Δεν είμαστε 2, δεν είμαστε 3, είμαστε 32...
32 άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και της ακαδημαϊκής- επιστημονικής κοινότητας, υπέγραψαν συλλογικά μια επιστολή με επικεφαλίδα «Τολμήστε», που κυκλοφόρησε σε τεύχος της Athens Voice. Εμένα το μάτι μου, την πήρε πρώτα στην σελίδα «Τολμήστε» στο facebook. Η σελίδα είχε την επιστολή σε μια σημείωση και το εξής σχόλιο από κάτω: Ζητήσαμε να μην αφήνετε σχόλια εδώ, γιατί δεν υπάρχει δυνατότητα moderation. Υπάρχουν πολλοί άλλοι χώροι στο διαδίκτυο για να σχολιάσετε το κείμενο.
Οποιος θέλει να επικοινωνήσει με κάποιον απο τους υπογράφοντες, είναι μάλλον εύκολο να βρεί emails/ facebook profiles/ blogs.
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια συλλογική οντότητα πίσω από το κείμενο, για να επικοινωνήσετε με αυτήν. Αν υπάρξει, θα ενημερώσουμε από αυτή τη σελίδα, και με κάθε άλλο τρόπο. Μία κοπέλα είχε σχολιάσει πάνω στο σχόλιο πως γίνεται να μην υπάρχει μια συλλογική οντότητα και να μας ζητούν να ψάξουμε μέιλ και προφίλ για να σχολιάσουμε. Σήμερα, διαπίστωσα πως το σχόλιο της είχε διαγραφεί. Είναι δυνατόν; Να υπάρχει λογοκρισία και στο facebook επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το καταραμένο delete; Δηλαδή, για ποιο λόγο φτιάχτηκε η σελίδα, αν όχι για σχόλια; Για να μαζέψουν τα 1797 likes, τα 337 στην σημείωση και τα 25 στο απαράδεκτο σχόλιο; Αρέσκονται να αρέσκονται εν ολίγοις. Διορθώστε με, αν κάνω λάθος, αλλά εγώ αυτό συμπεραίνω. Δεν γνωρίζω αν η σελίδα έχει φτιαχτεί από κάποιον από τους 32, θα είμαι ειλικρινής. Αλλά όποιος κι αν την έφτιαξε που αποσκοπεί; Όχι, να βγει να μας πει, γιατί εγώ προσωπικά δεν θέλω να ζω με απορίες. Άλλωστε, το ερωτηματικό είναι το χειρότερό μου σημείο στίξης!
Οποιος θέλει να επικοινωνήσει με κάποιον απο τους υπογράφοντες, είναι μάλλον εύκολο να βρεί emails/ facebook profiles/ blogs.
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια συλλογική οντότητα πίσω από το κείμενο, για να επικοινωνήσετε με αυτήν. Αν υπάρξει, θα ενημερώσουμε από αυτή τη σελίδα, και με κάθε άλλο τρόπο. Μία κοπέλα είχε σχολιάσει πάνω στο σχόλιο πως γίνεται να μην υπάρχει μια συλλογική οντότητα και να μας ζητούν να ψάξουμε μέιλ και προφίλ για να σχολιάσουμε. Σήμερα, διαπίστωσα πως το σχόλιο της είχε διαγραφεί. Είναι δυνατόν; Να υπάρχει λογοκρισία και στο facebook επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το καταραμένο delete; Δηλαδή, για ποιο λόγο φτιάχτηκε η σελίδα, αν όχι για σχόλια; Για να μαζέψουν τα 1797 likes, τα 337 στην σημείωση και τα 25 στο απαράδεκτο σχόλιο; Αρέσκονται να αρέσκονται εν ολίγοις. Διορθώστε με, αν κάνω λάθος, αλλά εγώ αυτό συμπεραίνω. Δεν γνωρίζω αν η σελίδα έχει φτιαχτεί από κάποιον από τους 32, θα είμαι ειλικρινής. Αλλά όποιος κι αν την έφτιαξε που αποσκοπεί; Όχι, να βγει να μας πει, γιατί εγώ προσωπικά δεν θέλω να ζω με απορίες. Άλλωστε, το ερωτηματικό είναι το χειρότερό μου σημείο στίξης!
