Λογική και αναισθησία.
Διαβάζοντας μια ανάρτηση σ’ ένα γειτονικό μπλογκ *, άρχισα να αναρωτιέμαι (ναι, δε κάνω άλλη δουλειά!) κι εγώ με τη σειρά μου σ’ ένα άλλο παράλληλο σύμπαν για το πόσο αναίσθητοι έχουμε καταλήξει να είμαστε και τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό. Τονίζω το είμαστε, γιατί λογικά πάντα, κάποιες στιγμές θα έχω υπάρξει κι εγώ αναίσθητη. Γιατί, ακόμη κι αν έχεις ουρά –καλή ώρα- δεν ωφελεί να την βγάζεις απ’ έξω!
Η αναισθησία είναι προνόμιο των πολλών. Καλά (;) μέχρι εδώ. Το γεγονός ότι ισχύει, δε σημαίνει πως πρέπει να ενωθείς με τους πολλούς. Μία τέτοια ένωση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ανάλογη μίας χημικής που πυροδοτεί με την σειρά της άλλες μικρότερες και οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη. Ακούγονται ολίγον τι δραματικά όλ’ αυτά, το ξέρω. Αλλά με την αλλαγή μίας συμπεριφοράς και δη της δικής σου, μπορεί να πυροδοτήσεις την αλλαγή δεκάδων άλλων συμπεριφορών και πάει λέγοντας. Κι αν η ζωή είναι μία αλυσίδα, όχι μόνο τροφική, αλλά μία αλυσίδα η οποία αποτελείται από χιλιάδες διαφορετικούς κρίκους-επιλογές, τότε μεταπηδώντας από τον ένα κρίκο-επιλογή σ’ έναν άλλο, αλλάζεις όλη την πορεία σου και φυσικά και των άλλων που βρίσκονται γύρω σου. Γιατί η ζωή πάνω απ’ όλα είναι επιλογές. Συνεχείς επιλογές. Απ’ το αν θα πιεις σκέτο τον καφέ σου το πρωί, μέχρι το πως θα επιλέξεις να ζήσεις μετέπειτα του καφέ.
Σίγουρα όλοι μας έχουμε τουλάχιστον ένα περιστατικό να διηγηθούμε στο οποίο υπήρξαμε θύμα πλάνης, άρνησης, απόρριψης ή ό, τι άλλο βολεύει τον καθένα. Δεν αναφέρομαι σε ερωτικές σχέσεις μόνο, αλλά σε πάσης είδους φύσεως σχέσεις. Από την συμπεριφορά της οικογένειας, των φίλων ή ακόμη και μία στο εργασιακό μας περιβάλλον. Αν ήταν όλα τέλεια στο μη μάταιο αυτό κόσμο, δε θα είχες λόγο να γκρινιάζεις για το παραμικρό. Ισχύει. Κι αν η γκρίνια σου έχει βάση, δε θα γκρινιάξω κι εγώ με τη σειρά μου περισσότερο. Τούτα τα περιστατικά, λοιπόν, ισοδυναμούν με μικρές εκρήξεις. Εκρήξεις θυμού –ή οποιουδήποτε άλλου αισθήματος σας εκφράζει- που σηματοδοτούν πολλές φορές την καθολική αλλαγή της συμπεριφοράς μας. Εκείνο που με κάνει να αναρωτιέμαι, είναι αν όντως αξίζουν εκείνα τα περιστατικά για να αλλάξεις εσύ ο ίδιος...
Αν η αναισθησία είναι προνόμιο των πολλών, λοιπόν, η λογική είναι των λίγων. Η κοινή λογική, όμως, επειδή ακριβώς θεωρείται και χαρακτηρίζεται «κοινή», θα έπρεπε να την διαθέτουν όλοι. Και να εδώ που υπάρχει ένα κενό: Δεν την διαθέτουν! Δε χρειάζεται να κοιτάξεις γύρω σου για να το διαπιστώσεις, ούτε να ψάξεις πολύ μακριά. Μπορείς απλά να ρίξεις μια ματιά σε μια Βουλή κι εκεί είναι ακόμη πιο εμφανές. Η απουσία της λογικής μπορεί να σ’ εξοργίζει, να σε εξουθενώνει, να σε κάνει ακόμη πιο απαισιόδοξο απ’ ότι –θεωρείς ότι- είσαι. Το να επιλέξεις να ενταχθείς με τους πολλούς όμως, υπέρ της αναισθησίας, αυτομάτως αφαιρείς έναν απ’ την παράταξη της λογικής. Δυστυχώς, πρόκειται για έναν πόλεμο χαρακωμάτων -χωρίς σταματημό. Το ποια παράταξη φαίνεται να κερδίζει, μπορεί να είναι εμφανές αλλά η ρήση «άλλο το φαίνεσθαι κι άλλο το είναι» δεν θα βρει μεγαλύτερο απόηχο παρά εδώ. Ο αντίκτυπος του να αλλαξοπιστήσεις είναι μεγαλύτερος απ’ όσο νομίζουμε. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί ο καθένας από εμάς αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα γλιτώσει. Ο φαύλος κύκλος δημιουργείται κι αυτός από τέτοιες μετακινήσεις κι είναι η δημιουργία του ατέρμονη. Γιατί, λοιπόν, να επιμένουμε σε μία τέτοια μετακόμιση; Άλλωστε, οι επιπτώσεις της μπορεί να είναι επώδυνες. Όχι για τους πολλούς, αλλά για τους λίγους...
