Δεν βρέχει πάντα στον ουρανό μας, αγάπη μου.
Ακούγοντας στο ράδιο το διαχρονικό Love hurts των Nazareth, έπιασα τον εαυτό μου να φλερτάρει ασύστολα με τα αν που προανέφερα. Τελικά η συνήθεια είναι πανίσχυρη (στα αν πήγαινε αυτό)! Και μέσα σε όλα τα αν που μπορούν να χωρέσουν σ’ ένα κεφάλι - και πιστέψτε με μπορούν να χωρέσουν πολλά- καρφώθηκε ένα στο μυαλό μου. Όχι, δεν αναφέρομαι στο αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν, αλλά σε ένα άλλο αν που θεωρώ πως μας ταλανίζει όλους, αν εξαιρέσεις ένα μικρό ποσοστό. Νομίζω είναι εμφανές σε ποιο αν αναφέρομαι, το μαρτύρησα στην αρχή – δεν άντεξα.
Καμιά φορά όταν βλέπεις γραμμένο κάτι – από ‘σενα- ξορκίζεις κι ένα φόβο σου κατά κάποιο τρόπο. Πονάει όντως η αγάπη, λοιπόν;
Το τραγούδι που προανέφερα είναι απόλυτο. Οι στίχοι του δηλαδή αυτό δείχνουν. Κατά πόσο, όμως, ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα;
«Love hurts, Love scars, Love wounds and marks
Any heart not tough or strong enough
To take a lot of pain, take a lot of pain
Love is like a cloud, it holds a lot of rain
Love hurts, Ooo-oo Love hurts...»
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για πολλά, ακόμα και για να πονάει. Συμβάντα μας αφήνουν σημάδια, καμιά φορά ανοιχτά θέματα για πολλούς και διάφορους λόγους. Μπορεί εμείς οι ίδιοι να γυρνάμε πίσω, μπορεί κι άλλοι να ρίχνουν αλάτι στις πληγές μας. Όπως και να ‘χει, όλοι έχουμε από μία ιστορία που ή αποφεύγουμε να την αναφέρουμε ή όταν την λέμε σε κάποιον τρίτο είναι εμφανές τι μας έχει προκαλέσει ή μας προκαλεί ακόμα. Πιστεύω, όμως, πως ό, τι μας ‘έρχεται’, είναι όσο μπορούμε να αντέξουμε. Ό, τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό, άλλωστε. Η αγάπη μπορεί να μοιάζει μ’ ένα σύννεφο που κλαίει συνεχώς, μα τα σύννεφα δε βρίσκονται μόνο στον ουρανό όταν πρόκειται να βρέξει. Αλλάζουν σχήματα και χρώματα σαν τις διαθέσεις. - Δεν βρέχει πάντα στον ουρανό μας, αγάπη μου.
«...I'm young, I know, But even so
I know a thing or two - I learned from you
I really learned a lot, really learned a lot
Love is like a flame It burns you when it's hot
Love hurts, Ooo-oo Love hurts...»
