Δεν σας αγαπώ. Σας προτιμώ.
Σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω. Κάτι τέτοιο δε μουρμουρίζαμε στο σχολείο [εμείς που βλέπαμε πάουερ ρέιντζερς, σίλβερ ράιντερ, κάντι-κάντι, σέιλορμουν, ντράνγκομπολ, ανατριχίλες κ.α.]; Παρεμφερή στιχάκια στα θρανία, χαρτάκια πηγαινοερχόντουσαν, χώριζες το θρανίο αν τσακωνόσουν με τον διπλανό σου. Ξέρεις σε τι αναφέρομαι. Που θέλω να καταλήξω: πόσες φορές έχουμε νιώσει ποικίλα και κυρίως αντίθετα συναισθήματα για ένα άτομο; Και επανέρχομαι: σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω. Ισχύει;
Όταν αισθάνεσαι θετικά για κάποιον (εδώ μπορείς να βάλεις όποιο θετικό έντονο συναίσθημα θες), είσαι με στην τρελή χαρά. Μέχρι πότε όμως; Έρχεται εκείνη η διαολεμένη στιγμή, που η χαρά εξαφανίζεται και δίνει την θέση της στα νεύρα, στην οργή ή ό, τι άλλο τέλος πάντων σε εκφράζει. Και τα θετικά συναισθήματα εξαφανίζονται (;). Ή έτσι νομίζουμε...
Πώς γίνεται απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζουν μορφή τούτες οι μη απτές αισθήσεις; Μήπως δεν αλλάζουν τελικά;
Σίγουρα όλοι έχουμε βιώσει κάτι ανάλογο. Και δεν αναφέρομαι στην αλλαγή της στιγμής, όπως όταν δεν τα βρίσκεις στιγμιαία -με τη μάνα σου, τον αδελφό σου, τη θεια σου, τον γείτονα, το φίλο, τη γκόμενά σου- αλλά μετά από λίγο είναι «σα να μην πέρασε μια μέρα». Είναι φορές που η αγάπη (ας γίνω πιο συγκεκριμένη), δίνει τη θέση της στο μίσος. Άσχημη λέξη ‘το μίσος’. Γι αυτό θα χρησιμοποιήσω μία λιγότερο αποκρουστική: την απέχθεια. Είναι φορές, λοιπόν, που η αγάπη δίνει τη θέση της στην απέχθεια. Πώς γίνεται να απεχθάνεσαι κάποιον που αγάπησες; Κι όταν μιλάω για ‘αγάπη’ δεν εννοώ αποκλειστικά την ερωτική, αλλά εκείνη που δημιουργείται από κάθε είδους ανθρώπινη σχέση. Ανθρώπινη ναι, γιατί μπορεί να αγαπάς το σκύλο, τη γάτα, το κουνέλι ή το χάμστερ σου, ποτέ όμως δε θα νιώσεις αργότερα απέχθεια για ένα ζώο. Αν είσαι φιλόζωος φυσικά - γιατί αν δεν είσαι θα σε κράξω άλλη ώρα! Εκτός κι αν είσαι ο αφηγητής του Μαύρου Γάτου του Πόε. Μόνο που εκείνος ήταν μπεκρούλιακας και δολοφόνησε τη γυναίκα του. Εκτός θέματος.
Η αγάπη, που λες, είναι μία λέξη/ συναίσθημα, που περικλείει πολλές άλλες. Είναι σα μια μάνα με πολλά παιδιά. Κάπως έτσι. Κανένας της γόνος, όμως, δεν έχει βαφτιστεί Απέχθεια. Κι όμως, πολλές φορές, εκεί που ήσουν κώλος και βρακί με κάποιον, ξαφνικά σας χωρίζουν πέραν των τόσων άλλων κι η απέχθεια. Ποιός την κάλεσε αυτή, μου λες; Εδώ θα μου επιτρέψετε να διαφοροποιηθώ, από την καθιερωμένη αντίληψη που θέλει την αγάπη να χωρίζεται από το μίσος/ απέχθεια με μια λεπτή κλωστή. Ποιός παπάρας το σκέφτηκε αυτό; Παρεκτράπηκα! Επαναδιατυπώνω: Ποιός αυνανίστας το σκέφτηκε αυτό; Καλύτερα τώρα;!
