Σίγουρα, όταν γράφεις κάτι, σε κάποιον απευθύνεσαι. Πάντα υπάρχει ο υποθετικός αναγνώστης, ακόμα κι όταν αυτός είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Σκοπός ενός κειμένου είναι να διαβαστεί, όπως και σκοπός μιας σκέψης που αποτυπώνεται στο χαρτί είναι να τη μοιραστείς, να δεις αν υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται όπως εσύ ή, στο φινάλε, αν έχεις δίκιο.
Όσο για την έμπνευση... Εγώ προσωπικά δε γράφω, ούτε ασχολούμαι με κάποιο είδος τέχνης ή καλλιτεχνικής έκφρασης, οπότε δεν ξέρω ακριβώς πώς ορίζεται αυτή η έννοια. Θεωρώ ότι είναι κάτι το υποκειμενικό πάντως. Το ταλέντο, απ' την άλλη, είναι καθαρά αντικειμενικό. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις. Κι αν το 'χεις, τότε σίγουρα κάποια στιγμή η έμπνευση θα σου κλείσει το μάτι. Το θέμα δηλαδή δεν είναι η έμπνευση αυτή καθεαυτή αλλά το πώς θα την αξιοποιήσεις. Γιατί κι ο Όμηρος επικαλούνταν τη Μούσα, αλλά τα έπη τα έγραψε εκείνος (ή τουλάχιστον σ' αυτόν αποδίδονται!).

Η απεύθυνση όταν γράφεις κάτι, ναι, είναι πάντα εκεί. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι σκοπός αυτού που γράφει είναι πάντα να τον διαβάσουν κιόλας. Μπορεί να γράφεις απλά για να βγάλεις πράγματα από μέσα σου, να "ξεκλειδωθείς", να ξεθυμάνεις. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία να το πω έτσι. Και αυτό τελειώνει την ώρα που αφήνεις το μολύβι από τα χέρια σου.