"Λαέ σπάσε τις αλυσίδες"
17 Νοέμβρη.
Για κάποιους αυτή η μέρα έχει ζωή, για κάποιους είναι απλά μία σχολική εορτή, για κάποιους μία ανάπαυλα- ο θεός να την κάνει- [ στις σχολές ο εορτασμός του πολυτεχνείου κρατάει από 1- 5 μέρες], για κάποιους είναι μία αφορμή για κομματικές δηλώσεις και για κάποιους άλλους δεν είναι τίποτα...
17 Νοέμβρη 1973.
«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων», «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», «Παπαδόπουλε φασίστα, παρ’ τη Δέσποινα την πλύστρα, παρ’ τη Δέσποινα την πλύστρα κι εμπρός, δεν σε θέλει ο λαός»: είναι μερικά από τα συνθήματα που αντηχούσαν τότε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Πρόκειται για συνθήματα που γνωρίζουμε όλοι μας, που όμως φαίνονται –δυστυχώς- να έχουν χάσει το νόημα τους, σα να μην ειπώθηκαν ποτέ, σα να μην εισέβαλαν τα τανκς μέσα στο Πολυτεχνείο, σα να μην πέθαναν άδικα αθώοι φοιτητές και πολίτες, σα να μην έπεσε η Χούντα- ποτέ...
17 Νοέμβρη 2011
Οι φοιτητές του σήμερα έχουν συνδέσει το Πολυτεχνείο με μια γιορτή που ισοδυναμεί με καθισιό. Εκδρομούλες, ποτάκια, κρασάκια και τα συναφή τους. Αυτά είναι το πολυτεχνείο για τους σημερινούς φοιτητές που χρωστάνε τόσα στους αδικοχαμένους του ’73. Σάμπως γνωρίζουν τι γιορτάζουμε; Ακόμη κι αν γνωρίζουν, έχουν πάψει να θυμούνται και λησμονούν. Μια διαρκής λήθη, αναβλύζει από πηγάδι φοιτητικό. Κι όμως σε μια τέτοια περίοδο, όπως τώρα, τούτη η ανάμνηση του Πολυτεχνείου θα έπρεπε όχι μόνο να μας δίνει δύναμη αλλά και παρότρυνση. Εκείνοι οι άνθρωποι αγωνίστηκαν για να έχουν οι μεταγενέστεροί τους δημοκρατία. Κι αναρωτιέμαι: Έχουμε; Μέχρι να απαντήσετε: νιαααρρρ!
The black cat