Απόσταση: το διάστημα που χωρίζει δύο ή περισσότερα σημεία.

Η απόσταση είναι μία έννοια που την συναντούμε καθημερινά στη ζωή μας, είτε πρόκειται για το τηλεκοντρόλ που απέχει μισό μέτρο από το κρεβάτι και βαριέσαι να κουνήσεις το ένα πόδι γιατί θα βρωμίσει το άλλο, είτε πρόκειται για την απόσταση που χωρίζει την κουρτίνα απ’ το δάπεδο, είτε πρόκειται για την απόσταση στις ιδέες που οφείλεται στο χάσμα γενεών, είτε στην απόσταση που θέλοντας και μη χωρίζει δύο ανθρώπους για ποικίλους λόγους. Εν ολίγοις, η απόσταση είναι συνυφασμένη με την καθημερινότητά μας. Αναμφίβολα, θα συμπλήρωνα!

Η απόσταση διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: στην κυριολεκτική και στην μεταφορική δη!

Η κυριολεκτική ισχύει τις περισσότερες φορές για πρακτικούς λόγους, είναι θέμα αισθητικής. Υπάρχει βέβαια κι εκείνη η κυριολεκτική απόσταση, που όπως προανάφερα [βλ. τηλεκοντρόλ], σου σπάει τα νεύρα γιατί εμπλέκονται κι άλλοι παράγοντες – όπως η τεμπελιά, η βιασύνη ή το πόσο ξεχασιάρης μπορεί να είναι ένας άνθρωπος! Η κυριολεκτική απόσταση, λοιπόν, δε νομίζω πως μπορεί να μας απασχολήσει παραπάνω.

Η μεταφορική πάλι, είναι άλλο φρούτο/ πακέτο/ ευαγγέλιο! Και το εκνευριστικό της όλης υπόθεσης είναι πως δεν μπορείς να κάνεις και πολλά για να αλλάξει η κατάσταση απ’ τη στιγμή που δεν την επιλέγεις εξ αρχής. Κι όμως, όσο παράξενο κι αν ακουστεί, η –μεταφορική- απόσταση έχει και τα καλά της. Πριν, λοιπόν, αρχίσεις να τσιρίζεις και να τραβάς τις κοτσίδες σου, εσύ που την βιώνεις, πάρε μια βαθιά ανάσα και διάβασε παρακάτω. Και μην γκρινιάζεις σπαστικέ, κλαψομούνη, μοιρολάτρη- φανταστικέ μου αναγνώστη!

Που είχα μείνει; Α, ναι. Όλοι μας νομίζω έχουμε βιώσει μία σχέση εξ αποστάσεως: κάποιος πέρασε σε άλλη πόλη, κάποιος μετακόμισε κι άφησε πίσω του σκυλιά, γατιά, φίλους και λοιπούς παρεπόμενους, κάποιος πήγε φαντάρος κι η γκόμενα τον έκανε τάρανδο [ μη σου μπαίνουν ιδέες! Η δική σου είναι τύπος και υπογραμμός!], κάποιους δε τους ‘χωρίζουν’ ούτε τα χιλιόμετρα και ο κατάλογος συνεχίζεται. Αν ρωτήσεις κάποιος να σου σχολιάσει μία τέτοια σχέση, η πρώτη απάντηση που θα πάρεις είναι «φθορά» ή «δεν τ’ αντέχω εγώ αυτά» ή «είσαι τρελλλλλλλλός;». Όχι, τρελή δεν είμαι, περίεργη είμαι! Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας! Μετά από λίγη σκέψη, αρχίζει το μελόδραμα και σου αναλύει την λεπτομέρεια της παραμικρής φάσης, δικαιολογώντας σου τον λόγο της απόσταση και τα συναφή της. Λες και με νοιάζει εμένα... Και που λες, ήρθε η ώρα να καταλήξω: θα ρθει η στιγμή που μέσα στον αναλογισμό- παραλογισμό- παραλήρημα θα διαπιστώσει τα εξής: η απόσταση μπορεί να διόγκωνε συναισθήματα, αλλά αν κράταγε κάτι πέραν της δοκιμασίας αυτής, τότε ήξερες ότι πραγματικά άξιζε και πιθανότατα να αξίζει ακόμη. Και αυτό το κάτι, μπορεί να είναι μία οποιαδήποτε φύσεως σχέση: οικογενειακή, φιλική, ερωτική.

Η απόσταση δε χωρίζει δυο ανθρώπους. Τους ενώνει περισσότερο, αν είναι διατεθειμένοι φυσικά να υπερβούν τα όρια της και τα δικά τους. Γιατί κανείς δεν αρνείται, πως η αντοχή επιβάλλεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλωστε, λένε, πως ο θεός σου δίνει όσα μπορείς να αντέξεις. Λέτε να ισχύει;

Επειδή η απόσταση που χωρίζει εμένα και τ’ αστέρια μεγαλώνει επικίνδυνα, πάω να σουλατσάρω το μαύρο μου κορμί σε καμιά ταράτσα. Νιαααρρ!