Για να μη σας μπερδεύω, όταν μιλάω για λογική, δεν την ταυτίζω με την ευαισθησία. Δε το έκανε η Austen, γιατί να το κάνω εγώ;
Άλλο λογική, άλλο ευαισθησία και σίγουρα άλλο η αναισθησία. Με αυτά τα τρία κόμματα συγκυβερνήτες, επιλέξτε εκείνο που σας εκφράζει περισσότερο. Μην ξεχνάτε, όμως, πως κάθε εξουσία μπορεί να ανατραπεί – ανά πάσα στιγμή.
Η μαύρη γάτα
6 σχόλια
Write σχόλιαΓεια και χαρά σου μαύρη μου γάτα και πεταλωτή!
ReplyΧαίρομαι πάρα πολύ που έβαλα φωτιές ή έστω σπίθες (για να μην φανώ και αλαζόνας :P)!
Συμφωνώ είναι μια μάχη που πρέπει να δίνει ο καθένας απ' το ποια πλευρά θα "πάει" και είναι όλα θέμα επιλογών. Αρκεί όμως τις επιλογές σου να μπορείς να τις στηρίξεις κι όχι να φαγωθείς από αυτές. Αν κάποιος δεν αντέχει πια να κρατάει το βάρος του "ανήκω στο στρατόπεδο της λογικής, ευαισθησίας ή όπως αλλιώς μπορεί να λέγεται αυτό", τότε μήπως απλά πρέπει να κάνει μια επιλογή, που θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα κι ας είναι και αυτή της μάζας και της αναισθησίας;
Δεν ξέρω ούτε και γω, απλά αναρωτιέμαι.
Κι εγώ χαίρομαι γιατί επιβεβαιώνομαι κάθε φορά για κάτι που έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση! :)
ReplyΝομίζω πως το να γίνεις "αναίσθητος" επειδή δεν μπορείς άλλο να αντέξεις την "αναισθησία" γύρω σου, δεν είναι λύση. Δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στο τέλος...
Όπως και να 'χει, είναι όλα επιλογές, όπως κι εσύ είπες!
Σίγουρα όλα είναι θέμα επιλογής, όμως εμένα με προβληματίζει το αν όντως μπορείς να αλλαξοπιστήσεις. Μπορείς δηλαδή να αλλάξεις στρατόπεδο απ' τη μια μέρα στην άλλη μόνο και μόνο επειδή είχες μερικές κακοτοπιές; Και βασικά θα απαρνηθείς όλα σου τα πιστεύω, θα περάσεις στην αντίπερα όχθη επειδή πληγώθηκες; Ή απλά προσποιήσε ότι άλλαξες για να επιβιώσεις;
ReplyΟ Γκάντι είπε: "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο." Αν είναι λοιπόν να υιοθετήσουμε αυτή τη συμπεριφορά του "αναίσθητου", τότε πού πάμε; Εγώ προσωπικά προτιμώ να μείνω στο στρατόπεδο της λογικής ακόμα κι αν στο τέλος μείνω μόνη να το υπερασπιστώ, ακόμα κι αν όλοι με θεωρούν θύμα.
Συμφωνώ.
ReplyΑπλά θεωρώ ότι αυτό δεν είναι μια επιλογή που κάνεις συνειδητά και λες "θα το γυρίσω", επειδή έχω φάει πολλά χαστούκια. Είναι κάτι που μπορεί να σου συμβεί σταδιακά και χωρίς να το καταλάβεις, επειδή ο οργανισμός σου αναπτύσσει τις αντίστοιχες άμυνες. Και νομίζω αυτός είναι ο λόγος που αντί να συνέρχεται ο κόσμος παίρνει "κάτω" κι άλλους μαζί του. Αυτό το επισημάνω ως γεγονός, όχι ως σωστό ή λάθος.
ReplyΠοντάρω, στον αυτοέλεγχο! :ρ
Reply