"When you truly love someone, you forgive the unforgivable"
Ο Mark Twain είπε: “Forgiveness is the fragnace that the violet sheds on the heel that has crushed it”(= η συγχώρεση είναι το άρωμα που αφήνει η βιολέτα στο πόδι που την σύντριψε), ο Γκάντι πως ‘οι αδύναμοι δεν μπορούν ποτέ να συγχωρέσουν. Η συγχώρεση είναι το έμφυτο χαρακτηριστικό των δυνατών’ και ο Σαίξπηρ “Do as the heaven have done, forget your evil. With them forgive yoursel” (= πράξε όπως ο Κύριος, ξέχνα ό, τι κακό σου έχουν προκαλέσει. Έτσι, συγχωρείς τον εαυτό σου).
Το να συγχωρείς κάποιον δεν είναι τόσο εύκολο, όσο νομίζουμε. Καμιά φορά έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε κι αυτό γιατί η συγχώρεση δεν είναι κάτι ελεγχόμενο. Το να παραδοθείς στον πόνο, στην οργή ή σε οποιοδήποτε άλλο έντονο συναίσθημα, δεν σου αφήνει περιθώρια διαφυγής. Ίσως γιατί νομίζουμε πως έτσι προστατεύουμε καλύτερα τον εαυτό μας, χτίζοντας τοίχο από αυξανόμενης έντασης αρνητικά συναισθήματα. Κι όταν το τείχος πέσει, δεν έχει αλωθεί η πόλη. Η συγχώρεση ίσως είναι η πιο ωραία αίσθηση που μπορεί να βιώσει κανείς.
Κι όταν αναφέρομαι στη συγχώρεση, μιλάω για πραγματική συγχώρεση που πηγάζει από μέσα μας, όχι προσποιητή ή εκείνη που ποθούμε και περιμένουμε πότε θα έρθει. Η πραγματική συγχώρεση σου προκαλεί μία αίσθηση απέραντης ηρεμίας και γαλήνης, σαν την θάλασσα χωρίς ανέμους να την αναταράζουν. Κι όταν η ψυχή σου είναι ένα απέραντο γαλάζιο τι άλλο μπορείς να ζητήσεις;
Δεν συγχωρούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο και βεβαίως δεν μπορούν να συγχωρέσουν όλοι οι άνθρωποι. Όταν το καταφέρεις, όμως, είναι απερίγραπτο. Τουλάχιστον την πρώτη φορά. Άλλωστε ποιός μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς νιώθει, όταν του συμβαίνει για πρώτη φορά; Είναι μια αίσθηση παγίδας. Όσο προσπαθείς να ξεφύγεις τόσο πιο πολύ μπλέκεσαι σε αόρατα δίχτυα. Μόλις αφεθείς, όμως, η έξοδος φωτίζεται με γράμματα νέον. Τότε επέρχεται η συγχώρεση. Λένε πως συγχωρείς, μόνο όταν έχεις αγαπήσει πραγματικά κάποιον κι έχουν δίκιο. Μόνο όταν κατανοήσεις πως οι άνθρωποι, ως οντότητες, κάνουν κι αυτοί λάθη, τότε έχεις βρει το σωστό κλειδί. Και η πόρτα της συγχώρεσης είναι μεγάλη για να την διαβείς μόνος σου. Συγχωρείς τόσο τον άλλο για τα λάθη του - ανεξαρτήτως μεγέθους- απέναντι σου, αλλά μέσω αυτού κι εσένα τον ίδιο. Μόνο τότε έχεις συγχωρέσει πραγματικά. Μόνο τότε ξέρεις πως ό, τι έγινε είναι παρελθόν και δεν γυρίζει πίσω. Γιατί αν μη τι άλλο, το παρελθόν είναι ένας ποταμός. Κι αν το ποτάμι είναι φτιαγμένο από δάκρυα τότε ένας παραπάνω λόγος για να συγχωρέσεις εκείνον που στα προκάλεσε. Ποιός είπε ότι γλυτώνει κανείς αφήνοντας την βρύση ανοιχτή;
Ό, τι καλό ή ό, τι κακό είναι να σου κάνει άνθρωπος θα στο κάνει. Το να το συνειδητοποιήσουμε, όμως, είναι πιο δύσκολο απ’ το να το βιώσουμε και να αφήνουμε τον εαυτό μας να τρέφεται από φθόνο, οργή και εσωτερικό πόνο. Η συγχώρεση είναι μια συνταγή εσωτερικής γαλήνης. Δύσκολη να την πετύχεις, μα όταν το καταφέρεις η γεύση της σου μένει αξέχαστη.