Η επιστολή σίγουρα έχει καλές προθέσεις. Καλές, όχι αγνές. Γιατί αν ήταν αγνές δε θα ήταν γραμμένη έτσι. Κατ’ εμέ πάντα. Δε θα εξέφραζαν μια αγωνία μέσω διαδικτύου επειδή έτσι γίνονται τα πράγματα σήμερα. Δε θα έβαζαν τους εαυτούς σε ένα τέτοιο τρυπάκι, πως το λένε. Εκτός κι αν αποσκοπούν στο να γίνει ένας περίφημος ντόρος γύρω από την συνεργασία και τα ονόματα τους. Απευθύνουν έκκληση στις πολιτικές αρχές και στον πολίτη κι όμως όταν αναφέρουν χαρακτηριστικά πως Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία, δεν βλέπω να σκέφτονται τον πολίτη, ως πολίτες. Έχω έναν φίλο, λάτρη των ανεκδότων, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχω ξανακούσει, ούτε από εκείνον! Θα συμφωνήσω πώς η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Αν και για μένα – που είμαι ελαφρώς απαισιόδοξη εκ φύσεως- , η καταστροφή χτυπάει την πόρτα, της έχουμε ανοίξει και βρίσκεται με το ένα πόδι έξω και το άλλο μέσα εισβάλλοντας καθημερινά στην ζωή μας, με νέα μέτρα, με μεγαλύτερη ανεργία ( που πιστέψτε με , δεν θα φανεί στην απογραφή ), και με χίλιους δυο άλλους τρόπους.
Η επιστολή είναι προσεκτικά γραμμένη ώστε να μην θίξει κανέναν προσωπικά από τους καλοφαγάδες της Ελλαδίτσας μας. Φυσικά κι είναι. Πώς αλλιώς θα έβγαινε στην φόρα; Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών, υποστηρίζουν κι εγώ αναρωτιέμαι που ζουν; Όταν δεν βρίσκεις δουλειά για τους χ, ψ, ω λόγους, όταν ο βασικός πέφτει κάτω των 500 ευρώ, όταν δεν μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς γιατί «μαζί τα φάγαμε». Αφού μαζί τα φάγαμε, εγώ γιατί πεινάω ακόμα;! Δεν έχει υποθηκευτεί μόνο το μέλλον μας, αγαπητοί κύριοι 32 , έχει υποθηκευτεί η ίδια η Ελλάδα. Αυτό δε το πήρατε χαμπάρι; Δεν έχουν υποθηκευτεί όνειρα, έχουν χαθεί. Δεν ονειρεύεται ο κόσμος πια, κύριοι 32, μόνο ελπίζει. Αν κι όπως μου είπε κάποιος «είναι άτιμο πράγμα η ελπίδα». Κι έχει δίκιο. Όχι μόνο άτιμο είναι, αλλά και απελπιστικό. Ειρωνεία, έτσι; Η ελπίδα να είναι απελπιστική. Κι όμως, είναι. Γιατί δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι όσο και να ελπίζεις... Δράση κι αντίδραση χρειάζεται.
Θεωρώ πως τα πράγματα, έχουν φτάσει σ’ ένα τέλμα. Πιάσαμε πάτο, λαϊκιστί! Τώρα πως θα ξαναβρεθούμε στην επιφάνεια, άγνωστο. Ευτυχώς που περιβάλλεται η Ελλάδα από θάλασσα, και ξέρουμε κολύμπι. Τι να πρωτοαλλάξει κανείς σε ένα τέτοιο σύστημα; Μη με ρωτάτε, ειλικρινά ,δεν ξέρω και πολλά. Αλλά ότι μπορώ μαθαίνω. Τι στο διάλο πολίτες είμαστε στην τελική;
Δεν χτυπάει κανείς τις αξίες με το να διαφοροποιείται από την επιστολή αυτή. Απλά περιμένεις κανείς περισσότερα από αυτές. Οι 32 είναι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. ΑΝΘΡΩΠΟΙ, όχι αυθεντίες. Εξέφρασαν μια άποψη, όπως ο καθένας έχει την δική του. Ας μην οδηγηθούμε και στην γκιλοτίνα γι αυτό όμως!
Κι εδώ τελειώνει το παραλήρημα με το κλασικό και σταθερό, πολυαγαπημένο σε όλους σας κι αξιαγάπητο... νιααααρρ!
*** Την επιστολή μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
κι η σελίδα στο facebook είναι η εξής:
The black cat