- Μαμά/ Γιαγιά/ Θείε, θα μου πεις ένα παραμύθι;
-Μια φορά κι ένα καιρό, σε μία πόλη τόσο κοντινή όσο η ανάσα σου, ζούσε μία άνεργη κι ένας άνεργος που δε μιλούσαν ούτε το πρωί, ούτε το μεσημέρι. Το βράδυ δε, έπιναν νερό δίπλα- δίπλα, ενίοτε σφηνάκια όταν είχαν πάρει το επίδομα. Και η άνεργη μετανάστευσε κι ο άνεργος μετακόμισε κι άλλαξε η ζωή τους, όχι τόσο πολύ όσο θα 'θελαν, κι έζησαν αυτή νορμάλ κι εμείς... νορμάλ. Καληνύχτα, παιδί μου.
- Καληνύχτα μαμά/ γιαγιά/θείε.
Από τότε που η τέχνη άρχισε να αναπαριστά τον κατά φαντασίαν ασθενή, συγγνώμη την κατά φαντασίαν ζωή γεννήθηκε ένα ακόμη πρόβλημα: η ονειροπόληση άνευ ορίων και η προσπάθεια ταύτισης της με την πραγματικότητα. Και δώσ' του η λογοτεχνία ανά αιώνες και δώσ' του ο κινηματογράφος και δώσ' του ο θείος Γουόλτ (βλ. Ντίσνεϋ), άντε να δώσει και κανάς πίνακας και πάρε μηδέν ή μάλλον τα πέντε, εκάστοτε τα τρία ή το ένα- πες το όπως θες...

Προς τι το παραλήρημα; Να εξηγήσω: Ήταν η τηλεόραση ανοιχτή κι έπαιζε εκείνο το σίριαλ στο μέγκα, που δε ξέρω το όνομα του κι είναι μια τρελή οικογένεια που έχουν μπλέξει τα μπούτια τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πέτυχα, που λέτε μια σκηνή, που μία εκ των πολλών πρωταγωνιστών τα βροντάει και φεύγει και τρέχει ο καλός της από πίσω να την σταματήσει. Όχι, πείτε μου, πόσες φορές σηκώνεσαι και φεύγεις και ο άλλος σου φωνάζει να μη το κάνεις ενώ όλα γύρω σου κινούνται σε slow motion. Εγώ μία motion ξέρω πάντως, την amita! Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλες οι ταινίες τα ίδια χαρούμενα χάπι εντ/ του γκουντ του μπι τρου έχουν. Και στη λογοτεχνία μια απ' τα ίδια, μόνο που εκεί έχουμε που και που κανένα θάνατο να χωρίζει το τέλειο ζευγάρι που αν δεν τους χτύπαγε η αρρώστια την πόρτα θα ζούσαν κι αυτοί το χάπι έβερ άφτερ τους. Κρίμα! Για να μην σχολιάσω τον θείο Γουόλτ, που εμείς τα κοριτσάκια του χουμε ιδιαίτερη αδυναμία! Μα κι αυτός, έπρεπε να παρουσιάσει την μικρή γοργόνα, Ντόρα η εξερευνήτρια; Δε του 'πε κανείς πως ο πρίγκιπας παντρεύτηκε άλλη και η δικιά σου απεβίωσε εις τας ανωτέρας ή κατωτέρας- πες το όπως θες...

Γαμώτο, πάλι με την παντόφλα βγήκα!

Μην παρεξηγηθώ. Το ευτυχισμένο τέλος είναι κάπως βαρετό για τα γούστα μου, όπως κι ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο ή τους τέσσερις σούπερ ντούπερ τροχούς. Αλλά την ταινία με το ευτυχισμένο τέλος θα την δω και το κινούμενο που η πεντάμορφη παντρεύεται το λιονταρόμορφο Κουάσι(μοδο)  θα το δω και το βιβλίο με το επιστημονικής φαντασίας τέλος θα το διαβάσω και θα κλάψω και θα δακρύσω και θα σιχτιρίσω που δε βγω από την ίδια σελίδα κι εγώ με τον "καλό/κακό" μου. Αλλά είναι να μην αναθεματίζεις που δε συμβαίνουν τέτοια στη -μη- πραγματικότητά σου; Είναι; Απάντα κι εδώ όπως θες...

Όπως και να απαντήσεις πάντως, δε θ' αλλάξει κάτι. Η ονειροπόληση, που λέτε, δε κάνει κακό. Η overdose, όμως, κάνει. Αν ξεχωρίζεις τα -μη- διακριτά της όρια, το χεις. Αν όχι, όμως... το χάνεις! Και ποιος φταίει, άμα το χάσω, κυρία; Εσύ φταις, παιδί μου, που βλέπεις πολλές ταινίες και νομίζεις πως ζεις και συ σε μία τέτοια. Ξύπνα καλό μου, ξύπνα χρυσό μου, ξύπνα βούρλο μου! Μήπως δεν είναι και η μη-ταινία ζωή σου τόσο άσχημη τελικά; Μήπως; Ε, και αν είναι... κάποια στιγμή θα στρώσει και μετά θα τσαλακώσει και μετά θα ξανασιδερώσει εσύ σα καλό άντρωπο! Και να υπενθυμίσω εδώ προ του τέλους, πως αν οι ταινίες κι όσα εκείνα σε κάνουν να αναθεματίζεις την πραγματική σου ζωή ήταν όπως αυτή, δε θα τις έβλεπες. Ίσως και να μην υπήρχαν. Ποιός ξέρει;
Τώρα τι να σας πω; Αν όντως ζείτε εκεί μέσα τουτέστιν έχετε την δουλειά, τα λεφτά, την οικογένεια, τα γαμάτα πεθερικά και την γκόμενα/παίδαρο και τον σκύλο/γάτα( αυτό, αυτό, αυτό!)/ χάμστερ, εύγε! Και στα δικά μας, οι ονειροπόλες! 

Νιααααρρρ (γιατί νομίζω είναι εποχή ζευγαρώματός μου -ή πέρασε;!)!