Ο χρόνος που σπαταλάμε – γιατί περί σπατάλης πρόκειται- στην ανάλυση καταστάσεων που είναι υπερβολικά πιθανό να μη συμβούν ποτέ, είναι υπέρογκος. Ο χρόνος που επίσης σπαταλάμε αναλογιζόμενοι λόγια, πράξεις και καταστάσεις που έχουν ειπωθεί κι έχουν συμβεί είναι επίσης υπέρογκος. Τότε γιατί το κάνουμε;

Νομίζω, είναι στη φύση του ανθρώπου να αναρωτιέται. Τα γιατί , τα πότε και τα πώς είναι συνυφασμένα με την ίδια μας την ύπαρξη. Αλλά αν οι αναρωτήσεις μας έπαιρναν απάντηση, κυρίως εκείνη που ποθούμε – διακαώς; - θα ήταν κάτι το αφύσικο. Αφύσικο γιατί, ποτέ δε γίνεται κάτι όπως το σχεδιάζουμε ή το περιμένουμε. Δεν είναι τυχαία η ρήση ‘όταν κάνεις σχέδια, ο θεός γελάει’. Παρ’ όλ’ αυτά, εμείς καθόμαστε και αναρωτιόμαστε χίλια δυο που δε χωρούν στο κεφάλι μας! Να ‘χε κι αποτέλεσμα, καλά θα ‘ταν. Αμ δε...

Μια υπόθεση, έχει πάντα μια πιθανή απόδοση. Συμπέρασμα: Η υπόθεση είναι μια χαμένη υπόθεση. Ακόμη κι αν το γνωρίζουμε αυτό, συνεχίζουμε να αναλωνόμαστε σε συνεχείς υποθέσεις. Αν, αν, αν. Τα συσσωρευμένα αν προκαλούν πονοκέφαλο. Έναν πονοκέφαλο που δεν περνάει παρά μόνο με το αντιφλεγμονώδες συμβάν που απαντάει στο αν μας. Κι όταν το συμβάν πραγματοποιηθεί, τότε αντιλαμβανόμαστε πως ό, τι είχαμε σκαρφιστεί ήταν άσκοπο. Κανείς δε θα σου επιστρέψει το χρόνο που εξάτμισες μιας κι ο χρόνος μοιάζει να ‘ναι σαν το νερό: είναι άφθονος (τουλάχιστον ακόμη), είναι ζωτικό στοιχείο διαβίωσης και δεν μας επαρκεί ποτέ. Κάπως έτσι πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε: σαν κάτι πολύτιμο – γιατί είναι.

Βέβαια, η θεωρία είναι καλή, αλλά ως γνωστόν στην πράξη ξεχνάς όσα έχεις θεωρητικά μάθει. Κι είναι κρίμα, όμως τι να κάνεις; C’ est la vie, που λένε κι οι Γάλλοι.
Τι λέω εγώ;
- Νιαααρρρ!

* Ακούστε το τραγούδι, αξίζει. Άλλωστε ο στίχος '...αν δεν ήταν η βρύση τόσο παν...' νομίζω ταιριάζει γάντι!