όλους και συνοδεύονται από φράσεις τύπου  δε μ' άρεσε ποτέ το σχολείο, είμαι χαζός/δε καταλαβαίνω τίποτα/ εγώ φταίω, το Χ δεν είναι το μάθημά μου κ.ο.κ. Ας θυμίσει κάποιος, λοιπόν, στους καθηγητές πως ο ρόλος τους συμπεριλαμβάνει και το να κάνουν το μαθητή τους να αγαπήσει το μάθημά τους κι όχι μόνο. Μέσω ενός καθηγητή μπορεί να μάθεις 1002 πράγματα και προσοχή, να μην είναι όλα τους βαρετά! Ακούγεται σαν πρόκληση, έτσι; 

Δυστυχώς, δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για καθηγητές, όπως δε κάνουν όλοι για γιατροί, δημοσιογράφοι, πωλητές κλπ κλπ. Δε μπορεί ο καθένας να επιλέγει να γίνει δάσκαλος με κριτήρια τα οποία δε περιλαμβάνουν αγάπη για τα παιδιά. Αν δεν αγαπάς τα παιδιά, πώς θα τα συναναστρέφεσαι κάθε μέρα; Κι αν δε μπορείς να τα συναναστρέφεσαι πώς θα αγαπάς τη δουλειά σου; Κι αν δεν την αγαπάς, πώς θα την κάνεις καλά...; Φανταστείτε έναν καθηγητή, του οποίου δε του αρέσουν τα παιδιά, να βρίσκεται καθημερινά σε μία τάξη γεμάτη από αυτά ή να κάνει ιδιαίτερα/φροντιστήριο κλπ. Φανταστείτε τώρα εκείνα τα παιδιά που τον βλέπουν κάθε μέρα και μείνετε εκεί. Αν το αντέχετε, μπείτε στη θέση τους... Είναι σα να δουλεύεις μ' ένα αφεντικό που θες να σπάσει το πόδι του και να μείνει εκτός του χώρου για κανα δίμηνο! 

Η σχέση καθηγητή- μαθητή είναι τρόπον τινά ιερή. Κι αν υπερβάλλω ή νομίζουν μερικοί πως σιγά τι κάνει ένας καθηγητής, ας του πει κάποιος ότι κάνουν λάθος. Ο καθηγητής, αγαπητοί μου, εμπνέει. Δεν διδάσκει -μόνο-, εμπνέει. Κι η έμπνευση τη σήμερον ημέρα σπανίζει....

Βέβαια, ας μη δίνουμε παπική ιδιότητα στους μαθητές. Καλά διαβόλια είναι και του λόγου τους! Όταν, όμως, το παιδί έχει όρεξη και θέλει να μάθει ή να βοηθηθεί πρέπει να κολλάνε κι οι δύο. Ποιος παραμένει σε μία σχέση όταν δε του ταιριάζει ο άλλος; Κι αν δε μπορείς να "χωρίσεις" στο σχολείο, στα χωράφια της παραπαιδείας μπορείς να το κάνεις ελεύθερα. Όχι μόνο επειδή υπάρχει κι ένα χρηματικό αλισβερίσι στην υπόθεση, αλλά επειδή δε βοηθιέται κανείς απ' τους δύο: ούτε ο μαθητής, ούτε ο ίδιος ο καθηγητής που ή δεν καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά ή ακόμη χειρότερα στηρίζει την διδασκαλία του σε μία πελατειακή σχέση και κάνει πως δε καταλαβαίνει... Ο καθηγητής είναι σαν τον γιατρό μερικές φορές: αν κάτι σου βρωμάει, ζητάς και μία δεύτερη γνώμη. Τι έχεις να χάσεις; 

Για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, δεν είμαι ειδήμων, ούτε έχω την πολυετή εμπειρία ως εκπαιδευτικός, απλώς ίσως το νεαρό της ηλικίας μου με αφήνει να τα βλέπω λίγο πιο χαλαρά τα πράγματα κι ίσως ελαφρώς αποστασιοποιημένη. Προσπαθώ να κρατάω μια ισορροπία απέναντι στους μαθητές μου και να γίνεται το μάθημα όσο πιο ευχάριστα μου επιτρέπεται από το ριμαδιασμένο αναλυτικό πρόγραμμα, που πρέπει κακήν κακώς να ακολουθώ κατά κάποιο τρόπο, έστω και σα παραπαίδι της παραπαιδείας. Το να βγάλω τα νεύρα μου ή τα οποιαδήποτε προβλήματα ή ακόμη χειρότερα τα κόμπλεξ μου πάνω στο παιδάκι του οποίου οι γονείς με πληρώνουν για να το βοηθήσω δε θα μου τα λύσει. Αντιθέτως...

Αν λοιπόν, είσαι καθηγητής και δε σου αρέσει αυτό που κάνεις ή άλλαξε πλεύση, πανιά και καπετάνιο ή προσπάθησε περισσότερο. Κι αν είσαι μαθητής, δείξε λίγο σεβασμό στον κόπο του καθηγητή σου, μόνο που αν δε σε ικανοποιεί η προσπάθειά του, να είσαι σίγουρος πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να σε βοηθήσει καλύτερα απ' τον προηγούμενο.

Αυτά από εμένα, τη γρουσούζα. 

Η μαύρη γάτα

Υ.Γ. Μη βγάλετε το άχτι σας στην ταραμοσαλάτα φέτος την Καθαρά Δευτέρα, γιατί θα σας πουν ερίφια, εριφάκια.