Είναι δυνατόν όταν έχεις νιώσει το αρτιότερο συναίσθημα, να βρεθείς αντιμέτωπος με μια απέχθεια προς το πρόσωπο που σου δημιούργησε όλες εκείνες τις θετικές σκέψεις; Ε όχι, αρνούμαι να το δεχτώ. Γιατί όταν ένιωσες κάτι πραγματικά δε γίνεται ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξεις πορεία και να γυρίσεις πίσω, ούτε σταδιακά να οδηγηθείς εκεί. Σίγουρα θ’ αλλάξει η ποιότητα κι η ποσότητα της αγάπης. Εκεί, ναι. Αλλά δεν θα πας στο άλλο άκρο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, λυπάμαι, δεν αγάπησες πραγματικά. Και δεν είναι κακό. Ούτε επιλέγουμε τι νιώθουμε και για ποιους, ούτε πως θα φέρει τα πράγματα η πουτανιάρα η ζωή. Αυτό είναι νόμος. Απ’ τους πανίσχυρους.
Οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας πότε φεύγουν, πότε μένουν. Όπως και να ‘χει, κάτι μας προσφέρουν. Κι εμείς με τη σειρά μας. Άλλους τους συμπαθούμε – αντιπαθούμε, άλλους τους ανεχόμαστε- δεν του αντέχουμε ντιπ, άλλους τους λατρεύουμε- δεχόμαστε κι άλλους τους αγαπάμε- [εδώ τι να βάλω;!] απεχθανόμαστε. Καμιά φορά νιώθουμε και τα δύο. Μπα! Απλώς αδυνατούμε να κατανοήσουμε τη φύση του συναισθήματος και το ερμηνεύουμε με τον αντίθετο του τρόπο -ως είθισται.
Το τι κρύβει ο καθένας μας μέσα του αιτιολογεί τις αντιδράσεις του γενικότερα κι ειδικότερα. Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν ταυτίζεται και με τη νοητική ούτε την ηλικιακή, δυστυχώς, αλλά μ’ εμάς τους ίδιους. Ας αφήσουμε λοιπόν, τα σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ σε κοροϊδεύω, στα παιδάκια. Και μη βιαστείς να μου πεις πως είσαι κι εσύ παιδί κατά βάθος, γιατί κι εγώ είμαι γάτα αλλά δε το κάνω θέμα!
Νιαααρρρ!
The black cat
4 σχόλια
Write σχόλιαδεν ειναι θεμα αγηπητη μου γατουλα η ανωριμοτητα!!!..πλεον η δεκαετια του 80 και του 90 που ο καθε ανδρας ελεγε σ αγαπω σε μια γυναικα και επειτα παντρευοντουσαν,με γλεντια και χαρες και μετα καταληγανε σε χωρισμο η ξυλοδαρμο κλπ κλπ.....ειναι το λεγωμενο χασμα γενεων!!!,λιγοι ειναι εκεινοι που καταλαβαινουν την σημασιας της λεξης σ αγαπω,γιατι απο τι καταλαβα εκει ωδευει η σηζητηση που θα γινει.....κανενα απο τα δυο φυλλα στις μερες μας δεν ειναι οριμο να σκεφτει πως πρεπει να πραξει το ενα για το αλλο...φυσικα μπορει να σκεφτει το καθε φυλο απο την δικη του πλευρα τα δικα του θετικα και τα αρνητικα του αλλου...μονο και μονο απο αυτο βλεπουμε οτι δεν υπαρχει οριμοτητα!!!!....ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ Η ΖΗΛΕΙΑ Η ΑΓΑΠΗ Η ΣΤΑΝΑΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΓΕΓΡΑΜΕΝΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ Η ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ....ΑΠΟΤΥΠΟΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΠΡΑΓΜΑΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ....ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ!!
