Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη.
Όνειρο είναι η βίωση μίας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων και άλλων αισθήσεων κατά την διάρκεια του ύπνου, κυρίως κατά τη φάση REM.
Έχεις ονειρευτεί ποτέ ξύπνιος; Αν όχι, χάνεις! Εγώ πάντως, από μικρή προτιμούσα να ονειρεύομαι ξύπνια παρά όταν κοιμάμαι. Άσε που άμα ονειρευτείς την ώρα του ύπνου περισσότερες πιθανότητες έχεις να ξεχάσεις το όνειρο παρά να το θυμηθείς αφού ξυπνήσεις! Τι κακό κι αυτό! Οπότε γιατί να χάνω τον χρόνο μου; Τον χάνω που τον χάνω όταν κοιμάμαι...
Κάποιος είχε πει πως όσο πιο μικρό κεφάλι έχεις τόσο μεγαλύτερο είναι το όνειρο. Ανεξαρτήτως του μεγέθους κεφαλιού, όμως, τα όνειρα του ξύπνιου διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: σ’ εκείνα που μπορείς να αλλάξεις την ροή τους ενώ κοιμάσαι και να τα βιώσεις κατά κάποιον τρόπο ξαπλωμένος στο κρεβατάκι σου και σ’ εκείνα που δημιουργούνται όταν στέκεσαι στα δύο σου πόδια – ενίοτε και στα χέρια- και συμβαίνουν παράλληλα με ό, τι τυχαίνει να κάνεις εκείνη την στιγμή, αν και συνήθως ξεχνιέσαι τόσο από το όνειρο που αφαιρείσαι με αποτέλεσμα να σκοντάφτεις ή να ακούς τον εξάψαλμο του καθηγητή/ της μάνας σου/ του προϊσταμένου σου γιατί ‘χάθηκες’. Η τρίτη κατηγορία είναι και πιο σπάνια· πρόκειται για τα όνειρα που τα βιώνεις στην πραγματικότητα. Εξ’ ου κι η φράση «ζω ένα όνειρο».
Δεν ξέρω ποια κατηγορία υπερτερεί. Σίγουρα, σχεδόν όλοι έχουμε υπάρξει αιθεροβάμονες κάποια λεπτά της ζωής μας έως τώρα και σίγουρα έχουμε αναφωνήσει «ζω ένα όνειρα», αλλά πόσοι από εσάς έχετε αλλάξει το όνειρο του ύπνου σας; Ειλικρινά, είναι πολύ αστεία κίνηση να παίρνεις τον έλεγχο του υποσυνειδήτου σου. Κι όσο εκείνο χάνει ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες, τόσο πιο εξωπραγματικό μπορεί να γίνει το όνειρο. Εξαρτάται βέβαια και ποιος ονειρεύεται. Γιατί καλά τα όνειρα που έρχονται από μόνα τους – και καλά- αλλά εκείνα που δημιουργείς εν γνώσει σου είναι αν μη τι άλλο τα καλύτερα. Το χειρότερο βέβαια, είναι όταν σε ξυπνάνε. Εκείνη την στιγμή θες να δείρεις άνθρωπο – εγώ τουλάχιστον! Από την στιγμή που ανοίξει το βλέφαρο έστω και για ένα δεύτερο, πάει το χάσες το παιχνίδι και μαζί και την κυριαρχία σου επί του υποσυνειδήτου. Άντε, τώρα να ξαναπαρουσιαστεί ανάλογη ευκαιρία... Αφού δεν μπορούμε να καθορίσουμε τα πάντα στις ζωές μας, γιατί να μην καθορίζουμε το όνειρο , βρε αδελφέ; ( Όχι δεν με χτύπησε ο ωχαδελφισμός του Γουίνι, όχι!)
Πάντως, αν μου έβαζαν να διαλέξω μία από τις παραπάνω κατηγορίες, το σίγουρο είναι πως θα επέλεγα την πρώτη. Και θα σας εξηγήσω το γιατί: αποφεύγω τις ψαλμωδίες – και το λιβάνι- όπως ο διάολος. Συνεπώς, δεν έχω καμία όρεξη να ακούσω τσιρίδες από κανέναν επειδή ΕΤΥΧΕ εκείνη την στιγμή να ξεχαστώ και να αλλάξω χωροχρόνο. Και σιγά πια, τι αξία έχουν 5 λεπτά ( λέμε τώρα) μπροστά στην αιωνιότητα ( ξανα-λέμε τώρα); Ποιος τους είπες πως το επιλέγω; Άλλωστε, αν το επέλεγα δεν θα το έκανα μπροστά τους, γιατί δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να ονειρεύεσαι στα κρυφά και να σε κατακλύζει αυτή η αίσθηση της κυριαρχίας στο όνειρο σου. Γιατί ποιος θέλει ξένο αναβάτη στο άλογο του; Και δεν κατάλαβα, τι δουλειά έχει να μου πει ο άλλος «ξύπνα»; Δεν ξυπνάω ρε, παράτα με! Οπότε η δεύτερη κατηγορία έφαγε ένα μικρό χι. Η τρίτη κατηγορία από την άλλη, μοιάζει πιο δελεαστική. Κι όμως, Φοβού τα όνειρα άλλοι φέροντες! Γιατί αν θεωρήσουμε πως το όνειρο είναι κάτι σαν το δώρο κι αν ξεχάσουμε τις ατάκες « το δώρο δε δωρίζεται» και «η πρόθεση μετράει» και σκεφτούμε πως αυτός που το έφερε, αυτός θα το πάρει και πίσω, να μου λείπει τότε. Και το βύσσινο και το ροδάκινο κι όλα τα γλυκά κουταλιού που θα σε κεράσουν οι γιαγιάδες, οι θείες κι οι πεθερές! Για σκέψου εκεί που το βιώνεις και κοντεύεις να πιστέψεις πως δεν είναι όνειρο αλλά πραγματικότητα, ο συνεργάτης σου στο έγκλημα , λάθος όνειρο ήθελα να πώ (!), αποφασίζει πως αρκετά κοιμήθηκε – σαν βόδι- κι αποφασίζει να ξυπνήσει, αφήνοντας σου δύο επιλογές: ή ζήσε το μόνη σου – το Δαφνί θα σου ελευθερώσει μια σουίτα του- ή ξύπνα και συ και ξανακοιμήσου – γιατί τώρα είναι το στρώμα σου μονό.
Οπότε τι μένει; Όνειρο φτιαγμένο από τα χεράκια μου και μόνο. Τώρα αν με ξυπνήσουν, τι να κάνω; Το πολύ – πολύ να αναθεματίσω λίγο και μάταια να προσπαθήσω να ξαναβρεθώ σε ροζ- μωβ – έστω εμπριμέ σύννεφά.
Κι επειδή οι γάτες κοιμούνται την ημέρα και το βράδυ – δεν- πάνε για ύπνο, θα νιαουρίσω στον Μορφέα, μπας και περάσει στο ημίδιπλο στρώμα μου το βράδυ/ πρωινό του.
Νιααααρρρ. ( Ακούει; Δεν ακούει!)
The black cat