Αποδοχή. 

Μία απ' τις πολλές λέξεις που μας κυνηγάει. Αν όχι όλους, τους περισσότερους. Από τα παιδικά χρόνια μέχρι τα τελευταία με ενδιάμεσο το Facebook και τα αιτήματα "φιλίας" του. Γιατί μας νοιάζει, όμως, τόσο πολύ η γνώμη των άλλων; 

Η αποδοχή νομίζω έχει βαθιές ρίζες. Τόσο βαθιές που είναι συνυφασμένες με την ίδια μας την φύση, ίσως και με την προσωπικότητά μας. Φαντάζομαι πως ακόμη κι οι προϊστορικοί άνθρωποι είχαν την φοβία της αποδοχής μέσα τους. Όχι στο βαθμό που κυριαρχεί σήμερα, αλλά σίγουρα θα ενδιαφέρονταν κι αυτοί με τον δικό τους αντίστοιχο προϊστορικό τρόπο. Άλλωστε η αποδοχή δεν είναι τίποτα από έναν ποικιλόμορφο φόβο. Κι όταν οι φόβοι σου αλλάζουν μάσκες συνεχώς, αδυνατείς να τους αναγνωρίσεις...

Η ανάγκη να σε αποδεχτούν οι άλλοι είναι τόσο μεγάλη όσο και το μέγεθος του φόβου να μην σε αποδεχτούν. Είτε επειδή το ναι ακούγεται καλύτερα από το όχι, είτε επειδή ψοφάς για μία... έγκριση. Το να θες να σε αποδεχτούν οι δικοί σου άνθρωποι, δεν φαντάζει τόσο κακό όσο το να θες να συμβεί το ίδιο από μια ομάδα αγνώστων. Ο πόλεμος των like συναγωνίζεται εκείνων του πόλεμου των άστρων. Κι  αν νομίζεις πως δεν υπάρχει Darth Vader  σε αυτόν, είσαι γελασμένος! Αν ο αριθμός των like που δεχτείς, είτε αυτό αφορά μια φωτογραφία σου, είτε μια δραστηριότητά σου, είτε μία άποψη που παρουσιάζεις ως δική σου γιατί σου αρέσει/εκφράζει/ θα σε κάνει να φανείς βαθυστόχαστος κι άλλα τέτοια συναφή, δεν σου αρέσει, τότε έρχεται ο γλυκός...Darth Vader κι εσύ άντε να βρεις το φωτόσπαθο σου και τον Master Yoda να σε συμβουλέψει. Μα γιατί δεν αρέσει; Μήπως να το διαγράψω; Μήπως δεν έπρεπε να το είχα βάλει καθόλου; Τέτοια ερωτήματα κι άλλα πολλά τυλίγουν σε ομίχλη το μυαλουδάκι σου κι ο στόχος έχει επιτευχθεί: δε σε αποδέχονται όλοι! So what?

Ειλικρινά, δε ξέρω ποιο είναι πιο άσχημο: Να τρέμεις την μη έγκριση των γνωστών- άγνωστων για ό, τι κι αν κάνεις ή των πραγματικά γνωστών που αλληλεπιδράς μαζί τους καθημερινά στον πραγματικό κόσμο; Η ιδέα που κατοικοεδρεύει στα εγκεφαλικά σου κύτταρα " αν δε με αποδέχονται οι δικοί μου άνθρωποι, πώς να με αποδεχτώ εγώ;" καταλαμβάνει όλο και περισσότερα τετραγωνικά μέτρα χωρίς φυσικά να πληρώνει το απαιτούμενο ενοίκιο. Κι εσύ σαν καλός σπιτονοικοκύρης να την πετάξεις έξω κλοτσηδόν, της την χαρίζεις όλο αυτόν τον καιρό ακόμη κι αν έχει καβαλήσει μήνες ολόκληρους, για να μην πω χρόνια...   Ο φόβος αυτός, νομίζω, είναι απόλυτα εύλογος. Άλλωστε απ' την πρώτη στιγμή που αρχίζουν τα "επιτεύγματά" μας, ζούμε για το μπράβο των δικών μας. Η πρώτη σου λέξη, η πρώτη σου προσπάθεια να σταθείς ως δίποδο, ο πρώτος σου έλεγχος, ο πρώτος σου γκόμενος/ γκόμενα της αρεσκείας τους, το πρώτο μάθημα στο πανεπιστήμιο, το πρώτο σου πτυχίο και πάει λέγοντας... Οι περισσότεροι γονείς για αυτά ζούνε. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι που ό, τι κι αν κάνεις ποτέ δεν τους είναι αρκετό. Τότε τι κάνεις; Θρέφεις καθημερινά 800 φορές τη στιγμή τον φόβο σου, αφήνοντας τον να κυριαρχήσει πάνω σου σαν άπληστος βασιλιάς. Με πόσες σημαίες, σύμβολο της κυριαρχίας του, θα αφήσεις να σε τρυπήσει ο ίδιος σου ο εαυτός..; Κι είναι κι οι φίλοι ή Ο φίλος/ Η φίλη που καμιά φορά δεν αποδέχονται την διαφορετικότητά που κρύβει ο καθένας μέσα μας. Γιατί αυτό που αποζητούμε εκ βαθέων να αποδεχτούν οι άλλοι είναι είναι εκείνο το στοιχείο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε ακόμη κι απ' το δίδυμο αδελφό - αν έχουμε. Ποιός θα ήθελε να ζει, όμως, σ' ένα κόσμο κλώνων; 

Λένε πως αν δεν αποδεχτούμε εμείς, οι ίδιοι τον εαυτό μας, δε θα μας αποδεχτούν κι οι άλλοι. Υπάρχουν φορές, όμως, πως ούτε κι αυτό συμβαίνει. Ε και; 

Την επόμενη φορά που θα σου κάνει αίτημα φιλίας ο εαυτός σου, μην το σκεφτείς. Απλά αποδέξου τον! 

Και να θυμάσαι πως το ασχημόπαπο δεν έγινε κύκνος μόνο επειδή, αποδέχτηκε την ασχήμια του. Ήταν πάντα κύκνος...

( He would never became vain or conceited, and would always remember how it felt to be despised and teased, and he was sorry for all the creatures who are treated merely because they are different from those around them...)

Επειδή κι εγώ μια ζωή γρουσούζα ήμουν... νιαααρρρ! 

Η μαύρη γάτα