Είμαι φωτιά. Φωτιά που καίει, φλεγόμενη βάτος, πυρακτωμένη έμπνευση που με κατακλύζει και δεν οδηγεί πουθενά. Καίνει οι φλόγες μου και σιγοκαίνε τα αδύναμα ξερόκλαδα που κείτονται κάτωθεν μου. Κρυφοζητώ μια άλλη φλόγα να κάψει τα σωθηκά μου, μια φλόγα που λαχταρώ να με πλυμμηρίσει κι εγώ να με αφήσω να καώ, έναν εμπρηστή να λατρέψει τη φωτιά μου. Μα δεν είναι πουθενά κι εγώ καίω μονάχη μου. Καίω στο διάβα μου περαστικούς που δεν ανέχονται τη φλόγα μου και στάζουν στάλες υγρού απάνω μου. Μα εγώ το μετουσιώνω σε υγρό πυρ κι ύστερα γίνομαι νερό. 

Είμαι νερό. Νερό που κυλάει σε ποτάμια και δε γυρνάει πίσω. Μα εγώ επιθυμώ να γυρίσω πίσω. Πίσω σε μια λίμνη ευτυχίας που θεωρούσα ιδανική. Μα εκείνη αποξυράνθηκε κι εγώ στάζω τις στάλες μου σε καταρράχτες αναμφίβολου παρόντος. Σε ένα αδιέξοδο παρόν στεγάζεται το μέλλον μου. Κι εγώ νερό τρεχούμενο αφήνομαι να πέσω και αδυνατώ να σηκωθώ. Βαρύτητα ονομάζω την αδυναμία και την αδράνεια του εγώ μου. Και σε μια έξαρση του πνεύματός μου πηδώ και ακουμπώ στη γη.

Είμαι γη. Μα ποτέ δεν πάτησα κατάχαμα. Ποτέ δε δέχτηκα την πραγματικότητα της στεριάς. Ποτέ δεν αγάπησα τον τόπο. Εγώ σαν γη, αφέθηκα να με μυρίζουν και να λησμονούν τη μυρωδιά του βρεγμένου σώματος μετά από ξαφνική μπόρα. Τυλίχτηκα με λάσπες και σιώπησα. Κρύφτηκα σε άγονα εδάφη και ξεχάστηκα. Ξέχασα τη γη κι ας ήμουν η ίδια. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν ήμουν γη ποτέ. Ήμουν αέρας. 

Είμαι αέρας. Φτερό σε ανεμοδαρμένα ύψη που περπατάει με ανέμους αντί μαγικών χαλιών. Τυλίγομαι με πέπλα συννέφων και κλείνω τα μάτια ανοίγοντας τα ρουθούνια μου για εισπνοή. Και εισπνέοντας τον αέρα βιώνω εμένα. Κι ο αέρας είναι ελεύθερος. Με μια του λέξη μετακινείσαι και χάνεσαι και υπάρχεις και ξαναβρίσκεσαι και ζεις. Ζεις ελεύθερος σε τόπους που σε αποδέχονται γι' αυτό που είσαι. Για τη λάβα, το υγρό πυρ, τα δάκρυα, τα βράχια και τα αερικά που έχεις βαθιά μέσα σου και τ' αφήνεις να συνυπάρχουν. 

Μα δεν μπορείς να συνυπάρξεις. 

Η μαύρη γάτα