Συνήθως τέτοια ερωτήματα, ερωτήματα που δεν βρίσκεις μια απάντηση σίγουρη, να σε ικανοποιεί, απασχολούν ανθρώπους δίχως λιμάνι. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται η φράση που μόλις χρησιμοποίησα, ισχύει. Εκείνος που πλέει σε πελάγη ευτυχίας και δεν είναι ένας συνηθισμένος αιθεροβάμων που παρατηρεί απλώς τα σύννεφα να αλλάζουν σχήμα, δε θα αναρωτηθεί αν πονάει ένα τέτοιο συναίσθημα, γιατί πολύ απλά δε πονάει. Εκείνος, όμως, που νιώθει μια άβυσσο από κάτω του να τον προσκαλεί μέρα με τη μέρα όλο και πιο συχνά , δεν βλέπει μπροστά του. Όχι γιατί ο έρωτας είναι τυφλός – κι άλλο κλισέ- αλλά γιατί πάντα όταν αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη κατάσταση οποιασδήποτε φύσεως τείνουμε να βλέπουμε με απαισιοδοξία τα πράγματα. Κι αν θεωρείτε ότι υπερβάλλω, θυμηθείτε πότε νιώσατε κάτι ανάλογο... Αν δε μπορείτε είστε τυχεροί... ή μήπως άτυχοι;
Η κάθε σχέση μας μαθαίνει κι από κάτι. Η ίδια η σχέση κι ο άνθρωπος που επιλέξαμε να είμαστε μαζί του ένα διάστημα. Το τέλμα της, όμως, πολλές φορές μας μαθαίνει περισσότερα – κυρίως για τον ίδιο τον εαυτό μας. Και τούτα που μαθαίνεις, όσο κι αν έχεις υποφέρει, γιατί ο πόνος αν μη τι άλλο είναι υποφερτός όσο κι αν δε το νιώθεις εκείνη τη στιγμή, είναι πιο σημαντικά. Επειδή, όμως, η φωτιά μπορεί να σε κάψει ακόμα κι όταν σβήσει γιατί μπορεί να έχουν μείνει κάρβουνα ακόμη, σε καλεί, σε αναγκάζει να μάθεις ακόμη περισσότερα. Κι αν η άγνοια είναι ευτυχία, όπως μου είχε πει κάποιος, κάπου, κάποτε, η γνώση είναι δύναμη.
«...Some fools think of happiness, blissfulness, togetherness
Some fools fool themselves, I guess
They're not foolin' me
I know it isn't true I know it isn't true
Love is just a lie made to make you blue
Love hurts, Ooo-oo Love hurts...»
Ο πόνος μου βιώνουμε μπορεί να ‘ναι τριών ειδών: σωματικός, ψυχικός και ψυχοσωματικός. Ο τελευταίος είναι τρόπον τινά ουτοπικός. Ο ψυχικός απ’ την άλλη, δεν μπορεί να αντισταθμιστεί με τον ισχυρότερο πονοκέφαλο ή πονόδοντο, γιατί δεν υπάρχει εγκεκριμένο φάρμακο που θα επιφέρει τη λύτρωση. Η λύση είναι μέσα μας. Όσο ενοχλητικό και μαζοχιστικό μπορεί να είναι μία εσωτερική ανασκαφή, άλλο τόσο και παραπάνω μπορεί να είναι η ανακούφισή της. Βέβαια, εκείνες τις στιγμές, το χρώμα που κυριαρχεί είναι το μαύρο κι η πλήρης απαισιοδοξία, αλλά δε νομίζω να κατάφερε κανείς ποτέ τίποτα έτσι. Το να βλέπεις τα πράγματα πιο θολά και πιο σκούρα απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα δε βοηθάει κανέναν, ούτε καν εσένα τον ίδιο. Κανείς δεν αμφισβητεί τον πόνο σου, το πληγωμένο εγώ και τα τσαλαπατημένα σου αισθήματα. Αυτό είναι δεδομένο. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν έτσι κάποτε. Ούτε και θα ‘ναι πάντα. (Μεταξύ μας κι εγώ αυτό θέλω να πιστεύω.)
Το τι νιώθουμε δεν είναι ψέμα. Το ψέμα μπορεί να ‘ναι λόγος, μπορεί μία κίνηση επίσης να ‘ναι ψεύτικη, ένα συναίσθημα, όμως, ποτέ.
Το αν πονάει τελικά ή όχι δε ξέρω. Ξέρω, όμως, πως ένα απόλυτα ποιοτικό, καθαρό κι έντονο συναίσθημα, σου αφήνει στοιχεία του, είτε θετικά είτε αρνητικά. Η αποδοχή τους είναι ίσως κι η μόνη μετρήσιμη λύση. Ο άνθρωπος που αγάπησε κάποτε φαίνεται, όπως κι εκείνος που δεν αγαπήθηκε ποτέ. Μπορώ να φανταστώ σε ποια κατηγορία δε θα ήθελε κανείς να βρίσκεται...
Βαρέθηκα να το ακούω.
Η μαύρη γάτα