Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια τη φράση μου "θυμάμαι εκείνα που πρέπει να ξεχνάω και ξεχνώ εκείνα που θέλω να θυμάμαι". Βαθυστόχαστη ή όχι, ρεαλιστική ή μη, τη θυμάμαι για τον απλούστατο λόγο πως από τη στιγμή που την είπα την βρίσκω μπροστά μου να πραγματοποιείται. Φυσικά, όπως μπορείτε να υποθέσετε- καταλάβετε, ήθελα να ξεχάσω τα μάλα κάτι- κάποιον- κάπου και δε μπορούσα. Και φυσικά, όπως πολύ σωστά θα υποθέτετε για μια ακόμη φορά, υπήρξαν κι άλλες ανάλογες στιγμές- καταστάσεις- γεγονότα που είτε ήθελα να ξεχάσω είτε να θυμάμαι αλλά κυρίως να ξεχάσω. Ο εγκέφαλος, αγαπητοί, παίζει περίεργα παιχνίδια. Και δυστυχώς δεν είναι στο χέρι σου να επιλέξεις τι θα αποθηκεύσεις στον σκληρό σου δίσκο!

Δεν είναι μόνο η αδυναμία του να επιλέξεις τι θα αποτυπωθεί στην κάρτα μνήμης σου, είναι η τάση που έχεις να επιμένεις να θυμάσαι - πολλές φορές άθελα, άλλες ηθελημένα- όλα εκείνα που διακαώς επιδιώκεις να διαγράψεις και δεν βρίσκεις να πατήσεις το delete. Τούτο νομίζω, είναι πιο δύσκολο απ' οποιαδήποτε προσωπική μνημονική σου υποανάπτυκτη ικανότητα. Είναι που δε μπορείς να το-σε ελέγξεις, είναι που γουστάρεις να βασανίζεις τον εαυτό σου λίγο παραπάνω απ' όσο πρέπει κι όσο αντέχει, είναι που χάνεις λίγο την μπάλα στο ίδιο σου το γήπεδο...

Η ανάμνηση είναι από τα πιο ωραία πράγματα. Το πιστεύω. Αν μη τι άλλο, αυτή κι άλλες πολλές, μένουν να θυμάσαι από περιόδους της ζωής σου. Άλλες τις σκέφτεσαι και γελάς, με άλλες νευριάζεις και μ' άλλες κωλοχτυπιέσαι που δε μπορείς να τις αλλάξεις, είτε για να πάρεις το αίμα σου πίσω είτε γιατί σου άφησαν ουλές. Και να ταν μόνο οι ουλές! Η συγκεκριμένη κατηγορία αναμνήσεων, οι αναμνήσεις-ουλές, διαθέτουν ένα μηχανισμό αυτοκαταστροφής: τροφοδοτούνται με το αλάτι που ρίχνουν οι ίδιες στις πληγές -κλειστές ή ανοιχτές- με συνεργό εσένα. Κι αντί να καταστρέφονται οι ίδιες, το βάρος πέφτει στον εαυτό σου, εξ' ου κι αυτοκαταστροφικές μιας και σου ανήκουν. Και το αλάτι δεν τελειώνει ποτέ! Οι αναμνήσεις- ουλές έχουν την τάση να μας δημιουργούν πλαστές ανάγκες. Κάτι σαν την διαφήμιση ένα πράμα! Νομίζεις πως νοσταλγείς - ποιον άλλο ρόλο να επιτελεί μία ανάμνηση;- παρελθοντικές "καταστάσεις" που φυσικά και δεν πρέπει. Αυτό μπορεί να γίνει για πλείστους λόγους: μπορεί να μην έχεις μπει σ' ένα νέο κύκλο, μπορεί η ζωή να έχει πατήσει παύση εκείνο το διάστημα και τίποτα να μην προχωράει, μπορεί να φοράς τη μαύρη σου μάσκα απ' το καλημέρα μέχρι το καληνύχτα, μπορεί..., μπορεί..., μπορεί... Τι κάνεις τότε; Όπου τότε βάλε τη στιγμή της συνειδητοποίησης που σου ουρλιάζει μέσα απ' το μεγάφωνο να ξυπνήσεις και να μη νοσταλγείς, να πάψεις οποιαδήποτε διεργασία που σου προκαλεί το ακριβώς αντίθετο του εγκεφαλικού οργασμού. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, της απαντάς εσύ.

Δε χρειάζεται να ξεχάσει κανείς για να πάψει να νοσταλγεί. Ούτε καν να πάψει να νοσταλγεί δε χρειάζεται. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που θα τους ρωτήσεις αν θα άλλαζαν κάποιο απ' τα γεγονότα του παρελθόντος θα σου απαντήσουν αρνητικά. Το παρελθόν μας κάνει αυτό που είμαστε στο παρόν και το παρόν με τη σειρά του θα καθορίσει το μέλλον. Η αποδοχή, στην οποία αναφέρθηκα εκτενώς σε προηγούμενη ανάρτηση, δεν αφορά μόνο τον εαυτό μας ή τους άλλους: Η αποδοχή του παρελθόντος που δεν είναι πια παρόν, είναι καμιά φορά δυσκολότερη πράξη από εκείνη που απαιτεί καθημερινή άσκηση δύναμης ενώπιον του καθρέπτη. Ίσως είναι κι αλληλένδετες μεταξύ τους τούτες οι δυο, ίσως κι είναι η μία πιο σημαντική απ' την άλλη. Όπως και να 'χει, η ανάμνηση είναι για κορνίζα κι όχι για τη Λίζα! Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα σας τυραννήσει μία οποιαδήποτε φύσεως ανάμνηση, κατά προτίμηση αρνητική, βάλτε την στην άκρη, πιάστε την απ΄το χέρι και τοποθετήστε τη στο κορνιζένιο της κλουβί. Δική σας θα ' ναι και πάλι κι ας είναι στο περιθώριο. Άλλωστε πρέπει να κάνει κανείς χώρο για νέες αναμνήσεις, δε νομίζετε; Κι είναι κριμά να έχει φουλάρει το φλασάκι τη στιγμή που το χρειάζεσαι.... 

Η μαύρη γάτα