Όταν ο πονοκέφαλος την έχει πέσει σαν κλασικός μπήχτης στα απροστάτευτα μηλίγγιά σου και το παυσίπονο δε λειτουργεί ως τζέντλεμαν-διασώστης, δεν έχεις και πολλά περιθώρια.  Τα νεύρα μοιάζουν με καταρράχτη δακρύων 5χρονης πιτσιρίκας που διαπιστώνει πως δεν θα φάει παγωτό σήμερα. Νιώθεις θυμό κι οργή να ξεχειλίζουν αποσκοπώντας αν μη τι άλλο στον επιθυμητό πνιγμό σου.

Κάπως έτσι αισθάνομαι.

Μου τη δίνει η 'λογική' ορισμένων 'ανθρώπων'. Κι αν θεωρείτε σκληρά τα λόγια μου, μπείτε στη θέση μου και θα καταλάβετε.
Μου τη δίνει η ασυνεννοησία.
Μου τη δίνει η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας.
Μου τη δίνει η συναναστροφή με άτομα που δεν έχουν τίποτα να σου προσφέρουν, καθημερινά γιατί δεν έχεις εναλλακτικές.
Μου τη δίνει η απουσία  - γενικότερα κι ειδικότερα.
Μου τη δίνει η αχαριστία.
Μου τη δίνει η αίσθηση που δημιουργείται στο στομαχικό εγκέφαλο σου, όταν η κατανόηση είναι λέξη πανταχού απούσα.
Μου τη δίνει η νοοτροπία μερικών.
Μου τη δίνει να μη φορτώνει το τραγούδι στο you tube.
Μου τη δίνει η αίσθηση πως ό, τι άλλο κι αν κάνεις δε θ' αλλάξει κάτι.
Μου τη δίνει η πρόγνωση του 'κάτι θα συμβεί', αλλά συνεχίζεις και το κάνεις γνωρίζοντας το αποτέλεσμα - ίσως και τις συνέπειες.
Μου τη δίνει να μη μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα.

Μου τη δίνουν τα Χριστούγεννα.

Μου τη δίνουν πολλά όπως καταλάβετε. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα τούτο εδώ, απλά είναι μία έκφραση-εκδήλωση θυμού. Μάλλον πρέπει να πάρω σάκο του μποξ ή μήπως όχι (ατάκα χθεσινής βραδιάς);