Μια μεταφορά αρκεί.
Πριν ένα μήνα σχεδόν – μάλλον- δε θυμάμαι- ίσως- δεν έχει σημασία τέλος πάντων [!]- διάβασα ένα βιβλίο που επί χρόνια ξεκινούσα κι άφηνα. Κάθε φορά η ίδια ιστορία: έφτανα σ’ ένα σημείο και μετά το παρατούσα, είτε γιατί το βαριόμουνα, είτε γιατί έβρισκα ή τύχαινε να κάνω κάτι άλλο, είτε γιατί έβρισκα ένα πιο ενδιαφέρον. Και να λοιπόν, που τα κατάφερα: το διάβασα ΟΛΟ! Για την ακρίβεια το «ρούφηξα»! Και μη βιαστείτε να συμπληρώσετε «ακούστηκε περίεργα», γιατί τα πνευματικά δικαιώματα της ατάκας τα φέρω εγώ! Άσχετο με το θέμα μας, οπότε συνεχίζω. Και που λέτε, δεν άφησα τελεία για τελεία. Τώρα εσύ περιμένεις να σου πω για ποιο βιβλίο γίνεται λόγος όλη αυτή την ώρα. Ναι, δίκιο έχεις, ξέχασα το πιο βασικό!
Πριν ένα μήνα σχεδόν – μάλλον- δε θυμάμαι- ίσως- δεν έχει σημασία τέλος πάντων [!]- διάβασα το «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» του Κούντερα.
Ήμουν έτοιμη να το παρατήσω για μια ακόμη φορά, όταν διάβασα την τελευταία φράση του τέταρτου κεφαλαίου: ο έρωτας μπορεί να γεννηθεί από μία μεταφορά και μόνον. Μου άρεσε τόσο πολύ η φράση, που απόμεινα να την κοιτάω λες και περιμένα να μου μιλήσουν από μόνες τους οι λέξεις. Όχι, δεν περίμενα να φανερωθεί ο Αλέξης [ κρυάαααδες!], απλώς ήθελα να βρω όλες τις πιθανές ερμηνείες που μπορούσα. Περιττό να πω, πως ακόμη και τώρα ψάχνω! Γενικά το συγκεκριμένο βιβλίο έχει αρκετές τέτοιου είδους φράσεις, κάτι που με τράβηξε πολύ. Σε δυο μέρες είχα φτάσει στο τέλος, το οποίο για να είμαι ειλικρινής, το θυμάμαι αμυδρά. Την παραπάνω φράση, όμως, δεν την ξέχασα.
Ακόμα κι ο ίδιος ο τίτλος συνάδει με την γέννηση του έρωτα από μία μεταφορά. Κάποιος ‘ερωτεύτηκε’ το ίδιο το βιβλίο απ’ τον τίτλο του και μόνο, ενώ κάποιος άλλος έχει την τάση να ελκύεται από ελαφρά είναι. Οι πιθανές ερμηνείες της φράσης νομίζω αγγίζουν τα όρια του ουρανού. Όπως και να το κάνεις, ο λόγος – είτε γραπτός, είτε προφορικός- μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά απ’ τον καθένα μας. Ακούς, διαβάζεις, βλέπεις, όπως όλοι, αλλά το πως θα το εξηγήσεις στον εαυτό σου, εξαρτάται αποκλειστικά από σένα. Κι αυτό είναι το ωραίο με τις λέξεις όταν παντρεύονται μεταξύ τους σε προτάσεις, παραγράφους και κείμενα: μπορούν να αποκτήσουν χιλιάδες διαφορετικά νοήματα.
Ο έρωτας μπορεί να γεννηθεί από μία μεταφορά και μόνον.
Δεν ξέρω αν αρκεί αυτό το λίγο που θεώρησε ο Κούντερα ως αφορμή, μα ξέρω πως ο ίδιος ο έρωτας είναι μια μεταφορά από μόνος του, κι όχι επειδή στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Επειδή μεταφέρεις αισθήσεις, συν-αισθήματα, πράξεις, σκέψεις από εσένα σε κάποιον άλλον. Και τούμπαλιν. Αν μη τι άλλο, κι αυτό είναι μια μεταφορά – από τις λίγες...
Όταν συνειδητοποιείς πως ο έρωτας είναι μια μεταφορά από μόνος τους, τότε είναι που η ελαφρότητα παραδίδει σκήπτρα στο αβάσταχτο είναι. Ή μήπως τελικά δεν είναι και τόσο αβάσταχτο;
Τουλάχιστον εγώ έχω 7 ζωές για να το ανακαλύψω! Αλί σε σας!
Νιαααρρρ!
The black cat