ReplyΚαλημέρα! Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο πρώτα απ' όλα.
ReplyΚαι που λες...
Δεν αναφερόμουν στεγνά σε ερωτικές σχέσεις, νομίζω το γραψα κιόλας. [Δε θυμάμαι τι γράφω, ιδού η απόδειξη!] Αναφέρθηκα στην τάση που έχουμε να βιώνουμε συναισθήματα έντασης των δύο άκρων για ένα άτομο, πολλές φορές και ταυτόχρονα!Σίγουρα το μυαλό μας πηγαίνει στα γκομενάκια, αλλά δεν αγαπάς μόνο όποιον μπαίνει στο βρακί σου. Καμιά φορά, αγαπάμε πολύ περισσότερο, ανθρώπους που δεν τους βλέπουμε ερωτικά! Όσο για την ωριμότητα των ανθρώπων, σχετικά με τα συναισθήματα, ισχύει, εκεί δε διαφωνώ. Διαφωνώ όμως ό, τι όλα αποτυπώνονται σ' έναν υπολογιστή. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω κι επέτρεψε μου να συμπεριλάβω κι εμένα και την γατίσια δη φύση μου, που δε δείχνουν τα συναισθήματά τους μόνο στους τοίχους μιας ιστοσελίδας - ασχέτως αν γράφω για κάποια απ' αυτά. Χαίρομαι, όμως, που σκέφτηκες κάτι διαφορετικό απ' αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου! Άλλωστε το χουμε πει, ο λόγος έχει πάμπολλες ερμηνείες!
Νιαααρρρ!
θα ήθελα κι εγώ πολύ να μάθω πώς συμβαίνει αυτό και περίμενα να κατέληγες κάπου αλλά δεν έγινε έτσι δυστυχώς...
ReplyΘα πω ότι η αγάπη και το μίσος είναι αρέσκεια και απαρέσκεια επί 100... Έχει να κάνει με το πόσο "εξαρτάται" η ψυχολογία σου από εκείνους, πόσο μέσα στη ζωή σου ή στην καρδιά σου είναι. Κάποιος/κάποια που είναι λιγότερο σημαντικός θα σε κάνει να αισθανθείς συναισθήματα επίσης σε μικρότερο βαθμό.
Εν τέλει, δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μας, περισσότερο ή λιγότερο σημαντικός, που να μην ανοίγει μέσα στην ψυχή μας σα βεντάλια ένα φάσμα συναισθημάτων, που να μη μας πηγαίνει από τον αρνητικό στο θετικό πόλο τους και τούμπαλιν.
Να πω επίσης πως κάποιος που αγαπάμε είναι κάποιος που πιθανά θα μπορούσαμε να μισούμε πολύ, και το αντίστροφο. Το θετικό ή το αρνητικό πρόσημο εξαρτάται καμιά φορά από μια πράξη, μια σκέψη, μια λέξη, μεγάλη ή μικρή. Όσο πιο μικρή η πράξη που θα κάνει την ειδοποιό διαφορά, τόσο πιο μεγάλη η αγάπη ή το μίσος. Σίγουρα πάντως δεν κινδυνεύει κάποιος να πέσει στο ζύγι του μίσους (μα ούτε φυσικά και της αγάπης) εφόσον αδιαφορούμε για αυτόν. Ούτε συν, ούτε πλην: μηδέν.
Πολύ ωραίο το σχόλιο σου, φίλε μου, όπως κι η κριτική σου! Έχω την τάση δυστυχώς και το γνωρίζεις - να μην ξέρω τι γράφω... Απλώς ήθελα να 'σχολιάσω' το γεγονός πως γίνεται να νιώθουμε ακραία αντίθετα συναισθήματα για έναν άνθρωπο και την μετουσίωση τους. Όπως φαίνεται, το λάθος που κάνουμε πολλές φορές είναι πως προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις. Κι εγώ κατά κάποιο τρόπο κάτι τέτοιο έκανα! Δε βαριέσαι... άβυσσος η ψυχή της γάτας!
ReplyΝιαααρρρ!