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που συγχώρεσα. Ήταν πολύ πιο όμορφο συναίσθημα απ’ όσα ένιωθα κατά καιρούς. Ίσως είναι και το πιο ικανοποιητικό συναίσθημα που έχω νιώσει ποτέ μου. Και μόνο στην σκέψη της απτής πραγμάτωσής του, που ήρθε σε αναπάντεχο χρόνο, χαμογελάω.
Γιατί και οι μαύρες γάτες χαμογελούν, όταν συγχωρούν. Ας ελπίσουμε πως θα με συγχωρέσουν και μένα για το χρώμα μου, όπως τους συγχωρώ εγώ για τις δεισιδαιμονίες τους με τον μόνο τρόπο που μπορώ να εκφραστώ: Νιαααρρρ!
The black cat
Υ.Γ. Το σίγουρο είναι, ότι κανείς δεν πρόκειται να συγχωρέσει τον Γιωργάκη...
5 σχόλια
Write σχόλιαΕιδικά τα λόγια του Γκάντι μ' αρέσανε πολύ...
ReplyΝομίζω η παγίδα είναι να νομίζεις ότι έχεις συγχωρήσει κάποιον... και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου και συνειδητοποιείς ότι όχι, δεν τον έχεις συγχωρήσει, διαφορετικά δε θα ξυπνούσαν μέσα σου συναισθήματα οργής με το που τον είδες...
Reply@Αλέξεις: Ωραία λόγια και σοφά!
Reply@ Αλεξοτανίλ (ωραίο, αρέσκομαι!): Σίγουρα! Αλλά όταν συγχωρείς πραγματικά κάποιον το νιώθεις. Κάτι αλλάζει μέσα σου...
Και αναρωτιέμαι... "συγχωρώ" σημαίνει κατ' επέκταση και "ξεχνάω"; Γιατί οκ, μπορεί κάποια στιγμή να πω χαλάλι σου, δεν πειράζει, ό,τι έγινε έγινε και πάμε παρακάτω και συγχωρεμένος... αλλά, δεν παίζει σε καμία περίπτωση να ξεχάσω! Πάντα θα θυμάμαι την πουστιά που παίχτηκε και πάντα θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Γιατί αν κάνεις μια φορά τη μαλακία, θα την κάνεις και δεύτερη και τρίτη και όσες φορές και να σε συγχωρήσω, ρε φίλε, είναι στο αίμα σου, την τσατσιά σου πάλι θα την κάνεις! Πώς να το κάνουμε; Και να σε συγχωρήσω, δεν μπορώ να ξεχάσω. Η δυσπιστία και οι αμφιβολίες έχουν πια το λόγο. Η μεταξύ μας σχέση δε θα 'ναι πια η ίδια... Γιατί, αν ισχύει αυτό που πρεσβεύει το έτερο μπλογκ ότι κάθε φορά που παρατηρείς ένα ζώο πολύ προσεκτικά έχεις την αίσθηση ότι ένα ανθρώπινο πλάσμα μέσα του σου κάνει πλάκα, τότε μάθετε, αγαπητοί μου, ότι εγώ είμαι καμήλα! Δεν ξεχνάω! Και την κατάλληλη στιγμή, αν με πειράξεις, θα σ'τη φυλάω για να πάρω την εκδίκησή μου! Γιατί πολύ απλά, συγχωρώ ΔΕΝ μπορεί να σημαίνει ξεχνάω.
ReplyΚαλημέρα ( οι γάτες κοιμούνται το πρωί και το βράδυ δρακουλεύουν)!
ReplyΣυγχωρώ δε σημαίνει ξεχνάω, σημαίνει όπως πολύ ωραία διάβασα όταν έψαχνα διάφορες ατάκες για την συγχώρεση, σαν τον τίτλο που διάλεξα, lettin' go of the hurt. Πολύ ωραία έκφραση ( παρμένη από ευαγγέλιο!! ). Δε ξεχνάς, απλά ό, τι έχει γίνει δεν έχει καμία επίδραση πάνω σου πια. Ούτε αρνητική, ούτε θετική. Σαν να κλείνει ένας κύκλος. Εγώ τουλάχιστον κάπως έτσι το βίωσα.
Όσο για την καμήλα που κρύβεις μέσα σου, νομίζω πως αρκετοί από μας δε ξεχνάμε τ' άσχημα περιστατικά. Αντιθέτως, αυτά θυμόμαστε μόνο. Πάντα υπάρχουν, όμως, και θετικά. Τώρα τι βοηθάει τον καθένα να συγχωρεί είναι δικό του θέμα!
Νιαααρρρ!